Enigszins verdwaasd kijkt de rest om zich heen. Mhak heeft het in zijn hoofd gehaald dat Ghez 'zo terug komt' en blijft, wat de rest ook aandraagt en voorsteld, vastbesloten hier op haar te wachten.
Glok constateerd dat iemand hen bespiedt. Het blijkt Henk te zijn, de grote Gooth, samen met een paar romeinen, waarvan een dood en een gewond. Glok bespreekt iets met hem bij de rest vandaan, en komt dan nonchalant terug lopen.
Niet nonchalant genoeg. Sisgard vermoed dat er iets mis is, maar kan uiteindelijk niet uit Glok krijgen wat dan.
Sisgard is er verder van overtuigd dat Ghez 'echt' dood is, en dat ze meegenomen is door haar vorige levens.
Na wat heen en weer gepraat besluit de groep toch door te gaan naar de grot. Aldaar is het wellicht mogelijk om Ghez uit het dodenrijk terug te halen, iets wat eerder al een aantal keer gedaan is voor Glok, aldus Sisgard. Ghez of Mhak heeft dat de vorige keer gedaan, en daarvoor, tijdens het leven dat Oeba zich kan herinneren, is het ook al een keer gebeurd.
Terwijl de groep op weg gaat, verteld Sisgard het verhaal van de eerste Ghez, ten tijde van de Neandertalers. Als ze op een gegeven moment het pad moeten oversteken, merkt Sisgard dat dat haar niet lukt. Pas als ze het hele verhaal verteld heeft, merkt ze dat ze verder 'mag'. Ook merkt ze dat ze er iets aan overgehouden heeft: Haar boog heeft een kristallijn uiterlijk gekregen, en later merkt ze ook dat hij zuiverder schiet.
De weg naar de grot is verder zonder byzonderheden, totdat plots ook de rest van de groep constateerd dat ze gevolgd worden door Henk en zijn romeinen. De germanen vinden het maar niets dat de romeinen naar een voor hen heilige plek geleid worden, en hebben liever niet dat ze volgen. Henk echter beweerd dat hij de romeinen moet beschermen, en dat hij Glok in de gaten moet houden om te zien of hij zijn afspraken met Valerius nakomt. Welke afspraken dat dan zijn, dat weet hij dan weer niet.....
Dit lokt weer een lange discussie uit over wie er aan de kant van de romeinen staat, wie nou eigenlijk 'de vijand' is. Uiteindelijk mag Henk mee als hij zijn romeinen achterlaat.
Uiteindelijk komt de groep aan bij de plek waar ze verwachten waar de horg pang heeft gelegen.
En zowaar, er bevind zich een grot!
En in de grot lijken mensen te zitten. Althans, dat vermoedt de groep aangezien er licht vanuit de grot komt.
Een vriendelijke groet wordt vrij ongeloofwaardig vriendelijk beantwoord, en voordat iedereen door heeft wat er gebeurd gaat het licht in de grot uit en zitten ze midden in een gevecht.
Sisgard beweegt haar handen, en laat daar vuurvliegjes of iets dergelijks uit ontsnappen. Vier lichtende puntjes bewegen zich de grot in, de weg voor de groep verlichtend. Henk staat vertwijfeld voor de ingang, en Oeba, die naar binnen snelt, wordt de weg afgesneden door twee barbaren. Gelukkig weet Sisgard de twee naar buiten gesprongen barbaren angst aan te jagen door een veer te verbranden, en hoewel Oeba ook even last lijkt te hebben van de stank vermand ze zich en zet de achtervolging in.
Binnengekomen staat daar een derde figuur, waar Oeba en Glok zich op concentreren, terwijl Sisgard met haar boog de twee barbaren van afstand neer schiet.
Deze proberen nog steeds zo snel mogelijk weg te komen, en halen om dit te bereiken een aantal hendels over die aan de verste muur van de grot bevestigd zijn.
Dat blijft niet zonder gevolgen. De eerste hendel veroorzaakt een vuurzee, die ook Oeba weet te treffen. De tweede hendel blijkt een straal van ijs te veroorzaken, en dit keer treft deze naast de barbaar die hem overhaalt ook Sisgard. Deze weet zich echter beschermd tegen koude door het amulet dat ze draagt, en ontspringt daardoor de dans.
Nog enkele keren halen de barbaren in paniek hendels over, waardoor Glok nog een keer giftige wolken moet happen, en dan vallen ze neer.
De derde persoon in de grot geeft zich over. Hij heeft opdracht gekregen hier op Oeba en Glok te wachten en te verhinderen dat ze verder de grot in kwamen. <door wie ook al weer?>
Buiten komt ondertussen een romein aanzetten. Henk, die het meest bij de ingang de aftocht heeft gedekt, loopt hem tegemoed. Als hij dichterbij komt, ziet het dat het de romein is die dood was.... Daar is iets niet helemaal in de haak!
De romein loopt echter zonder acht te slaan op Henk naar de groep toe, en begint hen aan te vallen!
Niet lang echter, en met enkele welgemikte slagen wordt hij uitgeschakeld.
Tijd om de muur te onderzoeken! Op de muur staat een raadsel geschreven, maar Sisgard weet dit zonder problemen te ontcijferen, en zonder dat er verder iemand gif, bliksem, vuur of ijs hoeft te verduren ontstaat er een opening!
De man die zich heeft overgegeven wordt vastgebonden achtergelaten, en de groep trekt verder de grot in.
Allereerst zien ze een kamer met daarin een standbeeld. De kamer is verder leeg, maar als Sisgard het standbeeld van nabij gaat bekijken, barst ze plotseling in lachen uit.
Niet, omdat ze iets leuks heeft gezien, maar blijkbaar door de een of andere vloek die van het standbeeld uit gaat! Bovendien wordt ze doorboord door vele kleine naaldjes die van alle kanten uit de kamer op haar af schieten!
Snel wordt ze weggehaald uit de kamer, en Glok, die de kamer vanuit de deuropening bestudeerd, concludeerd dat hier verder niets is. Ze gaan verder.
De tweede kamer bevat twee edelstenen. Glok dient te raden welk van de twee echt is, en welke nep. Hoewel hij niet vertrouwd op zijn eigen kunnen op het gebied van waardeschatten, en wil gokken, gaat hij uiteindelijk toch op zijn geschatte waarde in, omdat Sisgard hem verteld dat hij in zichzelf moet geloven. Dat dit ook kan betekenen dat hij moet doen wat hij ZELF denkt dat het beste is, realiseerd hij zich pas nadat blijkt dat hij inderdaad de verkeerde steen heeft uitgezocht.
Een illusie rijker, en een vermogen armer, trekken ze door naar de volgende kamer.
Daar staat een standbeeld van de moeder, althans, dat beweert Sisgard. Dit is volgens haar een afbeelding van de moeder zoals ze lang geleden wel eens werd afgebeeld.
Dit beeld stelt een vraag, maar het duurt vrij lang voordat men door heeft dat het een soort rebus betreft, en zelfs dan wordt het antwoord per ongeluk gegeven tijdens het hardop denken.....
De beloning blijkt heel speciaal: ieder mag een vraag stellen die beantwoord zal worden, voor ieder persoonlijk. (in hun hoofd, dus de rest heeft het niet gehoord)
Oeba wil graag weten hoe ze zich haar andere levens kan herinneren. Niet tijdens dit leven, is haar antwoord.
Glok vraagt naar de locatie van Ambiorix. Dichterbij dan hij denkt, zo krijgt hij te horen.
En Sisgard denkt lang na. Sisgard heeft vragen, over Diede, en haar plaats in de stam nu ze al zo lang weg is. Shaah heeft ook vragen. Over de rol van Veloe, over het al dan niet bestaan van Franco, etc. Maar Sisgard heeft ook een opdracht gekregen. Een vraag, waar ze bij de meest voor de hand liggende personen, de Batavieren, geen bevredigend antwoord op heeft gekregen. En ze krijgt het gevoel dat dit wel eens belangrijk zou kunnen zijn.....
'Waarom hebben de Batavieren zich afgescheiden van de Chatti?' vraagt ze aan de moeder.
Om vervolgens een zeer lange geschiedenis te horen te krijgen. Van de tijd na de vereniging tussen de Reen en de Shretni. Van nadat Oeba gestorven was.
Een kleine groep was het niet eens met hoe het nieuwe volk aangevoerd werd. Zowel enkele Reen als enkele Shretni besloten de stam te verlaten, en trokken naar het noorden om daar een nieuwe stam te stichten.
Maar al na een paar generaties is het raak. Er zijn twee potentiele stamleiders, en beide vertegenwoordigd een groep met een heel andere mening.
De een vindt dat de Chatti terug moeten keren naar het land van de toekomst, het land van hun voorvaderen!
De ander vindt dat het land van de voorvaderen vervloekt is, en dat daar terugkeren een teken van lafheid is voor de problemen die ze hier hebben met de buurstammen.
Uiteindelijk wordt degenen die terug willen keren gegeven wat ze willen: ze worden verbannen van de Chatti, en keren terug naar het land van de voorvaderen, als de Batavieren.
om niet met Ano te hoeven vechten verlaat Valerius samen met zo'n 300 soldaten in allereil het kamp.