Het is 21 jaar sinds de moord op Julius Ceasar.
De Romeinen hebben Gallie geannexeerd en alle stammen aan hen onderworpen. Ze zijn opgetrokken tot aan de Rijn. Na de moord op Julius Caesar is de Romeinse republiek omgevormd tot een keizerrijk, het keizerrijk van Augustus, die na jarenlange strijd, nu enkele jaren geleden, tot keizer wordt benoemd.
Slavernij is niet ongebruikelijk, evenals het systeem van het hebben van gijzelaars om de gehoorzaamheid van de tegenstander na afloop van een conflict zeker te stellen. Niet alle stammen vinden het houden van slaven echter even 'gewoon'.
Het gebruik van magie is, in tegenstelling tot enkele eeuwen geleden, niet aan banden gelegd door stenen. Wel kan het gebruik van magie tot ongewenste, mogelijk vijandige reacties leiden. Magiegebruikers kunnen beter het gebruik van spreuken op passende wijze
inkleden dan wel te verhullen.
De Stammen:
Batavieren: Een stam die zich heeft afgeslitst van de Germaanse stam van de Chatti en zich uiteindelijk in het midden van Nederland heeft gevestigd in de huidige Betuwe. Een stam bekend om zijn ruiters, moed en orde. Een stam die eveneens op goede voet staat met de Romeinen. Niet alleen brengt handel met de Romeinen voorspoed, tevens brengt de nabijheid van de Romeinen bescherming tegen invallen van naburige stammen en rovers.
Friezen: Een Germaanse stam welke zich in het uiterste Noorden van het huidige Nederland heeft gevestigd. Een stam die trots is op zijn vrijheid, en vooralsnog niets ziet in hechte samenwerking met de Romeinen. Handel zou wellicht wat kunnen brengen, maar die rare Romeinen moeten vooral aan de andere kant van de rivieren blijven.
Kanenefaten: Een Germaanse stam, verweven met Gallisch bloed en gallische invloeden. Gevestigd in het Westen van Nederland, met als hoofddorp het huidige Voorburg. ruiden hebben nog hun geeikte plaats binnen hun gemeenschappen, evenals de gebruiken uit het verleden. Verder zijn er vele vluchtelingen onder hen van Gallische stammen die niet langer onder de Romeinen konden of wilden verblijven, zoals Eburonen, Menapiers en Nerviers. Een stam gehecht aan vrijheid, gericht op voorspoed en welvaart en oog voor het verleden. Hierbij geldt de structuur zoals in Gallie gebruikelijk: Edelen hebben het voor het zeggen, aan het hoofd staat een koning, geadviseerd door zijn Senaat, een raad van oudere edelen. Daaronder komt de volkvergadering.
Cherusken: Een Germaanse stam, woonachtig ten oosten van Nijmegen in het huidige Duitsland, aan de oostkant van de Rijn. Een stam befaamd om zijn strijdlustige karakter, maar ook om haar goede inborst. Zij houdt de Germaanse traditie dat overleven voor de sterkeren is in ere. Kracht en wapenvaardigheden staan derhalve in hoog aanzien, evenals zorgen voor de naasten van de stam. De verschillende clans van de stam zijn verenigd onder 1 leider. De kracht van Rome is hen bekend, maar boezemt vooralsnog geen angst in.
Chatti: Een Germaanse Stam afkomstig van de oevers van de rivier de Weser, woonachtig in noordoost-nederland. 1 van de oudste stammen van Germania, befaamd om zijn dappere strijders en boogschietkunsten. Lang geleden zijn zij naar de huidige gronden getrokken en willen daar niet meer vandaan. Vrijheid staat voorop, zij hebben dan ook een hekel aan slavernij. De afsplitsing van de “ clan” van de Batavieren is hen echter toch een doorn in het oog. Zij voelen zich geamputeerd, door een dergelijk groot deel van hun volk te verliezen. Betrekkingen met de als sterk bekend staande Romeinen kan voordeel voor het volk opleveren, maar niet ten koste van vrijheid en individualiteit.
Eburonen: Een Gallische (belgische) stam welke als straf voor hen opstand en verraad tegen de Romeinen nagenoeg geheel is uitgeroeid, verjaagd en in slavernij is gebracht, behalve hun verantwoordelijk leider Ambiorix, die heeft weten te ontkomen. Enkele restanten van deze stam hebben zich gevestigd in Zuidwest Nederland, met goedkeuring van de Kanenefaten. Van deze stam zijn zij nu een soortement van “clan”. Het mag voor zich spreken dat deze stam een gruwlijke hekel kan hebben aan de Romeinen, maar eveneens een wrok kan koesteren om de voor hen verantwoordelijk leider. De speler met de deze stam als achtergrond kan daar beter voorzichtig mee omspringen.
Level 25: Achievement unlocked!
Er is klaarblijkelijk een belangrijke romein aangekomen aan de grens, die zich wil voorstellen aan de verschillende stammen die hier in de buurt wonen.
Boodschappers worden uitgestuurd om vertegenwoordigers van de verschillende stammen te vragen op kennismaking te komen in het romeinse fort. Vertegenwoordigers van verschillende belangrijkheid worden teruggestuurd, ieder met hun eigen agenda, sommigen zelfs zonder officiele uitnodiging...
Maar zodra de eerste woorden met de nieuwe romijn uitgewisseld zijn, blijkt hij de germanen op te willen zetten voor grafroof! Alsof we een stelletje barbaren zijn, zeg!
De romijn krabbelt terug, en vervangt zijn verzoek door een verkennings-missie. Een missie, zoals hij aangeeft, om een basis van vertrouwen en samenwerking op te bouwen tussen de romijnen en de germanen.
De germanen willen daar wel een nachtje over slapen. Dat kan, in het kamp.
Terwijl het weer steeds slechter wordt, bekijken sommigen van de germanen het kamp eens wat nauwkeuriger, op zoek naar die zesduizend legers oenen die ergens verstopt zouden moeten zijn....
In het kamp blijkt een half uitgegraven steen te liggen, met vage merktekens er op. Met de toenemende regen is er niet echt iets van te maken, en besloten wordt nader onderzoek tot de volgende dag uit te stellen. Maar dan, als ze weglopen, slaat de bliksem in. In de steen! Die door deze inslag in exact zes stukken uiteen splijt. Alsof Donar hen iets zeggen heeft....
Boodschappers worden uitgestuurd om vertegenwoordigers van de verschillende stammen te vragen op kennismaking te komen in het romeinse fort. Vertegenwoordigers van verschillende belangrijkheid worden teruggestuurd, ieder met hun eigen agenda, sommigen zelfs zonder officiele uitnodiging...
Maar zodra de eerste woorden met de nieuwe romijn uitgewisseld zijn, blijkt hij de germanen op te willen zetten voor grafroof! Alsof we een stelletje barbaren zijn, zeg!
De romijn krabbelt terug, en vervangt zijn verzoek door een verkennings-missie. Een missie, zoals hij aangeeft, om een basis van vertrouwen en samenwerking op te bouwen tussen de romijnen en de germanen.
De germanen willen daar wel een nachtje over slapen. Dat kan, in het kamp.
Terwijl het weer steeds slechter wordt, bekijken sommigen van de germanen het kamp eens wat nauwkeuriger, op zoek naar die zesduizend legers oenen die ergens verstopt zouden moeten zijn....
In het kamp blijkt een half uitgegraven steen te liggen, met vage merktekens er op. Met de toenemende regen is er niet echt iets van te maken, en besloten wordt nader onderzoek tot de volgende dag uit te stellen. Maar dan, als ze weglopen, slaat de bliksem in. In de steen! Die door deze inslag in exact zes stukken uiteen splijt. Alsof Donar hen iets zeggen heeft....
Level 25: Achievement unlocked!
De regen blijft aanhouden, en hoewel het mysterie van de steen steeds groter wordt, besluit iedereen die aanwezig is dat het toch wel beter is verder onderzoek uit te stellen tot later.
De volgende ochtend is het weer opgeklaard.
Een slaaf komt aan met het ontbijt, wat door Jano wat karig gevonden wordt: brood en water. Een verzoek om wat vlees wordt echter snel gehonoreerd, en even later zit Jano lekker aan een kalfspoot te kluiven.
Verzocht wordt om de romijn weer in zijn stenen verblijf op te zoeken, en een antwoord te geven op de vraag.
Verdere navraag over de steen levert op dat er op die plek niet gebouwd kon worden, en dat de romijnen eigenlijk ook wel wat meer over die steen willen weten.
Onderling overleg tussen de germanen levert op dat er zich meer van dit soort stenen in de omgeving bevinden, allen enigszins bedolven met grond en bedekt met gras, maar met hier en daar vage, onbekende runen er op.
Besloten wordt de opdracht, of uitdaging, net hoe eenieder het wil zien, aan te nemen, en op weg te gaan naar de grafheuvel waar de romijn een visioen over heeft gehad.
Er dienen drie rivieren overgestoken worden in noord-noord-westelijke richting.
Dat verloopt voorspoedig, en halverwege laten ze Brom, de vertegenwoordiger van de Batavieren, achter in zijn dorp, waar ze nog een mooi verhaal te horen krijgen.
Een verhaal waar de verhalenverteller van de Batavieren luchtig over doet, maar waar Sisgard, de verhalenverteller van de Chatti de bijbehorende moraal van naar voren weet te halen.
Als de laatste rievier is overgestoken, en de overgebleven germanen uit beginnen te kijken naar de beschreven grafheuvel, bemerken ze dat ze gevolgt worden door een grote witte wolf.
Een wolf die Jano, zoals hij verteld, in een voorspellende droom heeft gezien. Een droom waarbij mensen verbrand werden in een wickerman.
De groep probeert zich op te stellen om de wolf in een hinderlaag te kunnen lokken, maar de wolf is ze voor en plaatst zich in een voor hem te gunstige positie. De hinderlaag wordt opgegeven, en de groep trekt verder.
Allereerst wordt een soort ingestorte waterput gevonden, en dan, uiteindelijk, is daar de grafheuvel.
Glokkiorix weet de deur van de grafheuvel open te krijgen door een stukje randsoen in de mond van het gezicht dat op de deur staat te plaatsen. Voorzichtig trekken Jano, Glokkiorix en Sisgard de grafheuvel in, Oeba achterlatend bij de ingang om de aftocht te dekken.
In de eerste kamer die ze tegenkomen staat een verhaal op de wand, en als Sisgard met de hulp van haar kennis en magie de woorden langzaam ontcijferd, trapt ze op een val....
Ze wordt ondergespoten met oud bloed.
Waarom wordt al snel duidelijk, uit een tegelijkertijd opengegaan luik komen zes wolven aanzetten, aangetrokken door de geur van het bloed.
Gelukkig weet Sisgard vier van de zes in slaap te brengen met een bezwering, wordt er een door Jano de kop ingeslagen, en wordt de ander door Glokkiorix met dodelijke precisie de nek omgedraaid.
De teksten en tekeningen op de wand vertellen het verhaal van stenen die geplaast zijn om reuzen tegen te houden.
Voorzichtig trekken ze verder, en ziet Glokkiorix verderop oplichtende ogen....
Sisgard stuurt lichtende bollen vooruit, en dit toont hen een tweede kamer, dit keer met in het midden een grote krijger. Een half doorzichtige, slecht uit geraamte en harnas bestaande krijger. Jano verteld dat dit wel eens de geest van een gestorven krijger zou kunnen zijn die zijn graf bewaakt, en roept de kracht van de moeder aan om hen aan zijn oog te onttrekken.
Helaas, het is niet de wil van de moeder geweest om aan deze blik te ontsnappen. Als Jano voorzichtig de kamer in wil lopen, kijkt de krijger hem recht aan, en komt op hem af.
Met twee snelle klappen voelt Jano de kracht uit zijn ledematen trekken!
De pijlen die op hem af geschoten worden gaan dwars door de geest heen.
Net als ze terug willen trekken, lijkt de geest hen voor te willen zijn. Hij trekt langs hen heen, en stelt zich op in de eerste kamer. Opgesloten! De aftocht afgesloten! En zonder idee wat hen verderop nog te wachten staat....
Ook de tweede kamer blijkt tekeningen en teksten in een vreemde taal te bevatten.
Deze keer vertellen ze over een paardenvolk, dat hier heen kwam, en de reuzen bevocht, waarna hun aanvoerder hier koning werd.
Boven de deur van de gang dieper de grafheuvel in staat: 'Alleen zij die dapper voor hun koning kunnen staan mogen verder'(?)
Voorzichtig, bang wat ze hier nog meer aan zullen treffen, trekken ze verder door de gangen.
Een tweede bloed sproeiende val met een openslaand deurtje brengt eerst angst, maar als de wolven dit keer uitblijven, flauwe hoop. Zou dit een alternatieve weg naar buiten kunnen zijn?
Even staan ze besluiteloos. Dit nauwe gangetje probere, of toch verder? De moeder verteld Jano dat er verderop een groot gevaar schuilt.
Dan klinkt een stem uit de kamer verderop. 'Kom nader!' zegt de stem.
Opnieuw wordt een kamer zichtbaar. Dit keer met twee grafplekken, en daar tussenin een imposante gestalte.
'Het ziet er naar uit, Glok, dat jij dit keer op MIJN begrafenis komt.'
De volgende ochtend is het weer opgeklaard.
Een slaaf komt aan met het ontbijt, wat door Jano wat karig gevonden wordt: brood en water. Een verzoek om wat vlees wordt echter snel gehonoreerd, en even later zit Jano lekker aan een kalfspoot te kluiven.
Verzocht wordt om de romijn weer in zijn stenen verblijf op te zoeken, en een antwoord te geven op de vraag.
Verdere navraag over de steen levert op dat er op die plek niet gebouwd kon worden, en dat de romijnen eigenlijk ook wel wat meer over die steen willen weten.
Onderling overleg tussen de germanen levert op dat er zich meer van dit soort stenen in de omgeving bevinden, allen enigszins bedolven met grond en bedekt met gras, maar met hier en daar vage, onbekende runen er op.
Besloten wordt de opdracht, of uitdaging, net hoe eenieder het wil zien, aan te nemen, en op weg te gaan naar de grafheuvel waar de romijn een visioen over heeft gehad.
Er dienen drie rivieren overgestoken worden in noord-noord-westelijke richting.
Dat verloopt voorspoedig, en halverwege laten ze Brom, de vertegenwoordiger van de Batavieren, achter in zijn dorp, waar ze nog een mooi verhaal te horen krijgen.
Een verhaal waar de verhalenverteller van de Batavieren luchtig over doet, maar waar Sisgard, de verhalenverteller van de Chatti de bijbehorende moraal van naar voren weet te halen.
Als de laatste rievier is overgestoken, en de overgebleven germanen uit beginnen te kijken naar de beschreven grafheuvel, bemerken ze dat ze gevolgt worden door een grote witte wolf.
Een wolf die Jano, zoals hij verteld, in een voorspellende droom heeft gezien. Een droom waarbij mensen verbrand werden in een wickerman.
De groep probeert zich op te stellen om de wolf in een hinderlaag te kunnen lokken, maar de wolf is ze voor en plaatst zich in een voor hem te gunstige positie. De hinderlaag wordt opgegeven, en de groep trekt verder.
Allereerst wordt een soort ingestorte waterput gevonden, en dan, uiteindelijk, is daar de grafheuvel.
Glokkiorix weet de deur van de grafheuvel open te krijgen door een stukje randsoen in de mond van het gezicht dat op de deur staat te plaatsen. Voorzichtig trekken Jano, Glokkiorix en Sisgard de grafheuvel in, Oeba achterlatend bij de ingang om de aftocht te dekken.
In de eerste kamer die ze tegenkomen staat een verhaal op de wand, en als Sisgard met de hulp van haar kennis en magie de woorden langzaam ontcijferd, trapt ze op een val....
Ze wordt ondergespoten met oud bloed.
Waarom wordt al snel duidelijk, uit een tegelijkertijd opengegaan luik komen zes wolven aanzetten, aangetrokken door de geur van het bloed.
Gelukkig weet Sisgard vier van de zes in slaap te brengen met een bezwering, wordt er een door Jano de kop ingeslagen, en wordt de ander door Glokkiorix met dodelijke precisie de nek omgedraaid.
De teksten en tekeningen op de wand vertellen het verhaal van stenen die geplaast zijn om reuzen tegen te houden.
Voorzichtig trekken ze verder, en ziet Glokkiorix verderop oplichtende ogen....
Sisgard stuurt lichtende bollen vooruit, en dit toont hen een tweede kamer, dit keer met in het midden een grote krijger. Een half doorzichtige, slecht uit geraamte en harnas bestaande krijger. Jano verteld dat dit wel eens de geest van een gestorven krijger zou kunnen zijn die zijn graf bewaakt, en roept de kracht van de moeder aan om hen aan zijn oog te onttrekken.
Helaas, het is niet de wil van de moeder geweest om aan deze blik te ontsnappen. Als Jano voorzichtig de kamer in wil lopen, kijkt de krijger hem recht aan, en komt op hem af.
Met twee snelle klappen voelt Jano de kracht uit zijn ledematen trekken!
De pijlen die op hem af geschoten worden gaan dwars door de geest heen.
Net als ze terug willen trekken, lijkt de geest hen voor te willen zijn. Hij trekt langs hen heen, en stelt zich op in de eerste kamer. Opgesloten! De aftocht afgesloten! En zonder idee wat hen verderop nog te wachten staat....
Ook de tweede kamer blijkt tekeningen en teksten in een vreemde taal te bevatten.
Deze keer vertellen ze over een paardenvolk, dat hier heen kwam, en de reuzen bevocht, waarna hun aanvoerder hier koning werd.
Boven de deur van de gang dieper de grafheuvel in staat: 'Alleen zij die dapper voor hun koning kunnen staan mogen verder'(?)
Voorzichtig, bang wat ze hier nog meer aan zullen treffen, trekken ze verder door de gangen.
Een tweede bloed sproeiende val met een openslaand deurtje brengt eerst angst, maar als de wolven dit keer uitblijven, flauwe hoop. Zou dit een alternatieve weg naar buiten kunnen zijn?
Even staan ze besluiteloos. Dit nauwe gangetje probere, of toch verder? De moeder verteld Jano dat er verderop een groot gevaar schuilt.
Dan klinkt een stem uit de kamer verderop. 'Kom nader!' zegt de stem.
Opnieuw wordt een kamer zichtbaar. Dit keer met twee grafplekken, en daar tussenin een imposante gestalte.
'Het ziet er naar uit, Glok, dat jij dit keer op MIJN begrafenis komt.'
Level 25: Achievement unlocked!
Terwijl Jano tracht Glokkiorix naar voren te duwn, blijft Sisgard angstig op de achtergrond.
Dan voelt ze een hand op haar schouder....
Met een gil duikt ze weg, in de richting van de enige vluchtweg die ze kent: het kleine gangetje!
De hand blijkt van Oeba te zijn, die de graftombe ingedwongen is door een aantal barbaren die haar doorzeefd hebben met pijlen. Voordat ze Sisgard gerust kan stellen echter slaat er een golf van angst door de Germanen heen, en hoewel de meesten het van zich af kunnen zetten slaakt Sisgard nogmaals een kreet van angst en begint de tunnen in te kruipen, zo snel ze maar kan!
Oeba legt de situatie aan de twee mannen uit, en ziet dan ook de geest in de kamer.
De geest vertelt dat hij de koning is die in de tekeningen staat afgebeeld, dat hij gestraft is door de Moeder totdat hij vergiffenis heeft gekregen, en dat hij toestemming heeft een van hen hun herinneringen terug te geven.
Dit leidt tot enige verwarring. Niemand is er zich van bewust iets vergeten te zijn.... Zowel Jano (die de geest aanspreekt met 'Ano') als Glokkiorix (die aangesproken wordt met 'Glok') zien niet zoveel in het aanbod van de geest, en Sisgard is inmiddels in geen velden of wegen meer te bekennen. Dus blijft Oeba over. De geest snelt op haar of, en.... verdwijnt in haar! Even worden Oeba's ogen glazig.... en dan...
WAT!!!
Woedend begint Oeba om zich heen te slaan, op zoek naar een doel voor haar woede. In eerste instantie richt ze zich op de graven, dan, als de geest zich weer uit haar verwijdert, op de geest. Waar ze natuurlijk dwars door heen slaat.
Glokkiorix en Jano zijn perplex. Dit verandert niet echt als Oeba een verward verhaal begint over dat de geest hen gedood heeft, dan wel tot zelfmoord heeft gedreven. Dat hij met Oeba getrouwd is geweest, en dat Oeba hem gedood heeft. Of hij Oeba? Hoe zit het nu? Bovendien zjin een aantal van de aanwezigen toch duidelijk in leven?
Een opmerking over dat Jano een hogepriester is of wordt, valt in betere aarde. Dat kan Jano zich goed voorstellen.
Als Oeba haar vruchteloze woedeaanvallen blijft voortzetten, biedt de geest (die, naar hij zegt, Kiril heet) haar zijn eigen zwaard aan. Een zwaard dat, vreemd genoeg, niet dezelfde doorzichtigheid heeft als hij zelf..
Oeba neemt het zwaard aan, en begint zonder ophouden verder op Kiril in te hakken.
Jano probeert ondertussen Oeba enigszins tot rede te brengen, zodat ook zij kunnen begrijpen wat er allemaal aan de hand is.
Uiteindelijk blijkt dat Kiril Oeba herinneringen heeft teruggegeven uit een vorig leven. Een leven waarin ze ook Jano (die toen Ano heette) en Glokkiorix (die toen Glok heette) heeft gekend. Een leven waarin ze getrouwd was met Huggi, die vervolgens door Kiril vermoord is zodat Kiril met haar kon trouwen. Langzaam komt het hele verhaal naar buiten (zie bijlage).
Wat Kiril wil, is vergiffenis. Van de Moeder, maar ook van hen die hij verraden heeft. Hij heeft enkele duizenden jaren hier over kunnen nadenken, en heeft, naar eigen zeggen, oprecht berouw. Jano weet het nog zo net niet, maar geeft uiteindelijk zijn zegen.
Onmiddelijk begint een deel van Kiril in stof op te gaan.
Oeba blijkt niet te overtuigen te zijn. Uiteindelijk biedt Kiril haar zijn leven, of onleven, aan, als laaste wraakactie van Oeba, zodat er daarna tussen hen vrede over kan zijn. Hij knielt, buigt zijn hoofd, en Oeba stoot met al haar kracht het zwaard tot het heft aan toe in zijn borst.
Dat is dan het definitieve einde van Kiril.
Sisgard, die na het verkennen van de tunnels tot de conclusie is gekomen dat ze via deze weg niet eigenhandig naar buiten kan komen, is langzaam teruggekeerd, en durft met het verdwijnen van Kiril eindelijk uit de tunnel te komen.
De graven worden uiteindelijk geopend en de lichamen erin bekeken. In het ene graf ligt het goed geconserveerde lichaam van een vrouw, die wel heel erg op een oude versie van Oeba lijkt. In de andere liggen de laatste overblijfselen van een minder goed geconserveerde man, waarschijnlijk Kirill.
Er wordt nog even gediscussieerd over het al dan niet leeghalen van het graf, iets wat Glokkiorix maar al te graag op zich wil nemen lijkt het, maar uiteindelijk neemt Oeba alles mee. Volgens haar zeggen is alles van haar, met uitzondering van de ring die aan de vinger van het lichaam van Kirill zit. Dat is echter een van een set van trouwringen, en ook die gaat mee.
Dan komt de discussie terug op hoe hier weg te komen. De schim die Sisgard, Glokkiorix en Jano eerder tegen waren gekomen heeft Oeba niet lastig gevallen, dus daar verwacht ze geen problemen mee. (de rest heeft hier zo zijn eigen ideeen over).
Wat wel een probleem kan zijn zijn de barbaren die haar hier naar binnen gedreven hebben.
Volgens Oeba beschuldigden zij haar van grafroof. (Een beetje voorbarig, maar wel waar)
Sisgard weet hen te vertellen dat aan het eind van het kleine gangetje een kamer is met een opening naar buiten. Ze leidt hen er heen, en Glokkiorix beweert dat hij wellicht naar boven zou kunnen klimmen. Een eerste poging lijkt op niets uit te draaien, bovendien is de kamer dermate hoog dat er twee touwen nodig zullen zijn voor de rest om naar boven te kunnen klimmen. Oeba merkt op dat de paarden inmiddels binnen staan, en de groep trekt richting ingang.
Daar treffen ze de knecht van Oeba aan, die verstijfd van angst naar de muur staart. Daar zijn, net buiten de muur, twee gloeiende ogen zichtbaar....
Ook klinkt er nu geluid van buiten! Iemand daalt de trap af, en terwijl iedereen zich opmaakt voor een gevecht herkent Oeba de geest als een van Kirills lijfwachten. Ze vertelt hem dat Kirill 'over' gegaan is, en dat hij hem maar moet volgen. De ogen dimmen iets, en dan komt de geest uit de hoek zetten, richting trap.
De daar langzaam naar beneden lopende Mhak van de Batavieren ziet een geest uit het graf omhoog komen. Hij probeert hem nog te ontwijken, maar kan niet voorkomen dat hij geraakt wordt.
Buiten staat Ghez. Ze is als nog, samen met Mhak, naar deze grafheuvel afgereisd. De heuvel inkijkend ziet ze een geestverschijning omhoog komen, die vervolgens in het zonlicht oplost onder het slaken van een schrille zucht.
'Goed volk' roept Mhak naar beneden. Als hij duidelijk maakt wie hij is, roept Oeba dat ze hem herkend. Vervolgens roept Mhak naar boven dat het voor Ghez veilig is om naar beneden te komen.
Dat had hij beter niet kunnen doen. De barbaren, die tot nu toe Mhak en Ghez half accepteerden als 'hulp' bij het uitschakelen van de grafrovers, herzien hun mening, en beginnen op Ghez te schieten.
In de graftombe wordt een aanvalsplan opgesteld. Glokkiorix en Sisgard zullen door de open kamer naar boven klimmen, en van hoger gelegen delen van de tombe de barbaren bestoken met pijlen. Van de rest wordt verwacht dat ze, zodra de pijlen beginnen te vliegen, de barbaren frontaal aan zullen vallen. Niet iedereen is echter helemaal overtuigd van dit plan, en sommigen willen dit plan aan de barbaren doorbrieven om het als een afleiding te gebruiken voor het echte aanvalsplan. Wat dat echte aanvalsplan dan is, blijft een misterie. Hoe dan ook, Glokkiorix en Sisgard zijn vastbesloten te gaan klimmen, en als de rest zich enigszins aan het plan houdt, zou deze uitbraakpoging een eitje moeten zijn. Toch?
Dan voelt ze een hand op haar schouder....
Met een gil duikt ze weg, in de richting van de enige vluchtweg die ze kent: het kleine gangetje!
De hand blijkt van Oeba te zijn, die de graftombe ingedwongen is door een aantal barbaren die haar doorzeefd hebben met pijlen. Voordat ze Sisgard gerust kan stellen echter slaat er een golf van angst door de Germanen heen, en hoewel de meesten het van zich af kunnen zetten slaakt Sisgard nogmaals een kreet van angst en begint de tunnen in te kruipen, zo snel ze maar kan!
Oeba legt de situatie aan de twee mannen uit, en ziet dan ook de geest in de kamer.
De geest vertelt dat hij de koning is die in de tekeningen staat afgebeeld, dat hij gestraft is door de Moeder totdat hij vergiffenis heeft gekregen, en dat hij toestemming heeft een van hen hun herinneringen terug te geven.
Dit leidt tot enige verwarring. Niemand is er zich van bewust iets vergeten te zijn.... Zowel Jano (die de geest aanspreekt met 'Ano') als Glokkiorix (die aangesproken wordt met 'Glok') zien niet zoveel in het aanbod van de geest, en Sisgard is inmiddels in geen velden of wegen meer te bekennen. Dus blijft Oeba over. De geest snelt op haar of, en.... verdwijnt in haar! Even worden Oeba's ogen glazig.... en dan...
WAT!!!
Woedend begint Oeba om zich heen te slaan, op zoek naar een doel voor haar woede. In eerste instantie richt ze zich op de graven, dan, als de geest zich weer uit haar verwijdert, op de geest. Waar ze natuurlijk dwars door heen slaat.
Glokkiorix en Jano zijn perplex. Dit verandert niet echt als Oeba een verward verhaal begint over dat de geest hen gedood heeft, dan wel tot zelfmoord heeft gedreven. Dat hij met Oeba getrouwd is geweest, en dat Oeba hem gedood heeft. Of hij Oeba? Hoe zit het nu? Bovendien zjin een aantal van de aanwezigen toch duidelijk in leven?
Een opmerking over dat Jano een hogepriester is of wordt, valt in betere aarde. Dat kan Jano zich goed voorstellen.
Als Oeba haar vruchteloze woedeaanvallen blijft voortzetten, biedt de geest (die, naar hij zegt, Kiril heet) haar zijn eigen zwaard aan. Een zwaard dat, vreemd genoeg, niet dezelfde doorzichtigheid heeft als hij zelf..
Oeba neemt het zwaard aan, en begint zonder ophouden verder op Kiril in te hakken.
Jano probeert ondertussen Oeba enigszins tot rede te brengen, zodat ook zij kunnen begrijpen wat er allemaal aan de hand is.
Uiteindelijk blijkt dat Kiril Oeba herinneringen heeft teruggegeven uit een vorig leven. Een leven waarin ze ook Jano (die toen Ano heette) en Glokkiorix (die toen Glok heette) heeft gekend. Een leven waarin ze getrouwd was met Huggi, die vervolgens door Kiril vermoord is zodat Kiril met haar kon trouwen. Langzaam komt het hele verhaal naar buiten (zie bijlage).
Wat Kiril wil, is vergiffenis. Van de Moeder, maar ook van hen die hij verraden heeft. Hij heeft enkele duizenden jaren hier over kunnen nadenken, en heeft, naar eigen zeggen, oprecht berouw. Jano weet het nog zo net niet, maar geeft uiteindelijk zijn zegen.
Onmiddelijk begint een deel van Kiril in stof op te gaan.
Oeba blijkt niet te overtuigen te zijn. Uiteindelijk biedt Kiril haar zijn leven, of onleven, aan, als laaste wraakactie van Oeba, zodat er daarna tussen hen vrede over kan zijn. Hij knielt, buigt zijn hoofd, en Oeba stoot met al haar kracht het zwaard tot het heft aan toe in zijn borst.
Dat is dan het definitieve einde van Kiril.
Sisgard, die na het verkennen van de tunnels tot de conclusie is gekomen dat ze via deze weg niet eigenhandig naar buiten kan komen, is langzaam teruggekeerd, en durft met het verdwijnen van Kiril eindelijk uit de tunnel te komen.
De graven worden uiteindelijk geopend en de lichamen erin bekeken. In het ene graf ligt het goed geconserveerde lichaam van een vrouw, die wel heel erg op een oude versie van Oeba lijkt. In de andere liggen de laatste overblijfselen van een minder goed geconserveerde man, waarschijnlijk Kirill.
Er wordt nog even gediscussieerd over het al dan niet leeghalen van het graf, iets wat Glokkiorix maar al te graag op zich wil nemen lijkt het, maar uiteindelijk neemt Oeba alles mee. Volgens haar zeggen is alles van haar, met uitzondering van de ring die aan de vinger van het lichaam van Kirill zit. Dat is echter een van een set van trouwringen, en ook die gaat mee.
Dan komt de discussie terug op hoe hier weg te komen. De schim die Sisgard, Glokkiorix en Jano eerder tegen waren gekomen heeft Oeba niet lastig gevallen, dus daar verwacht ze geen problemen mee. (de rest heeft hier zo zijn eigen ideeen over).
Wat wel een probleem kan zijn zijn de barbaren die haar hier naar binnen gedreven hebben.
Volgens Oeba beschuldigden zij haar van grafroof. (Een beetje voorbarig, maar wel waar)
Sisgard weet hen te vertellen dat aan het eind van het kleine gangetje een kamer is met een opening naar buiten. Ze leidt hen er heen, en Glokkiorix beweert dat hij wellicht naar boven zou kunnen klimmen. Een eerste poging lijkt op niets uit te draaien, bovendien is de kamer dermate hoog dat er twee touwen nodig zullen zijn voor de rest om naar boven te kunnen klimmen. Oeba merkt op dat de paarden inmiddels binnen staan, en de groep trekt richting ingang.
Daar treffen ze de knecht van Oeba aan, die verstijfd van angst naar de muur staart. Daar zijn, net buiten de muur, twee gloeiende ogen zichtbaar....
Ook klinkt er nu geluid van buiten! Iemand daalt de trap af, en terwijl iedereen zich opmaakt voor een gevecht herkent Oeba de geest als een van Kirills lijfwachten. Ze vertelt hem dat Kirill 'over' gegaan is, en dat hij hem maar moet volgen. De ogen dimmen iets, en dan komt de geest uit de hoek zetten, richting trap.
De daar langzaam naar beneden lopende Mhak van de Batavieren ziet een geest uit het graf omhoog komen. Hij probeert hem nog te ontwijken, maar kan niet voorkomen dat hij geraakt wordt.
Buiten staat Ghez. Ze is als nog, samen met Mhak, naar deze grafheuvel afgereisd. De heuvel inkijkend ziet ze een geestverschijning omhoog komen, die vervolgens in het zonlicht oplost onder het slaken van een schrille zucht.
'Goed volk' roept Mhak naar beneden. Als hij duidelijk maakt wie hij is, roept Oeba dat ze hem herkend. Vervolgens roept Mhak naar boven dat het voor Ghez veilig is om naar beneden te komen.
Dat had hij beter niet kunnen doen. De barbaren, die tot nu toe Mhak en Ghez half accepteerden als 'hulp' bij het uitschakelen van de grafrovers, herzien hun mening, en beginnen op Ghez te schieten.
In de graftombe wordt een aanvalsplan opgesteld. Glokkiorix en Sisgard zullen door de open kamer naar boven klimmen, en van hoger gelegen delen van de tombe de barbaren bestoken met pijlen. Van de rest wordt verwacht dat ze, zodra de pijlen beginnen te vliegen, de barbaren frontaal aan zullen vallen. Niet iedereen is echter helemaal overtuigd van dit plan, en sommigen willen dit plan aan de barbaren doorbrieven om het als een afleiding te gebruiken voor het echte aanvalsplan. Wat dat echte aanvalsplan dan is, blijft een misterie. Hoe dan ook, Glokkiorix en Sisgard zijn vastbesloten te gaan klimmen, en als de rest zich enigszins aan het plan houdt, zou deze uitbraakpoging een eitje moeten zijn. Toch?
Attachments:
Level 25: Achievement unlocked!
Ghez draait zich enigszins verbaasd om naar de barbaren, die zo plotseling van vriendelijk naar aanvallend zijn geswitched. Dan ziet ze naast de barbaren een grote witte wolf staan, die haar aankijkt....
Binnen zijn Glokkiorix en Sisgard begonnen aan hun kruiptocht door de lage gang, kort daarop gevolgd door Oeba.
In de wolvenval bekijkt Glokkiorix de wanden nog eens goed, gooit de twee touwen over zijn schouder en begint dan, aangemoedigd door Sisgard, zijn klim naar boven.
Als Oeba bij hen komt staan en ook aanwijzingen begint te geven wordt het even chaotisch, maar Glokkiorix klimt ongestoord verder, en bereikt uiteindelijk de top.
Daar staat hem een onaangename verrassing te wachten: het is mistig! Hierdoor heeft hij wat moeite een boom of struik te vinden om het touw aan vast te maken.
Gelukkig heeft hij een goed observatievermogen, en er staat een boom net dichtbij genoeg om het touw aan vast te maken en dan met twee touwen zo goed als de bodem van de put te bereiken.
Na een korte verwarring met 'dames gaan voor' in het geval van twee dames begint Sisgard de klim. Haar harnas zit haar danig in de weg, maar desondanks weet ze de bovenrand te bereiken. Als ze echter probeert te gaan staan, blijkt dat het daar modderig en glad is! Ze gaat onderuit, en ziet zich genoodzaakt zich aan het touw voort te slepen totdat ze daadwerkelijk bij de boom zelf is, waar ze wat stabieler grond onder haar voeten heeft.
Oeba volgt bijna letterlijk haar voorbeeld, en als ze beide boven staan krijgt Glok kort even inspiratie over een nieuwe vorm van entertainment: dames modderworstelen! maar goed dat Oeba en Sisgard zijn gedachten niet kunnen lezen....
Glok wil nu het liefst in een rechte lijn weg bij al die gevaarlijke barbaren, maar wordt overstemd door Oeba en Sisgard, die naar boven de grafopening willen klimmen om vanaf daar de barbaren te kunnen beschieten.
Dat blijkt achteraf niet zo'n goed idee. De barbaren blijken een groot aantal boogschutters bij zich te hebben, die het vuur openen zodra Sisgard, Glokkiorix en Oeba in zicht komen.
Glokkiorix en Oeba beginnen een omtrekkende beweging te maken naar de plek vanwaar ze beschoten zijn.
Sisgard, zwaar getroffen en nog niet bijgekomen van het gevecht met de wolven eerder, laat zich ter aarde vallen, verwijderd de pijl, en trekt zich terug achter een verhoging.
Van daar uit beinvloed ze de geluiden om haar heen, een kort gebed tot Loki aanhalend, en midden voor de grafopening klinkt plots een harde, luide mannenstem, die eenieder aanwezig uitdaagd in het openbaar en zonder zich te verstoppen te vechten.
Helaas wordt daar geen gehoor aangegeven, maar het geeft Jano, Ghez en Mhak de aanwijzing die ze nodig hadden:
Ze snellen naar boven en overzien het slagveld.
Dat valt voor sommigen wat tegen: Er staan twee mannen met grote bijlen. Hoe erg kan dat nou zijn.
Anderen, met een iets beter observatievermogen, zien de zes boogschutters die zich in de bosjes hebben verstopt.
Oeba en Glok hebben inmiddels de plek bereikt waar de boogschutter zich bevond. Glok heeft daarbij meer geluk, of kunde, dan Oeba: hij weet daadwerkelijk de boogschutter in het nauw te drijven, terwijl Oeba wat verloren om zich heen staat te kijken op de plek waar inderdaad eerder een boogschutter heeft gestaan.
Mhak stormt naar voren als hij door heeft dat er mensen op vrouwen staan te schieten, en begint op de arme boogschutter in te slaan. Die trekt snel een zwaard, maar dat mag niet baten. Als dan ook nog eens blijkt dat die nare Mhak veel sneller door het struikgewas loopt dan hij zelf, is het snel afgelopen.
Oeba en Jano hebben inmiddels tegenstanders uitgezocht, en maken daar korte metten mee.
Ghez roept de krachten van de natuur aan, en ongezien door vriend en vijand verandert de ondergrond in lage braamstruiken. Vluchtende barbaren en achtervolgende Oeba's en Glok's bemerken plotseling dat hun voeten en onderbenen opengehaald worden door scherpe doorns.
In Oeba's geval zelfs zo erg dat ze voorstrompeld. Sisgard probeert nog wat pijlen af te schieten vanuit een dit keer wat beter verscholen positie, en Ghez roept maanlicht op wat een van de barbaren ineen doet schrompelen, een andere barbaar wordt plotseling getroffen door een inmense honger en valt bewusteloos neer, en een derde wordt door Ghez vastgezet door gras en struikgewas om zich heen te laten grijpen.
Dat laatste gaat Mhak om de een of andere reden te ver, en hij roept een mist op die uit de grond omhoog kruipt en het zicht op de laatste (vrouwelijke!) barbaar ontneemt.
Terwijl Glokkiorix snel de meest waardevolle spullen van de gevallen barbaren afneemt, bekijkt Jano of de gevallen barbaren nog te redden zijn. Slechts een is nog in leven (los van de drie die ontkomen zijn), en deze lijkt niet eens gewond, hoewel hij er uit ziet alsof hij in geen weken heeft gegeten....
Besloten wordt om snel weg te trekken, in westelijke richting, aangezien de gevluchte barbaren ongetwijfeld versterking gaan halen. De bewusteloze barbaar wordt over een ezel gegooid (niet over een paard, dat wil Oeba niet!) en trekt snel weg, af en toe achterom kijkend op zoek naar tekenen van achtervolging.
Onderweg deelt Mhak besjes uit die blijkbaar een medicinale werking hebben, want Sisgard en de anderen die ze gehad hebben voelen zich meteen wat beter.
Jano vuurt een spervuur van vragen af op Ghez, over wat er allemaal voor rare dingen gebeurd zijn tijdens het gevecht, en of ze daar soms meer over weet! Ghez houdt zich een beetje op de vlakte, en vraagt zich hardop af waarom sommige mensen toch zo heftig reageren op een 'beetje eenvoudige hetal'. Jano sluit af met de opmerking dat hij (en met hem natuurlijk de moeder) een oogje op haar zal houden de komende tijd.
Als de avond valt en er uitgekeken wordt naar een kamp plek, ziet Ghez een mooie boom staan. Dat lijkt haar een geschikte omgeving om te rusten.....
Binnen zijn Glokkiorix en Sisgard begonnen aan hun kruiptocht door de lage gang, kort daarop gevolgd door Oeba.
In de wolvenval bekijkt Glokkiorix de wanden nog eens goed, gooit de twee touwen over zijn schouder en begint dan, aangemoedigd door Sisgard, zijn klim naar boven.
Als Oeba bij hen komt staan en ook aanwijzingen begint te geven wordt het even chaotisch, maar Glokkiorix klimt ongestoord verder, en bereikt uiteindelijk de top.
Daar staat hem een onaangename verrassing te wachten: het is mistig! Hierdoor heeft hij wat moeite een boom of struik te vinden om het touw aan vast te maken.
Gelukkig heeft hij een goed observatievermogen, en er staat een boom net dichtbij genoeg om het touw aan vast te maken en dan met twee touwen zo goed als de bodem van de put te bereiken.
Na een korte verwarring met 'dames gaan voor' in het geval van twee dames begint Sisgard de klim. Haar harnas zit haar danig in de weg, maar desondanks weet ze de bovenrand te bereiken. Als ze echter probeert te gaan staan, blijkt dat het daar modderig en glad is! Ze gaat onderuit, en ziet zich genoodzaakt zich aan het touw voort te slepen totdat ze daadwerkelijk bij de boom zelf is, waar ze wat stabieler grond onder haar voeten heeft.
Oeba volgt bijna letterlijk haar voorbeeld, en als ze beide boven staan krijgt Glok kort even inspiratie over een nieuwe vorm van entertainment: dames modderworstelen! maar goed dat Oeba en Sisgard zijn gedachten niet kunnen lezen....
Glok wil nu het liefst in een rechte lijn weg bij al die gevaarlijke barbaren, maar wordt overstemd door Oeba en Sisgard, die naar boven de grafopening willen klimmen om vanaf daar de barbaren te kunnen beschieten.
Dat blijkt achteraf niet zo'n goed idee. De barbaren blijken een groot aantal boogschutters bij zich te hebben, die het vuur openen zodra Sisgard, Glokkiorix en Oeba in zicht komen.
Glokkiorix en Oeba beginnen een omtrekkende beweging te maken naar de plek vanwaar ze beschoten zijn.
Sisgard, zwaar getroffen en nog niet bijgekomen van het gevecht met de wolven eerder, laat zich ter aarde vallen, verwijderd de pijl, en trekt zich terug achter een verhoging.
Van daar uit beinvloed ze de geluiden om haar heen, een kort gebed tot Loki aanhalend, en midden voor de grafopening klinkt plots een harde, luide mannenstem, die eenieder aanwezig uitdaagd in het openbaar en zonder zich te verstoppen te vechten.
Helaas wordt daar geen gehoor aangegeven, maar het geeft Jano, Ghez en Mhak de aanwijzing die ze nodig hadden:
Ze snellen naar boven en overzien het slagveld.
Dat valt voor sommigen wat tegen: Er staan twee mannen met grote bijlen. Hoe erg kan dat nou zijn.
Anderen, met een iets beter observatievermogen, zien de zes boogschutters die zich in de bosjes hebben verstopt.
Oeba en Glok hebben inmiddels de plek bereikt waar de boogschutter zich bevond. Glok heeft daarbij meer geluk, of kunde, dan Oeba: hij weet daadwerkelijk de boogschutter in het nauw te drijven, terwijl Oeba wat verloren om zich heen staat te kijken op de plek waar inderdaad eerder een boogschutter heeft gestaan.
Mhak stormt naar voren als hij door heeft dat er mensen op vrouwen staan te schieten, en begint op de arme boogschutter in te slaan. Die trekt snel een zwaard, maar dat mag niet baten. Als dan ook nog eens blijkt dat die nare Mhak veel sneller door het struikgewas loopt dan hij zelf, is het snel afgelopen.
Oeba en Jano hebben inmiddels tegenstanders uitgezocht, en maken daar korte metten mee.
Ghez roept de krachten van de natuur aan, en ongezien door vriend en vijand verandert de ondergrond in lage braamstruiken. Vluchtende barbaren en achtervolgende Oeba's en Glok's bemerken plotseling dat hun voeten en onderbenen opengehaald worden door scherpe doorns.
In Oeba's geval zelfs zo erg dat ze voorstrompeld. Sisgard probeert nog wat pijlen af te schieten vanuit een dit keer wat beter verscholen positie, en Ghez roept maanlicht op wat een van de barbaren ineen doet schrompelen, een andere barbaar wordt plotseling getroffen door een inmense honger en valt bewusteloos neer, en een derde wordt door Ghez vastgezet door gras en struikgewas om zich heen te laten grijpen.
Dat laatste gaat Mhak om de een of andere reden te ver, en hij roept een mist op die uit de grond omhoog kruipt en het zicht op de laatste (vrouwelijke!) barbaar ontneemt.
Terwijl Glokkiorix snel de meest waardevolle spullen van de gevallen barbaren afneemt, bekijkt Jano of de gevallen barbaren nog te redden zijn. Slechts een is nog in leven (los van de drie die ontkomen zijn), en deze lijkt niet eens gewond, hoewel hij er uit ziet alsof hij in geen weken heeft gegeten....
Besloten wordt om snel weg te trekken, in westelijke richting, aangezien de gevluchte barbaren ongetwijfeld versterking gaan halen. De bewusteloze barbaar wordt over een ezel gegooid (niet over een paard, dat wil Oeba niet!) en trekt snel weg, af en toe achterom kijkend op zoek naar tekenen van achtervolging.
Onderweg deelt Mhak besjes uit die blijkbaar een medicinale werking hebben, want Sisgard en de anderen die ze gehad hebben voelen zich meteen wat beter.
Jano vuurt een spervuur van vragen af op Ghez, over wat er allemaal voor rare dingen gebeurd zijn tijdens het gevecht, en of ze daar soms meer over weet! Ghez houdt zich een beetje op de vlakte, en vraagt zich hardop af waarom sommige mensen toch zo heftig reageren op een 'beetje eenvoudige hetal'. Jano sluit af met de opmerking dat hij (en met hem natuurlijk de moeder) een oogje op haar zal houden de komende tijd.
Als de avond valt en er uitgekeken wordt naar een kamp plek, ziet Ghez een mooie boom staan. Dat lijkt haar een geschikte omgeving om te rusten.....
Level 25: Achievement unlocked!
Er wordt hout gesprokkelt, de gevangene wordt tegen een boom aan gebonden, en hij wordt wakker gemaakt.
Tot haar verbazing wordt de ondervraging overgelaten aan Sisgard, die op gemoedelijke toon een gesprek met de gevangene aanknoopt.
Om de een of andere reden blijkt deze aanpak zijn vruchten af te werpen. De gevangene krijgt een enigszins glazige blik in de ogen, en begint op suggestie van Sisgard te vertellen wat hij weet.
Het blijkt dat hij en het merendeel van de anderen die aanvielen dit deden in opdracht van een enkele man. De vrouw van het gezelschap kwam bij de Chatti vandaan, en hebben ze ontmoet in de buurt van een of andere boom. Ze hadden de opdracht een groep van vier, twee mannen en twee vrouwen, die in de heuvel waren, te doden. Het feit dat de groep inmiddels met zijn zessen is verward hem. Hij geeft ook aan dat ze Mhak en Ghez niet beschoten hebben totdat ze de heuvel ingingen, omdat de opdracht ging over mensen die de heuvel in gingen....
Hij verteld verder nog dat hun opdrachtgever rond trekt, en op romeinen jaagt.
Stukje bij beetje komen er steeds weer extra aanwijzingen uit hem, totdat Oeba ongeduldig wordt en hem met een mes bedreigt. Dit verstoord de fragiele invloed die Sisgard op hem uitoefent, en de gevangene krijgt meer praatjes.
Er wordt overlegd wat te doen met de gevangene, en hoewel een deel van de groep hem als slaaf wil verkopen, is een ander deel daar weer tegen. Hem laten gaan (en dan eventueel volgen) is een goed plan, maar ja, als hij dan weer later de wapens tegen hen heft....
Er wordt voorgesteld zijn wijs en middelvinger af te hakken, zodat hij niet meer kan boogschieten, maar Oeba's geduld is inmiddels op. Vingers, handen, wat maakt het uit. Ze kondigt aan zijn hand af te gaan hakken. Ghez probeert haar tegen te houden, maar wordt ruw uit de weg geduwd door Jano. Met een enkele slag van Oeba heeft de man een hand minder.....
Het bloed hevig, en Jano vraagt hulp aan de moeder om het bloeden te stoppen.
Er wordt nog wat ruzie gemaakt onderling, maar uiteindelijk worden er wachten uit gezet en gaat iedereen slapen.
Iedereen behalve Ghez, die van de nacht gebruik maakt om een verkenningsrondje te maken, en daarbij een oude bekende tegenkomt.
De wachtcombinaties zijn niet echt rustbevorderend, en meerdere keren worden mensen uit hun slaap gerukt door een oplaaiende discussie tussen Mhak en Sisgard.
Tijdens hun wacht tracht de gevangene te ontsnappen, en met de hardhandigheid van hun groepsgenoten in het achterhoofd besluiten Mhak en Sisgard eenzijdig dat ze hem zullen laten gaan. Dit tot groot ongenoegen van de rest als ze er 's ochtends achterkomen....
Nadat 's ochtends Jano een gebed naar de moeder heeft gedaan, Sisgard, een klein vuur-altaar voor Loki heeft gemaakt, Ghez met een boom heeft staan praten, en ook Oeba even in conclaaf met de moeder is geweest, pakt Oeba het spoor op van de weggevluchtte gevangene, en volgt de groep het spoor.
Dit leidt naar het Oosten, wat de groep doet vermoeden dat de man terug gaat naar zijn eigen stam. Besloten wordt het spoor maximaal een dag te volgen, en als de richting hetzelfde blijft, daarna een poging te doen de aanstichter van de aanval op andere manieren te zoeken.
Als het spoor na een dag volgen uiteindelijk langs een rivier loopt, staat bij een doorwaadbare plaats een bekende op de groep te wachten: Brom!
Hij verteld hen dat hij op een nabije heuvel de vorige avond vuren heeft gezien, en dat die niet van zijn volk waren...
Men besluit op nader onderzoek uit te gaan, en als ze onderaan de heuvel staan meldt Ghez dat ze even 'met bomen wil praten'. Als Jano en Sisgard dat vertalen als even plassen, wacht de groep geduldig enkele minuten. Ghez heeft echter de gelegenheid aangegrepen om als adelaar een verkenningsvlucht uit te voeren, en als het Jano en Oeba te lang begint te duren biedt Sisgard aan even te gaan kijken.
Terwijl Sisgard roept naar Ghez, en vraagt of ze wellicht laxerende middeltjes nodig heeft, voelt ze plotseling een kou in haar rug....
Zich omdraaiend ziet ze een enorme, witte wolf vlak achter haar staan.
Wolf! roept ze, en ze poogt de wolf met een regenboog van kleuren die uit haar hand schieten onder bedwang te krijgen. Helaas, de wolf schudt de betovering tot twee keer toe van zich af, en dan heeft Sisgard inmiddels het onderspit gedolven. Op de grond liggend probeert ze in een uiterste wanhoopspoging nog de machten van slaap over het beest uit te strooien, maar de betovering is te zwak. Op het randje van de dood zwevend valt ze dan zelf flauw.
Intussen is de rest toegesneld, en vooral Mhak, die constateerd dat er vrouwen in nood zijn, werpt zich met al zijn krachten op de wolf. Enkele raken klappen later ziet de wolf er steeds slechter uit. Hij is echter niet langer alleen. Vijf vergelijkbare wolven zijn hem komen versterken, en blazen hun bevriezende adem over Mhak heen.
Oeba is naast Sisgard komen staan, en helpt haar met de hulp van de moeder overeind.
Als iedereen overziet dat er steeds meer wolven bij komen, is het terugtrekken geblazen. Voor iedereen behalve Oeba dan, die in eerste instantie blijft staan, verbaasd dat de rest dit gevecht voor gezien houdt. Dan volgt ze ook.
Als iedereen op veilige afstand is, wordt de inmiddels teruggekeerde Ghez door Jano hard aangepakt. Hij beschuldigd haar van verraad, en Oeba probeert Ghez te overtuigen de waarheid te vertellen. Ghez blijft echter ontkennen dat ze van vorm kan veranderen, bang voor wat onder andere Jano daar van zal vinden.....
Voorlopig blijft het resultaat van haar verkenningstocht daarom nog even in het duister, evenals het resultaat van haar nachtelijke uitstapje.
In ieder geval totdat ze op een andere manier kan verklaren hoe ze aan die kennis is gekomen..... Want dat er op de heuveltop een overmacht op de groep wacht, is informatie die wellicht van levensbelang kan zijn....
Tot haar verbazing wordt de ondervraging overgelaten aan Sisgard, die op gemoedelijke toon een gesprek met de gevangene aanknoopt.
Om de een of andere reden blijkt deze aanpak zijn vruchten af te werpen. De gevangene krijgt een enigszins glazige blik in de ogen, en begint op suggestie van Sisgard te vertellen wat hij weet.
Het blijkt dat hij en het merendeel van de anderen die aanvielen dit deden in opdracht van een enkele man. De vrouw van het gezelschap kwam bij de Chatti vandaan, en hebben ze ontmoet in de buurt van een of andere boom. Ze hadden de opdracht een groep van vier, twee mannen en twee vrouwen, die in de heuvel waren, te doden. Het feit dat de groep inmiddels met zijn zessen is verward hem. Hij geeft ook aan dat ze Mhak en Ghez niet beschoten hebben totdat ze de heuvel ingingen, omdat de opdracht ging over mensen die de heuvel in gingen....
Hij verteld verder nog dat hun opdrachtgever rond trekt, en op romeinen jaagt.
Stukje bij beetje komen er steeds weer extra aanwijzingen uit hem, totdat Oeba ongeduldig wordt en hem met een mes bedreigt. Dit verstoord de fragiele invloed die Sisgard op hem uitoefent, en de gevangene krijgt meer praatjes.
Er wordt overlegd wat te doen met de gevangene, en hoewel een deel van de groep hem als slaaf wil verkopen, is een ander deel daar weer tegen. Hem laten gaan (en dan eventueel volgen) is een goed plan, maar ja, als hij dan weer later de wapens tegen hen heft....
Er wordt voorgesteld zijn wijs en middelvinger af te hakken, zodat hij niet meer kan boogschieten, maar Oeba's geduld is inmiddels op. Vingers, handen, wat maakt het uit. Ze kondigt aan zijn hand af te gaan hakken. Ghez probeert haar tegen te houden, maar wordt ruw uit de weg geduwd door Jano. Met een enkele slag van Oeba heeft de man een hand minder.....
Het bloed hevig, en Jano vraagt hulp aan de moeder om het bloeden te stoppen.
Er wordt nog wat ruzie gemaakt onderling, maar uiteindelijk worden er wachten uit gezet en gaat iedereen slapen.
Iedereen behalve Ghez, die van de nacht gebruik maakt om een verkenningsrondje te maken, en daarbij een oude bekende tegenkomt.
De wachtcombinaties zijn niet echt rustbevorderend, en meerdere keren worden mensen uit hun slaap gerukt door een oplaaiende discussie tussen Mhak en Sisgard.
Tijdens hun wacht tracht de gevangene te ontsnappen, en met de hardhandigheid van hun groepsgenoten in het achterhoofd besluiten Mhak en Sisgard eenzijdig dat ze hem zullen laten gaan. Dit tot groot ongenoegen van de rest als ze er 's ochtends achterkomen....
Nadat 's ochtends Jano een gebed naar de moeder heeft gedaan, Sisgard, een klein vuur-altaar voor Loki heeft gemaakt, Ghez met een boom heeft staan praten, en ook Oeba even in conclaaf met de moeder is geweest, pakt Oeba het spoor op van de weggevluchtte gevangene, en volgt de groep het spoor.
Dit leidt naar het Oosten, wat de groep doet vermoeden dat de man terug gaat naar zijn eigen stam. Besloten wordt het spoor maximaal een dag te volgen, en als de richting hetzelfde blijft, daarna een poging te doen de aanstichter van de aanval op andere manieren te zoeken.
Als het spoor na een dag volgen uiteindelijk langs een rivier loopt, staat bij een doorwaadbare plaats een bekende op de groep te wachten: Brom!
Hij verteld hen dat hij op een nabije heuvel de vorige avond vuren heeft gezien, en dat die niet van zijn volk waren...
Men besluit op nader onderzoek uit te gaan, en als ze onderaan de heuvel staan meldt Ghez dat ze even 'met bomen wil praten'. Als Jano en Sisgard dat vertalen als even plassen, wacht de groep geduldig enkele minuten. Ghez heeft echter de gelegenheid aangegrepen om als adelaar een verkenningsvlucht uit te voeren, en als het Jano en Oeba te lang begint te duren biedt Sisgard aan even te gaan kijken.
Terwijl Sisgard roept naar Ghez, en vraagt of ze wellicht laxerende middeltjes nodig heeft, voelt ze plotseling een kou in haar rug....
Zich omdraaiend ziet ze een enorme, witte wolf vlak achter haar staan.
Wolf! roept ze, en ze poogt de wolf met een regenboog van kleuren die uit haar hand schieten onder bedwang te krijgen. Helaas, de wolf schudt de betovering tot twee keer toe van zich af, en dan heeft Sisgard inmiddels het onderspit gedolven. Op de grond liggend probeert ze in een uiterste wanhoopspoging nog de machten van slaap over het beest uit te strooien, maar de betovering is te zwak. Op het randje van de dood zwevend valt ze dan zelf flauw.
Intussen is de rest toegesneld, en vooral Mhak, die constateerd dat er vrouwen in nood zijn, werpt zich met al zijn krachten op de wolf. Enkele raken klappen later ziet de wolf er steeds slechter uit. Hij is echter niet langer alleen. Vijf vergelijkbare wolven zijn hem komen versterken, en blazen hun bevriezende adem over Mhak heen.
Oeba is naast Sisgard komen staan, en helpt haar met de hulp van de moeder overeind.
Als iedereen overziet dat er steeds meer wolven bij komen, is het terugtrekken geblazen. Voor iedereen behalve Oeba dan, die in eerste instantie blijft staan, verbaasd dat de rest dit gevecht voor gezien houdt. Dan volgt ze ook.
Als iedereen op veilige afstand is, wordt de inmiddels teruggekeerde Ghez door Jano hard aangepakt. Hij beschuldigd haar van verraad, en Oeba probeert Ghez te overtuigen de waarheid te vertellen. Ghez blijft echter ontkennen dat ze van vorm kan veranderen, bang voor wat onder andere Jano daar van zal vinden.....
Voorlopig blijft het resultaat van haar verkenningstocht daarom nog even in het duister, evenals het resultaat van haar nachtelijke uitstapje.
In ieder geval totdat ze op een andere manier kan verklaren hoe ze aan die kennis is gekomen..... Want dat er op de heuveltop een overmacht op de groep wacht, is informatie die wellicht van levensbelang kan zijn....
Level 25: Achievement unlocked!
Ghez weet uiteindelijk haar informatie naar buiten te brengen door te beweren dat ze dit van de bomen gehoord heeft, waar ze mee heeft gepraat.
Jano is niet overtuigd, maar hoewel hij blijft steken en uithalen om Ghez tot een definitieve bekentenis te verleiden, houdt Ghez haar stilzwijgen en ontkennen aan.
Dit mag ze de rest van de avond ook nog even volhouden tegen de zoon van het stamhoofd van de Batavieren, waarvan ze de overnachtingsuitnodiging hebben aangenomen.
In de loop van de avond wordt de stemming steeds grimmiger. Beschuldigingen over en weer over elkaar zwartmaken vliegen door de lucht.
Sisgard heeft de pest in dat ze aangelengde wijn krijgt in plaats van bier, in verband met de 'byzondere relatie' die de batavieren en chatti onderling hebben, en grijpt elke gelegenheid aan om alsnog aan bier te komen.
Het loopt echt uit de hand als Mhak, na even weggeweest te zijn om met de zoon van het stamhoofd te praten, terugkomt en Oeba aanvalt. Verbijstering alom. Als iedereen opspringt om deel te nemen aan het gevecht, ziet Sisgard haar kans schoon en grijpt naar de hoorn van Jano. Dat was een foute inschatting, en Jano geeft haar een fixe tik met zijn staf.
Glok is onder tafel weggekropen, en maakt van de verwarring gebruik om weg te komen.
Dat leidt er uiteindelijk toe dat hij getuige is van enkele rare fratsen die 'Mhak' even later buiten uithaalt. Als Mhak even later weer terugkomt, lijkt hij van niets te weten, en de stukjes informatie die Glok loslaat lijken zijn verhaal te onderbouwen....
Als dan ook nog de zoon van het stamhoofd komt vertellen dat er helemaal niemand op die heuvel zit, is iedereen het er wel over eens dat ze wegmoeten.
Dan wel de nep-Mhak achtervolgen, dan wel richting de tempel die Jano in een eerder level zou hebben gebouwd. Dan wel weg hier voordat dat leger dit dorp komt overvallen.....
De groep vertrekt in oostelijke richting, en hoewel Brom nog gewezen heeft op een jachthut waar ze gebruik van zouden kunnen maken, vinden sommigen ook dat te gevaarlijk, en er wordt overnacht in het bos. Oeba geeft een van de ringen aan Sisgard, een ring die 'bescherming van de moeder' zou geven. Nadat velen die nacht het koud hebben gehad en Sisgard niet, vermoedt ze dat het meer de bescherming van Loki is....
De volgende ochtend wordt besloten richting het noordoosten te trekken, naar de plek waar de tempel zou moeten staan. Tegen het eind van de dag komt de groep aan bij de rivier, waar Mhak nog even een platbodem los praat bij een vrouw in een vissersdorp.
Tegen de avond dan komt de groep aan bij een open plek, waar een groot, stenen, enigszins vervallen gebouw staat, met een wat nieuwer, houten huisje er tegenaan gebouwd.
Uit de tempel komen geluiden, en als de groep naar binnen gaat blijkt daar een mis bezig te zijn.
Maar, dit was toch een tempel voor de moeder? En deze mis lijkt niet op een mis voor de moeder, zo weet Sisgard. Maar wat dan wel.
In het weinige avondlicht dat door het gat in het dak naar binnen valt, zien ze enige gestalten.
Hoeveel mensen staan hier eigenlijk.
Waar zijn ze mee bezig.
En wat hebben ze voor de groep in petto?
Jano is niet overtuigd, maar hoewel hij blijft steken en uithalen om Ghez tot een definitieve bekentenis te verleiden, houdt Ghez haar stilzwijgen en ontkennen aan.
Dit mag ze de rest van de avond ook nog even volhouden tegen de zoon van het stamhoofd van de Batavieren, waarvan ze de overnachtingsuitnodiging hebben aangenomen.
In de loop van de avond wordt de stemming steeds grimmiger. Beschuldigingen over en weer over elkaar zwartmaken vliegen door de lucht.
Sisgard heeft de pest in dat ze aangelengde wijn krijgt in plaats van bier, in verband met de 'byzondere relatie' die de batavieren en chatti onderling hebben, en grijpt elke gelegenheid aan om alsnog aan bier te komen.
Het loopt echt uit de hand als Mhak, na even weggeweest te zijn om met de zoon van het stamhoofd te praten, terugkomt en Oeba aanvalt. Verbijstering alom. Als iedereen opspringt om deel te nemen aan het gevecht, ziet Sisgard haar kans schoon en grijpt naar de hoorn van Jano. Dat was een foute inschatting, en Jano geeft haar een fixe tik met zijn staf.
Glok is onder tafel weggekropen, en maakt van de verwarring gebruik om weg te komen.
Dat leidt er uiteindelijk toe dat hij getuige is van enkele rare fratsen die 'Mhak' even later buiten uithaalt. Als Mhak even later weer terugkomt, lijkt hij van niets te weten, en de stukjes informatie die Glok loslaat lijken zijn verhaal te onderbouwen....
Als dan ook nog de zoon van het stamhoofd komt vertellen dat er helemaal niemand op die heuvel zit, is iedereen het er wel over eens dat ze wegmoeten.
Dan wel de nep-Mhak achtervolgen, dan wel richting de tempel die Jano in een eerder level zou hebben gebouwd. Dan wel weg hier voordat dat leger dit dorp komt overvallen.....
De groep vertrekt in oostelijke richting, en hoewel Brom nog gewezen heeft op een jachthut waar ze gebruik van zouden kunnen maken, vinden sommigen ook dat te gevaarlijk, en er wordt overnacht in het bos. Oeba geeft een van de ringen aan Sisgard, een ring die 'bescherming van de moeder' zou geven. Nadat velen die nacht het koud hebben gehad en Sisgard niet, vermoedt ze dat het meer de bescherming van Loki is....
De volgende ochtend wordt besloten richting het noordoosten te trekken, naar de plek waar de tempel zou moeten staan. Tegen het eind van de dag komt de groep aan bij de rivier, waar Mhak nog even een platbodem los praat bij een vrouw in een vissersdorp.
Tegen de avond dan komt de groep aan bij een open plek, waar een groot, stenen, enigszins vervallen gebouw staat, met een wat nieuwer, houten huisje er tegenaan gebouwd.
Uit de tempel komen geluiden, en als de groep naar binnen gaat blijkt daar een mis bezig te zijn.
Maar, dit was toch een tempel voor de moeder? En deze mis lijkt niet op een mis voor de moeder, zo weet Sisgard. Maar wat dan wel.
In het weinige avondlicht dat door het gat in het dak naar binnen valt, zien ze enige gestalten.
Hoeveel mensen staan hier eigenlijk.
Waar zijn ze mee bezig.
En wat hebben ze voor de groep in petto?
Level 25: Achievement unlocked!
Sisgard weet nog net aan Jano te fluisteren dat dit niet lijkt op een mis voor de moeder zoals zij die kent.
Dan klinkt de stem van de man die de mis voorgaat, luid en duidelijk in de ruimte:
Wees welkom, gasten.
Een open uitnodiging om aan de mis deel te nemen wordt halfhartig en voorzichtig door Jano aangenomen, al was het alleen maar om zo een beter beeld te krijgen van wat ze allemaal aan het uitvreten zijn.
Oeba volgt hem op de voet. Dit is immers (J)Ano's tempel. Dit is waar ze moeten zijn. Jano is degene die hier hoort. Niet diegene die daar achter dat altaar staat.
Ghez en Glok bewegen zich langzaam naar voren, niet echt onderdeel van de mis, maar dichtbij genoeg om hem te kunnen volgen.
Alleen Sisgard houdt afstand, en Mhak kan het niet laten haar te beschermen tegen alles wat hen van achteren aan zou kunnen vallen....
De tempel wordt bezet door een dertigtal mannen en vrouwen in pijen.
Sommigen van hen doen boete in een van de zij-kamers door zich in de armen te kerven en zo bloed te offeren in een grote kelk.
De voorganger spreekt over de tempel als zijnde de tempel van Arno.
Jano roept de moeder aan om er zeker van te kunnen zijn dat de priester de waarheid spreekt. Dat lijkt het geval te zijn, ook al laat de mis een bittere smaak na in de mond van de groepsleden.
Als hen, na de mis, gevraagd wordt ook boete te doen, gaat Jano wel naar de zij-kamer, maar offert geen bloed. Wel vraagt hij vergiffenis aan de moeder, voor overhaast handelen, waardoor wellicht onnodig bloed gevloeid heeft....
Oeba, die naast hem staat, voelt dat er ook iets dergelijks van haar wordt verwacht, en zoekt naar fouten die ze heeft gemaakt en waar ze vergiffenis voor moet vragen.
Helaas komt ze niet veel verder dan een halfhartige bekentenis van zaken waarvan ze vermoed dat vooral anderen vinden dat het niet helemaal netjes was.... Gelukkig is de moeder er om over haar te waken, en haar voortaan te doen inzien wanneer ze fouten maakt. En daar vraagt ze dan ook om, terwijl ze beloofd ook zelf voortaan haar best te doen.
Als de kelk met bloed door een van de tempelgangers wordt opgehaald, tracht Jano hem te laten struikelen. Dat lukt, maar met verbazingwekkende behendigheid weet de monnik overeind te blijven, en na een vuile blik op Jano geworpen te hebben loopt hij verder met de kelk naar het altaar, waar hij hem neerzet.
Jano is het zat. Hij loopt naar de voorganger toe, en spreekt hem en de rest van de gemeente aan:
Jullie horen hier niet. Jullie aanbidden de moeder niet zoals het hoort. Jullie hebben 10 tellen om de tempel te verlaten.
Ook verandert hij het bloed in de kelk in iets wat minder bloederig is.
Oeba kijkt snel om zich heen wat er gebeurt, stapt achteruit, en trekt haar zwaard, klaar voor wat er komen gaat.
Dat blijkt wat heftiger dan was ingeschat. Met een boze blik roept de voorganger dat ZIJ het zijn die het mis hebben! Duidelijk voelbaar gaat een goddelijke macht van hem uit, die op Jano inslaat. Die wordt overmand door vreselijke pijnen, er loopt bloed uit zijn ogen, en zweren en wonden verschijnen op zijn armen en gezicht. Niet langer in staat zich met iets anders bezig te houden dan de vreselijke pijnen die door zijn lichaam gaan, valt hij op de grond.
Sisgard, nog steeds op de achtergrond, zet een mis van zichzelf op. Door de gehele tempel heen klinken de verhalen en termen van de moeder, de groep sterkend in de wetenschap dat zij het bij het rechte eind hebben. Ze tracht ook een pijl af te schieten, maar mist hopeloos.
Oeba stort zich op de voorganger en zijn bodyguard, maar de wonden die zij toebrengt trekken voor haar ogen na enkele seconden langzaam weer dicht.
De voorste rij monikken stormt naar voren om de voorganger bij te staan. Enkelen van hen richten zich daarbij op Ghez en Glok.
Gelukkig weet Ghez zich te beschermen tegen harde slagen, door haar huid te versterken, en Glok weet tussen de tegenstanders door te tuimelen.
Mhak, die ziet dat Ghez aangevallen wordt, stormt op de rijen met tempelgangers af, vast besloten zich er doorheen te vechten. Met twee rake slagen zakken de twee eerste tempelgangers in elkaar.....
Oeba is inmiddels omsingelt door de monikken, en hoewel ze flink om zich heen staat te meppen, kosten de slagen die haar toegebracht worden hun tol.
Ghez weet nog Jano van zijn vreselijke aandoening af te helpen, maar dat is al te laat. Omringt als hij is door vijanden kan hij niet meer wegkomen, en voordat hij goed en wel overeind kan komen wordt hij weer neergeslagen. Hij besluit zich voor dood te houden, maar dat werkt niet goed genoeg, en een van de monikken maakt het karwij af....
Ghez en Glok kiezen het hazepad, maar als Glok plots achter een vrouw opduikt die bang van hem naar Mhak heen en weer kijkt, ziet hij een gelegenheid... en pakt hem. Voor de verbijsterde ogen van Mhak trekt Glok het hoofd van de vrouw van haar romp.
Sisgard tracht op een wat minder definitieve manier de gemeente uit te schakelen, en als er drie aan de zijkant in slaap zijn gevallen, ziet Ghez haar kans schoon. Ze rent in die richting.
Oeba, die zich dapper staande houdt, staat alleen. En als dan ook nog die nare voorganger in de naam van de moeder haar lichaam doet verstrakken en verstijven, is het snel gebeurt. Met een laatste krachtinspanning hakt ze in op de voorganger, maar het is niet genoeg, en ze zakt ineen.
'Ga heen!' roept de voorganger. Dat nemen Ghez, Mhak en Glok graag ter harte. Uit de hand van Sisgard springt nog een kleurenboog, maar als ze door heeft dat die geen invloed heeft gehad op de voorganger, laat ze zich mee sleuren door Glok. Haar boog achterlatend op de vloer waar ze hem eerder heeft laten vallen.
'Ga heen, en stuur over een uur 1 persoon terug om te praten, als jullie je vrienden terug willen zien!' roept de voorganger hen na.
Dat uur wordt gebruikt om wonden te likken, besjes uit te wisselen, en te besluiten wie er terug gaat. Glok en Mhak zijn geen kandidaat, aangezien zij beiden leden van de gemeente hebben aangevallen. Sisgard en Ghez overleggen even, maar Sisgard besluit dat zij, hoewel ze niet iemand dood heeft gemaakt, wel aangevallen heeft, en dat Ghez daarom de meest neutrale persoon is.
Als Ghez na een uur die kant op gaat, spreekt Sisgard nog even een betovering uit, waardoor ze alles wat Ghez zecht kan horen, en eventueel aanwijzingen aan Ghez kan geven als dat nodig is.
Het blijkt dat de voorganger bloedoffers wil. Gewone offers met een beetje bloed, zoals ze eerder de tempelgangers hebben zien doen, voor Ghez en Sisgard. En grote offers, waarbij de keel opengesneden wordt, voor Mhak en Glok. Ook daar zijn enkele tempelgangers mee gemarkeerd, een litteken over hun keel. Blijkbaar is ook dat iets wat overleefd kan worden?
Of geld dat alleen voor de tempelgangers?
In ieder geval wil de voorganger niet eens toestaan dat Ghez de lichamen van Oeba en Jano van dichtbij bekijkt, alvorens de offers zijn gebracht.
Ghez geeft aan dat ze het met de anderen zal bespreken.
De voorganger verteld, dat hij ze op het hoogste punt van de zon de volgende dag verwacht, en Ghez verlaat de tempel.
Gaan ze dit doen? Hebben ze zo veel over voor Oeba en Jano?
Leven Oeba en Jano nog?
Hoe zullen de stammen van Oeba en Jano reageren als ze met, of zelfs zonder, hun lichamen terugkeren met het slechte nieuws?
En wie heeft er nu eigenlijk gelijk als het gaat om het aanbidden van de moeder?
Dan klinkt de stem van de man die de mis voorgaat, luid en duidelijk in de ruimte:
Wees welkom, gasten.
Een open uitnodiging om aan de mis deel te nemen wordt halfhartig en voorzichtig door Jano aangenomen, al was het alleen maar om zo een beter beeld te krijgen van wat ze allemaal aan het uitvreten zijn.
Oeba volgt hem op de voet. Dit is immers (J)Ano's tempel. Dit is waar ze moeten zijn. Jano is degene die hier hoort. Niet diegene die daar achter dat altaar staat.
Ghez en Glok bewegen zich langzaam naar voren, niet echt onderdeel van de mis, maar dichtbij genoeg om hem te kunnen volgen.
Alleen Sisgard houdt afstand, en Mhak kan het niet laten haar te beschermen tegen alles wat hen van achteren aan zou kunnen vallen....
De tempel wordt bezet door een dertigtal mannen en vrouwen in pijen.
Sommigen van hen doen boete in een van de zij-kamers door zich in de armen te kerven en zo bloed te offeren in een grote kelk.
De voorganger spreekt over de tempel als zijnde de tempel van Arno.
Jano roept de moeder aan om er zeker van te kunnen zijn dat de priester de waarheid spreekt. Dat lijkt het geval te zijn, ook al laat de mis een bittere smaak na in de mond van de groepsleden.
Als hen, na de mis, gevraagd wordt ook boete te doen, gaat Jano wel naar de zij-kamer, maar offert geen bloed. Wel vraagt hij vergiffenis aan de moeder, voor overhaast handelen, waardoor wellicht onnodig bloed gevloeid heeft....
Oeba, die naast hem staat, voelt dat er ook iets dergelijks van haar wordt verwacht, en zoekt naar fouten die ze heeft gemaakt en waar ze vergiffenis voor moet vragen.
Helaas komt ze niet veel verder dan een halfhartige bekentenis van zaken waarvan ze vermoed dat vooral anderen vinden dat het niet helemaal netjes was.... Gelukkig is de moeder er om over haar te waken, en haar voortaan te doen inzien wanneer ze fouten maakt. En daar vraagt ze dan ook om, terwijl ze beloofd ook zelf voortaan haar best te doen.
Als de kelk met bloed door een van de tempelgangers wordt opgehaald, tracht Jano hem te laten struikelen. Dat lukt, maar met verbazingwekkende behendigheid weet de monnik overeind te blijven, en na een vuile blik op Jano geworpen te hebben loopt hij verder met de kelk naar het altaar, waar hij hem neerzet.
Jano is het zat. Hij loopt naar de voorganger toe, en spreekt hem en de rest van de gemeente aan:
Jullie horen hier niet. Jullie aanbidden de moeder niet zoals het hoort. Jullie hebben 10 tellen om de tempel te verlaten.
Ook verandert hij het bloed in de kelk in iets wat minder bloederig is.
Oeba kijkt snel om zich heen wat er gebeurt, stapt achteruit, en trekt haar zwaard, klaar voor wat er komen gaat.
Dat blijkt wat heftiger dan was ingeschat. Met een boze blik roept de voorganger dat ZIJ het zijn die het mis hebben! Duidelijk voelbaar gaat een goddelijke macht van hem uit, die op Jano inslaat. Die wordt overmand door vreselijke pijnen, er loopt bloed uit zijn ogen, en zweren en wonden verschijnen op zijn armen en gezicht. Niet langer in staat zich met iets anders bezig te houden dan de vreselijke pijnen die door zijn lichaam gaan, valt hij op de grond.
Sisgard, nog steeds op de achtergrond, zet een mis van zichzelf op. Door de gehele tempel heen klinken de verhalen en termen van de moeder, de groep sterkend in de wetenschap dat zij het bij het rechte eind hebben. Ze tracht ook een pijl af te schieten, maar mist hopeloos.
Oeba stort zich op de voorganger en zijn bodyguard, maar de wonden die zij toebrengt trekken voor haar ogen na enkele seconden langzaam weer dicht.
De voorste rij monikken stormt naar voren om de voorganger bij te staan. Enkelen van hen richten zich daarbij op Ghez en Glok.
Gelukkig weet Ghez zich te beschermen tegen harde slagen, door haar huid te versterken, en Glok weet tussen de tegenstanders door te tuimelen.
Mhak, die ziet dat Ghez aangevallen wordt, stormt op de rijen met tempelgangers af, vast besloten zich er doorheen te vechten. Met twee rake slagen zakken de twee eerste tempelgangers in elkaar.....
Oeba is inmiddels omsingelt door de monikken, en hoewel ze flink om zich heen staat te meppen, kosten de slagen die haar toegebracht worden hun tol.
Ghez weet nog Jano van zijn vreselijke aandoening af te helpen, maar dat is al te laat. Omringt als hij is door vijanden kan hij niet meer wegkomen, en voordat hij goed en wel overeind kan komen wordt hij weer neergeslagen. Hij besluit zich voor dood te houden, maar dat werkt niet goed genoeg, en een van de monikken maakt het karwij af....
Ghez en Glok kiezen het hazepad, maar als Glok plots achter een vrouw opduikt die bang van hem naar Mhak heen en weer kijkt, ziet hij een gelegenheid... en pakt hem. Voor de verbijsterde ogen van Mhak trekt Glok het hoofd van de vrouw van haar romp.
Sisgard tracht op een wat minder definitieve manier de gemeente uit te schakelen, en als er drie aan de zijkant in slaap zijn gevallen, ziet Ghez haar kans schoon. Ze rent in die richting.
Oeba, die zich dapper staande houdt, staat alleen. En als dan ook nog die nare voorganger in de naam van de moeder haar lichaam doet verstrakken en verstijven, is het snel gebeurt. Met een laatste krachtinspanning hakt ze in op de voorganger, maar het is niet genoeg, en ze zakt ineen.
'Ga heen!' roept de voorganger. Dat nemen Ghez, Mhak en Glok graag ter harte. Uit de hand van Sisgard springt nog een kleurenboog, maar als ze door heeft dat die geen invloed heeft gehad op de voorganger, laat ze zich mee sleuren door Glok. Haar boog achterlatend op de vloer waar ze hem eerder heeft laten vallen.
'Ga heen, en stuur over een uur 1 persoon terug om te praten, als jullie je vrienden terug willen zien!' roept de voorganger hen na.
Dat uur wordt gebruikt om wonden te likken, besjes uit te wisselen, en te besluiten wie er terug gaat. Glok en Mhak zijn geen kandidaat, aangezien zij beiden leden van de gemeente hebben aangevallen. Sisgard en Ghez overleggen even, maar Sisgard besluit dat zij, hoewel ze niet iemand dood heeft gemaakt, wel aangevallen heeft, en dat Ghez daarom de meest neutrale persoon is.
Als Ghez na een uur die kant op gaat, spreekt Sisgard nog even een betovering uit, waardoor ze alles wat Ghez zecht kan horen, en eventueel aanwijzingen aan Ghez kan geven als dat nodig is.
Het blijkt dat de voorganger bloedoffers wil. Gewone offers met een beetje bloed, zoals ze eerder de tempelgangers hebben zien doen, voor Ghez en Sisgard. En grote offers, waarbij de keel opengesneden wordt, voor Mhak en Glok. Ook daar zijn enkele tempelgangers mee gemarkeerd, een litteken over hun keel. Blijkbaar is ook dat iets wat overleefd kan worden?
Of geld dat alleen voor de tempelgangers?
In ieder geval wil de voorganger niet eens toestaan dat Ghez de lichamen van Oeba en Jano van dichtbij bekijkt, alvorens de offers zijn gebracht.
Ghez geeft aan dat ze het met de anderen zal bespreken.
De voorganger verteld, dat hij ze op het hoogste punt van de zon de volgende dag verwacht, en Ghez verlaat de tempel.
Gaan ze dit doen? Hebben ze zo veel over voor Oeba en Jano?
Leven Oeba en Jano nog?
Hoe zullen de stammen van Oeba en Jano reageren als ze met, of zelfs zonder, hun lichamen terugkeren met het slechte nieuws?
En wie heeft er nu eigenlijk gelijk als het gaat om het aanbidden van de moeder?
Level 25: Achievement unlocked!
placeholder voor intermezzo verhaal met Oeba en Jano. Ingrid, mail je me het verhaaltje als je het af hebt? dan plaats ik het hier!
Level 25: Achievement unlocked!
Het is al snel duidelijk dat Mhak en Glok niet echt zitten te springen om hun eigen leven op te offeren voor dat van twee groepsgenoten die wellicht niet eens meer in leven zijn.
Om nog enigszins gebruik te kunnen maken van verrassing wordt besloten nog diezelfde nacht te proberen Oeba en Jano te ontzetten.
En dan is het tijd voor een rondje waarheid.... Mhak heeft zowel Ghez als Sisgard magie zien gebruiken, en roept op tot openheid, opdat ze optimaal gebruik kunnen maken van de mogelijkheden die zich in de (gereduceerde) groep bevinden.
Sisgard protesteerd nog even als haar gegeven krachten 'goddeloos' genoemd worden, maar maakt verder geen bezwaar tegen welke oorsprong de krachten van Ghez en Mhak zouden hebben.
Ghez en Mhak vertellen dat ze de krachten van de natuur willen gebruiken om te achterhalen of Oeba en Jano nog in leven zijn, en waar ze zich ongeveer bevinden.
Dit werkt het beste zo dicht mogelijk bij de vermoedelijke locatie van Oeba en Jano.
Er wordt een omtrekkende beweging ingezet, waarbij Ghez ook nog even voor extra camouflage zorgt opdat ze niet opgemerkt worden.
Dat blijkt met mensen in harnas vies tegen te vallen, en hoewel iedereen zijn uiterste best doet zijn er tenslotte toch een paar monikken die op onderzoek uitgaan.
Sisgard zorgt er voor dat ze met behulp van magie op afstand met elkaar kunnen fluisteren, wat met de afstanden die ze gescheiden zijn helpt om de structuur en samenhang te behouden.
Glokkiorix besluit de monikken weg te lokken, maar daar blijken ze te voorzichtig voor te zijn, en in plaats daarvan worden er meer wachters naar buiten gehaald.
Mhak en Ghez hebben inmiddels iets meer afstand genomen van de tempel, en voeren elk hun cirkeldans uit. Oeba blijkt op sterven na dood te zijn, en waarschijnlijk ter hoogte van het altaar in de tempel. Van Jano ontbreekt ieder spoor.....
Mhak en Ghez besluiten in vogelvorm te trachten via het dak Oeba te bereiken. Ghez zal haar dan genezen, en Mhak zal voor een extra opening in de tempel zorgen waar ze door kan vluchten.
Dan begint het reddingsplan spaak te lopen. Op het dak van de tempel aangekomen bemerkt Ghez dat er nogal wat mensen om Oeba heen staan. Tenminste, als een van die lichamen op het altaar Oeba is. Er liggen namelijk doeken over heen, zodat niet duidelijk is wie Oeba zou zijn. Tot overmaat van ramp landt Mhak in gansvorm niet al te zacht, en worden er bewakers uitgestuurd om op het dak te gaan kijken. Bovendien begint er in de tempel een nachtmis, zo lijkt het!
Voor de achterblijvers, Glokkiorix en Sisgard, lijkt dat goed nieuws, want alle bewakers gaan de tempel in. Voor Ghez en Mhak is dat natuurlijk minder. Glokkiorix en Sisgard sluipen zachtjes nader, om eventueel bijstand te kunnen leveren. Ze hebben namelijk geen idee hoe de status is, aangezien Mhak en Ghez zich op te grote afstand bevinden om de fluistercommunicatie te kunnen gebruiken. Het enige wat ze hebben kunnen waarnemen is dat er nu iemand op het dak staat met een fakkel. Mhak, maar dat kunnen ze dan weer net niet zien.
Met het verlopen van de mis horen diegenen binnen gehoorsafstand iets wat ze niet verwachtten: de stem van Jano! De woorden die hij spreekt lijken van Jano afkomstig, maar waarom noemt hij zich dan 'Arno'? Hij spreekt over gevallenen, die naar de moeder zijn overgegaan. Drie namen spreekt hij uit, een vrouw en twee mannen.
Als de dienst over is, neemt de gemeente de lichamen van het altaar op, en draagt ze naar buiten.
Mhak heeft inmiddels de bewakers die op het dak geklommen zijn de weg naar hem geblokkeerd door punten uit het dak te laten groeien, en deze zijn dan ook weer naar beneden geklommen. In de kerk zoeken ze naar de oorsprong van de stem van Arno, hij wiens terugkeer beloofd was door Onateinki. Op het altaar liggen nu twee lichamen, een van Oeba en een van Jano.
De dienst lijkt langer geduurt te hebben dan verwacht. Aan de horizon breekt de ochtend aan, en dat is het moment dat Ghez besluit tot actie over te gaan. Ze vliegt naar beneden, landt op het lichaam van Oeba, en begint het trage proces van genezing.
Onateinki, enigszins verbouwereerd, probeert de uil nog weg te jagen, maar het dier fladdert slechts wat en roept wat uilenkreetjes. Een iets gezondere kleur verschijnt op de wangen van Oeba....
Mhak creeert een deur in de zijkant van de kerk, en spoort Sisgard en Glokkiorix aan om te komen helpen. Sisgard creeert een geluid van zich voor de strijd opmakende mannen net buiten de tempeldeur om de aandacht af te leiden, en beweegt zich dan samen met Glokkiorix naar de nieuwe deuropening.
Te laat. De afleiding werkt averechts, als een van de wachters poolshoogte komt nemen, en Sisgard ziet weglopen. Sisgard tracht nog hem tegen te houden met de machten van de slaap, maar daar is deze monnik te sterk voor. Hij snelt op haar af, en probeert haar bewusteloos te slaan. Een tweede poging van Sisgard mislukt even jammerlijk, en als de man haar sommeert om te blijven staan, zet ze het op een lopen.
Binnen in de tempel is de chaos inmiddels compleet. Oeba is bij kennis gekomen en tracht de monikken er van te weerhouden haar vrienden te slaan. Onateinki beantwoord dit met te zeggen dat die vrienden dan moeten praten, en niet vechten!
Als er opnieuw mensen worden geslagen, roept Oeba de kracht van de moeder aan, en raakt Onateinki aan. Waar gewoonlijk de krachten van de moeder helpen om te genezen, vloeit de macht van de moeder dit keer de andere kant op! Levenskracht ebt uit Onateinki weg, tot consternatie van de omstanders.
Mhak heeft eerst een koppel uilen opgeroepen om te assisteren, en brult dan, versterkt door magie, dat er gepraat moet worden. Zijn magie had hij echter beter achterwege kunnen laten, want de al zwakke muren, verder verzwakt door de niet in de oorspronkelijke bouwtekeningen opgenomen deur, kunnen dit geweld niet aan, en de muur onder Mhak, inclusief het stuk dak waar hij op staat, stort in.
Glokkiorix heeft zich inmiddels naar binnen gewerkt, en heeft positie ingenomen achter Onateinki, in de hoop een strategisch voordeel uit zijn positie te halen. Ook dit werkt echter averechts, en terwijl iedereen langzaam dreigende posities inneemt, lijkt het geheel zich naar een impasse te werken van waaruit wellicht onderhandelingen gevoerd kunnen worden....
Dan verstopt Sisgard zich snel achter Mhak, en zegt, op haar achtervolger wijzend: Mhak.... hij slaat me!
Gelukkig heeft Mhak met de jaren voldoende wijsheid opgedaan om zich niet door deze manupilatieve opmerking van deze jonge vrouw te laten misleiden. Hij neemt een dreigende houding aan, maar slaat niet.
Opnieuw wordt getracht de aanwezigen tot praten over te halen, en met name Mhak en Glokkiorix tot boetedoening, het laaste luid aangemoedigd door de rest van de gemeente, die inmiddels van hun begrafenis zijn teruggekeerd.
Omsingeld, aangemoedigd door Oeba, en met weinig andere opties over, geeft Glokkiorix toe.
Zijn keel doorgesneden valt hij neer, zijn bloed snel een grote stroom vormend.....
Dan trekt zijn wond op wonderbaarlijke wijze dicht!
Met het voorbeeld van Glokkiorix kan Mhak niet achterblijven, en ook hij snijdt zijn keel door.
Grote hoeveelheden bloed, nog meer dan bij Glokkiorix, stromen uit de keel van deze grote man, en dan trekt ook bij hem de keel dicht.
Oeba, onder licht protest van de monikken, brengt ze snel weer bij kennis met hulp van de moeder.
Ook Sisgard wordt gevraagt of ze spijt heeft van haar daden.
Daar moet ze even over nadenken. Van het mensen in slaap brengen heeft ze niet zo'n spijt, hoewel sommige monikken bezwaar maken tegen het gebruik van magie tegen hen.
Dan herinnert iemand Sisgard aan de pijl die ze afschoot, en daar heeft ze oprecht spijt van.
Er was van haar doelwit geen enkele provocatie, haar doelwit bedreigde niemand van haar groep (en bovenop dit alles miste ze natuurlijk ook nog....) Natuurlijk heeft ze spijt!
Dit lijkt afdoende te zijn, en haar wordt verder niet gevraagd een offer te brengen....
Dan staat Jano op!
Hij richt zich tot de gemeente, en verteld over de moeder.
Dat zij niet geeerd moet worden met zelf-pijniging, maar met zelf-reflectie.
Dat bloed laten vloeien niet de manier is om de moeder te dienen.
Dat zij, Arno en Oeba, de moeder hebben gezien.
Sisgard is nog wat achterdochtig. Waarom noemt Jano zichzelf Arno? Als hij zijn geheugen terug heeft, zou hij zich dan niet Ano moeten noemen, zoals Oeba eerder heeft beweert?
Maar Oeba beweert dat het allemaal klopt.
En Sisgard is eigenlijk allang blij dat iedereen leeft, dat niemand probeert haar te slaan, en dat er een soort van verstandhouding is ontstaan met de mensen in deze tempel.
Is Jano nu Ano of Arno?
Heeft Jano zijn geheugen terug?
Wie gaat deze tempel nu runnen?
Wat is de afspraak die Oeba met Onaneit heeft gemaakt?
En, helpt dit alles bij het tegenhouden van de wolven die het land komen overspoelen?
Om nog enigszins gebruik te kunnen maken van verrassing wordt besloten nog diezelfde nacht te proberen Oeba en Jano te ontzetten.
En dan is het tijd voor een rondje waarheid.... Mhak heeft zowel Ghez als Sisgard magie zien gebruiken, en roept op tot openheid, opdat ze optimaal gebruik kunnen maken van de mogelijkheden die zich in de (gereduceerde) groep bevinden.
Sisgard protesteerd nog even als haar gegeven krachten 'goddeloos' genoemd worden, maar maakt verder geen bezwaar tegen welke oorsprong de krachten van Ghez en Mhak zouden hebben.
Ghez en Mhak vertellen dat ze de krachten van de natuur willen gebruiken om te achterhalen of Oeba en Jano nog in leven zijn, en waar ze zich ongeveer bevinden.
Dit werkt het beste zo dicht mogelijk bij de vermoedelijke locatie van Oeba en Jano.
Er wordt een omtrekkende beweging ingezet, waarbij Ghez ook nog even voor extra camouflage zorgt opdat ze niet opgemerkt worden.
Dat blijkt met mensen in harnas vies tegen te vallen, en hoewel iedereen zijn uiterste best doet zijn er tenslotte toch een paar monikken die op onderzoek uitgaan.
Sisgard zorgt er voor dat ze met behulp van magie op afstand met elkaar kunnen fluisteren, wat met de afstanden die ze gescheiden zijn helpt om de structuur en samenhang te behouden.
Glokkiorix besluit de monikken weg te lokken, maar daar blijken ze te voorzichtig voor te zijn, en in plaats daarvan worden er meer wachters naar buiten gehaald.
Mhak en Ghez hebben inmiddels iets meer afstand genomen van de tempel, en voeren elk hun cirkeldans uit. Oeba blijkt op sterven na dood te zijn, en waarschijnlijk ter hoogte van het altaar in de tempel. Van Jano ontbreekt ieder spoor.....
Mhak en Ghez besluiten in vogelvorm te trachten via het dak Oeba te bereiken. Ghez zal haar dan genezen, en Mhak zal voor een extra opening in de tempel zorgen waar ze door kan vluchten.
Dan begint het reddingsplan spaak te lopen. Op het dak van de tempel aangekomen bemerkt Ghez dat er nogal wat mensen om Oeba heen staan. Tenminste, als een van die lichamen op het altaar Oeba is. Er liggen namelijk doeken over heen, zodat niet duidelijk is wie Oeba zou zijn. Tot overmaat van ramp landt Mhak in gansvorm niet al te zacht, en worden er bewakers uitgestuurd om op het dak te gaan kijken. Bovendien begint er in de tempel een nachtmis, zo lijkt het!
Voor de achterblijvers, Glokkiorix en Sisgard, lijkt dat goed nieuws, want alle bewakers gaan de tempel in. Voor Ghez en Mhak is dat natuurlijk minder. Glokkiorix en Sisgard sluipen zachtjes nader, om eventueel bijstand te kunnen leveren. Ze hebben namelijk geen idee hoe de status is, aangezien Mhak en Ghez zich op te grote afstand bevinden om de fluistercommunicatie te kunnen gebruiken. Het enige wat ze hebben kunnen waarnemen is dat er nu iemand op het dak staat met een fakkel. Mhak, maar dat kunnen ze dan weer net niet zien.
Met het verlopen van de mis horen diegenen binnen gehoorsafstand iets wat ze niet verwachtten: de stem van Jano! De woorden die hij spreekt lijken van Jano afkomstig, maar waarom noemt hij zich dan 'Arno'? Hij spreekt over gevallenen, die naar de moeder zijn overgegaan. Drie namen spreekt hij uit, een vrouw en twee mannen.
Als de dienst over is, neemt de gemeente de lichamen van het altaar op, en draagt ze naar buiten.
Mhak heeft inmiddels de bewakers die op het dak geklommen zijn de weg naar hem geblokkeerd door punten uit het dak te laten groeien, en deze zijn dan ook weer naar beneden geklommen. In de kerk zoeken ze naar de oorsprong van de stem van Arno, hij wiens terugkeer beloofd was door Onateinki. Op het altaar liggen nu twee lichamen, een van Oeba en een van Jano.
De dienst lijkt langer geduurt te hebben dan verwacht. Aan de horizon breekt de ochtend aan, en dat is het moment dat Ghez besluit tot actie over te gaan. Ze vliegt naar beneden, landt op het lichaam van Oeba, en begint het trage proces van genezing.
Onateinki, enigszins verbouwereerd, probeert de uil nog weg te jagen, maar het dier fladdert slechts wat en roept wat uilenkreetjes. Een iets gezondere kleur verschijnt op de wangen van Oeba....
Mhak creeert een deur in de zijkant van de kerk, en spoort Sisgard en Glokkiorix aan om te komen helpen. Sisgard creeert een geluid van zich voor de strijd opmakende mannen net buiten de tempeldeur om de aandacht af te leiden, en beweegt zich dan samen met Glokkiorix naar de nieuwe deuropening.
Te laat. De afleiding werkt averechts, als een van de wachters poolshoogte komt nemen, en Sisgard ziet weglopen. Sisgard tracht nog hem tegen te houden met de machten van de slaap, maar daar is deze monnik te sterk voor. Hij snelt op haar af, en probeert haar bewusteloos te slaan. Een tweede poging van Sisgard mislukt even jammerlijk, en als de man haar sommeert om te blijven staan, zet ze het op een lopen.
Binnen in de tempel is de chaos inmiddels compleet. Oeba is bij kennis gekomen en tracht de monikken er van te weerhouden haar vrienden te slaan. Onateinki beantwoord dit met te zeggen dat die vrienden dan moeten praten, en niet vechten!
Als er opnieuw mensen worden geslagen, roept Oeba de kracht van de moeder aan, en raakt Onateinki aan. Waar gewoonlijk de krachten van de moeder helpen om te genezen, vloeit de macht van de moeder dit keer de andere kant op! Levenskracht ebt uit Onateinki weg, tot consternatie van de omstanders.
Mhak heeft eerst een koppel uilen opgeroepen om te assisteren, en brult dan, versterkt door magie, dat er gepraat moet worden. Zijn magie had hij echter beter achterwege kunnen laten, want de al zwakke muren, verder verzwakt door de niet in de oorspronkelijke bouwtekeningen opgenomen deur, kunnen dit geweld niet aan, en de muur onder Mhak, inclusief het stuk dak waar hij op staat, stort in.
Glokkiorix heeft zich inmiddels naar binnen gewerkt, en heeft positie ingenomen achter Onateinki, in de hoop een strategisch voordeel uit zijn positie te halen. Ook dit werkt echter averechts, en terwijl iedereen langzaam dreigende posities inneemt, lijkt het geheel zich naar een impasse te werken van waaruit wellicht onderhandelingen gevoerd kunnen worden....
Dan verstopt Sisgard zich snel achter Mhak, en zegt, op haar achtervolger wijzend: Mhak.... hij slaat me!
Gelukkig heeft Mhak met de jaren voldoende wijsheid opgedaan om zich niet door deze manupilatieve opmerking van deze jonge vrouw te laten misleiden. Hij neemt een dreigende houding aan, maar slaat niet.
Opnieuw wordt getracht de aanwezigen tot praten over te halen, en met name Mhak en Glokkiorix tot boetedoening, het laaste luid aangemoedigd door de rest van de gemeente, die inmiddels van hun begrafenis zijn teruggekeerd.
Omsingeld, aangemoedigd door Oeba, en met weinig andere opties over, geeft Glokkiorix toe.
Zijn keel doorgesneden valt hij neer, zijn bloed snel een grote stroom vormend.....
Dan trekt zijn wond op wonderbaarlijke wijze dicht!
Met het voorbeeld van Glokkiorix kan Mhak niet achterblijven, en ook hij snijdt zijn keel door.
Grote hoeveelheden bloed, nog meer dan bij Glokkiorix, stromen uit de keel van deze grote man, en dan trekt ook bij hem de keel dicht.
Oeba, onder licht protest van de monikken, brengt ze snel weer bij kennis met hulp van de moeder.
Ook Sisgard wordt gevraagt of ze spijt heeft van haar daden.
Daar moet ze even over nadenken. Van het mensen in slaap brengen heeft ze niet zo'n spijt, hoewel sommige monikken bezwaar maken tegen het gebruik van magie tegen hen.
Dan herinnert iemand Sisgard aan de pijl die ze afschoot, en daar heeft ze oprecht spijt van.
Er was van haar doelwit geen enkele provocatie, haar doelwit bedreigde niemand van haar groep (en bovenop dit alles miste ze natuurlijk ook nog....) Natuurlijk heeft ze spijt!
Dit lijkt afdoende te zijn, en haar wordt verder niet gevraagd een offer te brengen....
Dan staat Jano op!
Hij richt zich tot de gemeente, en verteld over de moeder.
Dat zij niet geeerd moet worden met zelf-pijniging, maar met zelf-reflectie.
Dat bloed laten vloeien niet de manier is om de moeder te dienen.
Dat zij, Arno en Oeba, de moeder hebben gezien.
Sisgard is nog wat achterdochtig. Waarom noemt Jano zichzelf Arno? Als hij zijn geheugen terug heeft, zou hij zich dan niet Ano moeten noemen, zoals Oeba eerder heeft beweert?
Maar Oeba beweert dat het allemaal klopt.
En Sisgard is eigenlijk allang blij dat iedereen leeft, dat niemand probeert haar te slaan, en dat er een soort van verstandhouding is ontstaan met de mensen in deze tempel.
Is Jano nu Ano of Arno?
Heeft Jano zijn geheugen terug?
Wie gaat deze tempel nu runnen?
Wat is de afspraak die Oeba met Onaneit heeft gemaakt?
En, helpt dit alles bij het tegenhouden van de wolven die het land komen overspoelen?
Level 25: Achievement unlocked!
Jano begeeft zich naar het altaar, en maakt aanstalten iets met de dolk die in het altaar staat te gaan doen.
Hij roept de moeder aan, en steekt zijn hand zomaar de steen in!
Om er vervolgens volledig in te verdwijnen.....
Iedereen is een beetje verbouwereerd, en weet niet zo goed hoe verder te gaan.
Die beslissing neemt Onateinki ze uit handen. Met Jano uit de weg neemt hij het heft weer in handen, en stuurt de rest van de groep weg.
Ze vertrekken naar waar de paarden achtergelaten zijn, en besluiten daar kamp op te slaan. Tenslotte is er van slapen vannacht weinig gekomen...
Er ontstaat een discussie over hoe nu verder te gaan.
Ghez wil een spoor volgen wat volgens haar ergens is, maar de details zijn vaag en de groep is niet overtuigd dat dit zin heeft.
Glokkiorix heeft een halsketting van Oeba weten los te peuteren, en is er op gebrand naar het romeinse kamp terug te keren. Hij heeft ook iemand opgepikt: ene Asha, met karaktertrekken die Oeba doen denken aan Shaa.... En nu ze er zo over na denkt, lijkt Sisgard helemaal niet op Shaa. Shaa, die volgens haar informatie begraven ligt in de buurt van een steen. De steen, zo lijkt het, die in het romeinse kamp ligt. Nog een reden om daar heen te gaan.
De locatie waar Mhak het laatst gesignaleerd is ligt enigszins uit de route, dus dat wordt uitgesteld. Van de rest weet Oeba niet zo goed waar ze zouden moeten zijn, dus: op naar het romeinse kamp.
Dat betekend eerst terug naar de doorwaadbare plaats, en dan langs het dorp van Brom. Voorzichtig benaderen ze de volgende ochtend de heuvel waar eerder de wolven tegen werden gekomen. Nu blijkt de heuvel echter bevolkt te zijn door romeinen.
Een korte discussie met de wachten met behulp van een tolk leert dat dit een nieuwe post is, op verzoek van de dorpen hier in de buurt die lastig worden gevallen.
Als de reis naar het romeinse kamp voortgezet wordt, wordt hen de weg versperd door een aantal Batavieren, die hen vertellen dat Mhak verbannen is, en dat ze om het Batavieren gebied heen zullen moeten trekken. Verzoeken om het Batavierengebied te verlaten via het zuiden worden genegeerd. Uiteindelijk trekt de groep zich terug. Hun Batavieren begeleiders weten te vertellen dat er nog meer vrouwen verdwenen zijn, inmiddels ook een tante van Mhak zelf. Het wordt langzaam duidelijk dat er bij het oplossen van dit probleem haast is, en ondanks protesten van Glokkiorix wordt besloten dat de reis naar de romeinen via het dorp van Mhak zal moeten gaan.
Mhak en Ghez besluiten de geheimzinnigheid naast zich neer te leggen en in diervorm naar het zuiden te trekken terwijl de rest zich opnieuw in zuidelijke richting begeeft, nu ongehinderd.
Bij het dorp van Mhak aangekomen sluit Ghez zich weer aan bij de rest, terwijl Mhak in diervorm de wacht blijft houden.
De groep kondigd zich aan bij het dorp, en verteld dat ze gekomen zijn om de verdwijningen op te lossen. De dorpelingen zijn wat achterdochtig, maar bieden bij verzoek om een slaapplaats wel een stal aan om in te overnachten.
Ook weten ze te vertellen dat er bij de verdwijningen soms stro wordt gevonden op de plek waar de vrouw in kwestie verdwenen is....
De nacht lijkt in eerste instantie rustig te verlopen, op wat opkomende mist na. Dan klinkt er hulpgeroep, en een eenzame vrouw duikt op uit de nacht, met een verzoek om in de vrouwenslaapplaats toegelaten te worden.
Vreemd genoeg bieden de wachten geen enkele weerstand, en als de groep een poging doet meer informatie te vergaren, komen ze er achter dat het Hilde(?) is, de vrouw is die door Mhak uit het dorp van Brom zou zijn meegenomen....
Ze negeert verzoeken om uitleg, en lijkt slechts geinteresseerd te zijn in het meenemen van een jong meisje. Die gehoorzaamt haar zonder vragen, en pas als ze buiten op meer weerstand stuit en Sisgard gebiedt om mee te komen komt het meisje tot haar zinnen.
Maar ja, dan loopt Sisgard weer zonder morren achter haar aan.
Uiteindelijk weet onder andere een straal dodelijk maanlicht de zich vreemd gedragende Hilde in de verdediging te laten schieten, om vervolgens te veranderen in een wolkje mist....
Als Mhak echter dat wolkje mist voorziet van een lichtende omlijning, en de groep het achtervolgt, komen ze uiteindelijk aan bij een graftombe.
Daar gaat het lichtgevende wolkje mist naar binnen, en daar volgen ze het.
De graftombe begint, net als de vorige, met een trap naar beneden. Als ze het volgen komen ze uit in een kamer met langs de rand lichamen van vrouwen. Sommigen lijken niet al te lang dood, anderen zijn in verregaande staat van ontbinding. Allen hebben stro, puilend uit hun buik...
Glokkiorix vind een gang die een trap verder naar beneden verbergt, terwijl Oeba een uit het graf opgestane vrouw van zich af houdt met het symbool van de moeder. En dan komt er door de hoofdgang een enorm zwijn langsdenderen....
Besloten wordt beneden te gaan kijken, alwaar ze de tante van Mhak aantreffen, meer dood dan levend, maar klaarblijkelijk nog bij zinnen en zonder opgengesneden buik. Weer terug naar boven wordt de gang naar buiten afgesloten door een enorm everzwijn, volgens Oeba vroeger de metgezel van Mhak. Van buiten komt het geluid van wolven, en over de trap komt een koude mist naar beneden zetten.
De weg naar buiten afgeschermd trekt de groep verder naar binnen, waar ze drie vrouwen aantreffen en een beeld van een vrouw met een ganzenvoet en met een met stro opgevulde buik, waar het hoofd van afgeslagen is.
De drie vrouwen beweren dat ze Mhak hier gebracht hebben, om eeuwig met hem samen te kunnen zijn, en dat Mhak hen vers bloed heeft gebracht.
Sisgard herkent het beeld als zijnde van een godin die rond deze tijd van het jaar actief is. Ze zou presentjes geven aan dienaren en kinderen die zich verdienstelijk hebben gemaakt, maar ook luie vrouwen ontvoeren en hun ingewanden vervangen door stro en gruis. Voordat Sisgard dit heeft duidelijk weten te maken heeft Mhak echter al het standbeeld een arm afgeslagen in een poging de vrouwen te intimideren. Een actie die duidelijk het ongenoegen opwekt van iemand...
Terwijl Glokkiorix zich spoedt naar een van de vier grafkisten die zich in de ruimte bevinden, en de rest zich bezighoudt met de drie waanzinnige vrouwen, weet Ghez het Everzwijn tegen te houden in de gang door zich in een beer te veranderen.
Als het zwijn eindelijk neergaat, en Glokkiorix constateert dat de grafkist die hij heeft uitgekozen leeg is, ziet Ghez hoe de wolven die zich achter het zwijn bevinden ruimte maken voor iets. Een aanwezigheid, die van buiten af langs de trap naar beneden komt...
Hij roept de moeder aan, en steekt zijn hand zomaar de steen in!
Om er vervolgens volledig in te verdwijnen.....
Iedereen is een beetje verbouwereerd, en weet niet zo goed hoe verder te gaan.
Die beslissing neemt Onateinki ze uit handen. Met Jano uit de weg neemt hij het heft weer in handen, en stuurt de rest van de groep weg.
Ze vertrekken naar waar de paarden achtergelaten zijn, en besluiten daar kamp op te slaan. Tenslotte is er van slapen vannacht weinig gekomen...
Er ontstaat een discussie over hoe nu verder te gaan.
Ghez wil een spoor volgen wat volgens haar ergens is, maar de details zijn vaag en de groep is niet overtuigd dat dit zin heeft.
Glokkiorix heeft een halsketting van Oeba weten los te peuteren, en is er op gebrand naar het romeinse kamp terug te keren. Hij heeft ook iemand opgepikt: ene Asha, met karaktertrekken die Oeba doen denken aan Shaa.... En nu ze er zo over na denkt, lijkt Sisgard helemaal niet op Shaa. Shaa, die volgens haar informatie begraven ligt in de buurt van een steen. De steen, zo lijkt het, die in het romeinse kamp ligt. Nog een reden om daar heen te gaan.
De locatie waar Mhak het laatst gesignaleerd is ligt enigszins uit de route, dus dat wordt uitgesteld. Van de rest weet Oeba niet zo goed waar ze zouden moeten zijn, dus: op naar het romeinse kamp.
Dat betekend eerst terug naar de doorwaadbare plaats, en dan langs het dorp van Brom. Voorzichtig benaderen ze de volgende ochtend de heuvel waar eerder de wolven tegen werden gekomen. Nu blijkt de heuvel echter bevolkt te zijn door romeinen.
Een korte discussie met de wachten met behulp van een tolk leert dat dit een nieuwe post is, op verzoek van de dorpen hier in de buurt die lastig worden gevallen.
Als de reis naar het romeinse kamp voortgezet wordt, wordt hen de weg versperd door een aantal Batavieren, die hen vertellen dat Mhak verbannen is, en dat ze om het Batavieren gebied heen zullen moeten trekken. Verzoeken om het Batavierengebied te verlaten via het zuiden worden genegeerd. Uiteindelijk trekt de groep zich terug. Hun Batavieren begeleiders weten te vertellen dat er nog meer vrouwen verdwenen zijn, inmiddels ook een tante van Mhak zelf. Het wordt langzaam duidelijk dat er bij het oplossen van dit probleem haast is, en ondanks protesten van Glokkiorix wordt besloten dat de reis naar de romeinen via het dorp van Mhak zal moeten gaan.
Mhak en Ghez besluiten de geheimzinnigheid naast zich neer te leggen en in diervorm naar het zuiden te trekken terwijl de rest zich opnieuw in zuidelijke richting begeeft, nu ongehinderd.
Bij het dorp van Mhak aangekomen sluit Ghez zich weer aan bij de rest, terwijl Mhak in diervorm de wacht blijft houden.
De groep kondigd zich aan bij het dorp, en verteld dat ze gekomen zijn om de verdwijningen op te lossen. De dorpelingen zijn wat achterdochtig, maar bieden bij verzoek om een slaapplaats wel een stal aan om in te overnachten.
Ook weten ze te vertellen dat er bij de verdwijningen soms stro wordt gevonden op de plek waar de vrouw in kwestie verdwenen is....
De nacht lijkt in eerste instantie rustig te verlopen, op wat opkomende mist na. Dan klinkt er hulpgeroep, en een eenzame vrouw duikt op uit de nacht, met een verzoek om in de vrouwenslaapplaats toegelaten te worden.
Vreemd genoeg bieden de wachten geen enkele weerstand, en als de groep een poging doet meer informatie te vergaren, komen ze er achter dat het Hilde(?) is, de vrouw is die door Mhak uit het dorp van Brom zou zijn meegenomen....
Ze negeert verzoeken om uitleg, en lijkt slechts geinteresseerd te zijn in het meenemen van een jong meisje. Die gehoorzaamt haar zonder vragen, en pas als ze buiten op meer weerstand stuit en Sisgard gebiedt om mee te komen komt het meisje tot haar zinnen.
Maar ja, dan loopt Sisgard weer zonder morren achter haar aan.
Uiteindelijk weet onder andere een straal dodelijk maanlicht de zich vreemd gedragende Hilde in de verdediging te laten schieten, om vervolgens te veranderen in een wolkje mist....
Als Mhak echter dat wolkje mist voorziet van een lichtende omlijning, en de groep het achtervolgt, komen ze uiteindelijk aan bij een graftombe.
Daar gaat het lichtgevende wolkje mist naar binnen, en daar volgen ze het.
De graftombe begint, net als de vorige, met een trap naar beneden. Als ze het volgen komen ze uit in een kamer met langs de rand lichamen van vrouwen. Sommigen lijken niet al te lang dood, anderen zijn in verregaande staat van ontbinding. Allen hebben stro, puilend uit hun buik...
Glokkiorix vind een gang die een trap verder naar beneden verbergt, terwijl Oeba een uit het graf opgestane vrouw van zich af houdt met het symbool van de moeder. En dan komt er door de hoofdgang een enorm zwijn langsdenderen....
Besloten wordt beneden te gaan kijken, alwaar ze de tante van Mhak aantreffen, meer dood dan levend, maar klaarblijkelijk nog bij zinnen en zonder opgengesneden buik. Weer terug naar boven wordt de gang naar buiten afgesloten door een enorm everzwijn, volgens Oeba vroeger de metgezel van Mhak. Van buiten komt het geluid van wolven, en over de trap komt een koude mist naar beneden zetten.
De weg naar buiten afgeschermd trekt de groep verder naar binnen, waar ze drie vrouwen aantreffen en een beeld van een vrouw met een ganzenvoet en met een met stro opgevulde buik, waar het hoofd van afgeslagen is.
De drie vrouwen beweren dat ze Mhak hier gebracht hebben, om eeuwig met hem samen te kunnen zijn, en dat Mhak hen vers bloed heeft gebracht.
Sisgard herkent het beeld als zijnde van een godin die rond deze tijd van het jaar actief is. Ze zou presentjes geven aan dienaren en kinderen die zich verdienstelijk hebben gemaakt, maar ook luie vrouwen ontvoeren en hun ingewanden vervangen door stro en gruis. Voordat Sisgard dit heeft duidelijk weten te maken heeft Mhak echter al het standbeeld een arm afgeslagen in een poging de vrouwen te intimideren. Een actie die duidelijk het ongenoegen opwekt van iemand...
Terwijl Glokkiorix zich spoedt naar een van de vier grafkisten die zich in de ruimte bevinden, en de rest zich bezighoudt met de drie waanzinnige vrouwen, weet Ghez het Everzwijn tegen te houden in de gang door zich in een beer te veranderen.
Als het zwijn eindelijk neergaat, en Glokkiorix constateert dat de grafkist die hij heeft uitgekozen leeg is, ziet Ghez hoe de wolven die zich achter het zwijn bevinden ruimte maken voor iets. Een aanwezigheid, die van buiten af langs de trap naar beneden komt...
Level 25: Achievement unlocked!
De gestalte die van de trap afdaalt is... Mhak!
Met hem komt een kou naar beneden zetten die niet normaal is, zelfs niet in dit jaargetij. Terwijl Ghez de wolven voor haar tegen blijft houden, voelt ze hoe de kou haar botten verstijft. Dan verdwijnt de Mhak voor haar, en voelt ze de kou door haar heen trekken....
Binnen rekenen Oeba en Sisgard af met de laatste vrouw, terwijl Mhak tracht het conflict op te lossen met praten. Glokkiorix begeeft zich naar een van de resterende drie grafkisten, en maakt zich klaar om de zich daar in gasvorm heen begeven vrouw in de fik te zetten.
Als de nieuw gearriveerde Mhak zich weer manifesteerd, steekt Glok de eerste vrouw aan...
Sisgard heeft zich in de tussentijd gericht op het beeld, en heeft het ontbrekende hoofd gevonden. Aangezien ze het gevoel heeft niet veel aan de huidige chaos te kunnen toevoegen, besluit ze het hoofd op het standbeeld te plaatsen.
Zweetdruppels verschijnen op haar voorhoofd als ze zich concentreerd, en langzaam stijgt het hoofd op, zonder dat ze het aanraakt....
Mhak heeft Skree geroepen, de derde vrouw is in gasvorm richting grafkist gegaan, en onder luid protest van de koude Mhak heeft Glokkiorix de tweede vrouw in vlammen doen opgaan.
Ghez is neergegaan onder het voortdurende invloed van de koude Mhak, die door Oeba verhindert wordt de binnenzaal te betreden. Pas als ze hier mee ophoudt en Mhak doorlaat, is de weg vrij om te zien of Ghez nog te redden is. Mhak gooit een genezende spreuk over haar, en richt zich dan weer op zijn evenbeeld.
Glokkiorix is intussen van Mhak gewisseld, en verdedigd de koude Mhak alsof ze al jaren bij elkaar horen. Sisgard heeft het beeld volledig gerepareerd, wat er toe leidt dat de omgeving van het beeld hen sterkt in hun strijd.
Terwijl Mhak en Oeba de koude Mhak neer slaan, en Skree verward rondvliegt, niet wetende welke Mhak hij moet helpen, komt Glokkiorix door de invloed van het beeld weer bij zinnen, maar niet voordat hij Mhak tot op het randje van de dood heeft geholpen.
Ghez is inmiddels weer opgestaan, en heeft tante Olga naar buiten gestuurd.
Sisgard heeft aan de borst van het beeld gehangen, geobsedeerd door een tepel die er vreemd aantrekkelijk uit zag. De tepel is losgekomen, en het resulterende voorwerp heeft een vreemde vorm. Alsof het een deel is van een puzzel....
Als de koude Mhak eindelijk neergaat, gaat hij zoals verwacht in rook op. Maar in plaats van naar zijn kist te vertrekken, verdwijnt hij in Mhak!
Is dit een goed of slecht teken?
Krijgt Mhak nu zijn herinneringen terug?
Waar zijn de andere delen van de puzzel?
Krijgt Skree een berisping?
Hoe is het met tante Olga? en met Ghez?
Zouden ze Jano nog terug zien?
En wanneer gaan ze nu eindelijk eens iets doen aan die wolven die het land komen overnemen?
Met hem komt een kou naar beneden zetten die niet normaal is, zelfs niet in dit jaargetij. Terwijl Ghez de wolven voor haar tegen blijft houden, voelt ze hoe de kou haar botten verstijft. Dan verdwijnt de Mhak voor haar, en voelt ze de kou door haar heen trekken....
Binnen rekenen Oeba en Sisgard af met de laatste vrouw, terwijl Mhak tracht het conflict op te lossen met praten. Glokkiorix begeeft zich naar een van de resterende drie grafkisten, en maakt zich klaar om de zich daar in gasvorm heen begeven vrouw in de fik te zetten.
Als de nieuw gearriveerde Mhak zich weer manifesteerd, steekt Glok de eerste vrouw aan...
Sisgard heeft zich in de tussentijd gericht op het beeld, en heeft het ontbrekende hoofd gevonden. Aangezien ze het gevoel heeft niet veel aan de huidige chaos te kunnen toevoegen, besluit ze het hoofd op het standbeeld te plaatsen.
Zweetdruppels verschijnen op haar voorhoofd als ze zich concentreerd, en langzaam stijgt het hoofd op, zonder dat ze het aanraakt....
Mhak heeft Skree geroepen, de derde vrouw is in gasvorm richting grafkist gegaan, en onder luid protest van de koude Mhak heeft Glokkiorix de tweede vrouw in vlammen doen opgaan.
Ghez is neergegaan onder het voortdurende invloed van de koude Mhak, die door Oeba verhindert wordt de binnenzaal te betreden. Pas als ze hier mee ophoudt en Mhak doorlaat, is de weg vrij om te zien of Ghez nog te redden is. Mhak gooit een genezende spreuk over haar, en richt zich dan weer op zijn evenbeeld.
Glokkiorix is intussen van Mhak gewisseld, en verdedigd de koude Mhak alsof ze al jaren bij elkaar horen. Sisgard heeft het beeld volledig gerepareerd, wat er toe leidt dat de omgeving van het beeld hen sterkt in hun strijd.
Terwijl Mhak en Oeba de koude Mhak neer slaan, en Skree verward rondvliegt, niet wetende welke Mhak hij moet helpen, komt Glokkiorix door de invloed van het beeld weer bij zinnen, maar niet voordat hij Mhak tot op het randje van de dood heeft geholpen.
Ghez is inmiddels weer opgestaan, en heeft tante Olga naar buiten gestuurd.
Sisgard heeft aan de borst van het beeld gehangen, geobsedeerd door een tepel die er vreemd aantrekkelijk uit zag. De tepel is losgekomen, en het resulterende voorwerp heeft een vreemde vorm. Alsof het een deel is van een puzzel....
Als de koude Mhak eindelijk neergaat, gaat hij zoals verwacht in rook op. Maar in plaats van naar zijn kist te vertrekken, verdwijnt hij in Mhak!
Is dit een goed of slecht teken?
Krijgt Mhak nu zijn herinneringen terug?
Waar zijn de andere delen van de puzzel?
Krijgt Skree een berisping?
Hoe is het met tante Olga? en met Ghez?
Zouden ze Jano nog terug zien?
En wanneer gaan ze nu eindelijk eens iets doen aan die wolven die het land komen overnemen?
Level 25: Achievement unlocked!
Mhak kijkt even wazig om zich heen, en gaat dan achter tante Olga aan, bang als hij is dat haar iets overkomt daarbuiten.
Sisgard staat nog wat geinteresseert naar het vreemde voorwerp te kijken. Het lijkt wel een bloedrode steen waar een deel van mist.
Glok maakt van de gelegenheid gebruik om in de zijkamer een van de 'vrouwen van Mhak' in de fik te zetten, maar komt er dan achter dat hij indirect de hele tombe in de fik aan het zetten is.... Snel haalt hij Sisgard op, en trekt haar mee naar buiten.
Daar wordt tante Olga bedreigd door een roedel wolven.
Als aansporingen van Mhak (in wolvengebrul) hen er niet van weerhouden tante Olga te zien als een maaltijd, komt er plotseling een extra wolf bij. Deze begint een stoeipartij met een andere, grote wolf, en uiteindelijk druipen de wolven af.
Tante Olga blijft Mhak verwijten toegooien, ook al moet ze toegeven dat ook zij twee Mhaks heeft gezien, en niet echt kan zeggen welke van de twee haar heeft pijngedaan.
Als Glok en Sisgard de tombe uit komen, slaan de deuren daarvan achter ze dicht, een laatste wolk rook en vonken opwerpend. Een silouet van een ganzenvoet licht even op, dan wordt het stil en donker.
Mhak wil terug de tombe in om de daar aanwezige vrouwen te redden, maar laat zich overtuigen dat de deuren dicht zijn en niet meer open gaan. Besloten wordt terug te gaan naar het dorp van Mhak, om daar nog een paar uurtjes slaap te kunnen pakken.
Bij het dorp aangekomen blijft Mhak staan. Hij durft niet naar binnen, ook al is zijn naam nu gezuiverd, aangezien ze daar in het dorp nog niet van op de hoogte zijn.
Als de rest hun verhaal doen, wordt Mhak uiteindelijk door zijn vader naar het dorp gehaald.
Als die enkele keren tegen Mhak heeft geschreeuwd, en Mhak blijft volhouden dat hij onschuldig is, is hij overtuigd. (rare jongens, die Batavieren). De rest van het dorp mort nog wat, maar legt zich er ogenschijnlijk bij neer.
Er laait nog een discussie op over het bij de groep blijven, het steunen van anderen, en het eventueel verlaten van de groep, maar uiteindelijk wordt besloten dit toch nog even te laten rusten, en er op zijn minst een nachtje over te slapen.
Die nacht heeft Sisgard een onrustige droom. Als ze badend in het zweet wakker wordt en rechtop gaat zitten, roept ze, terwijl ze verwilderd om zich heen kijkt verschillende namen, waaronder de naam van Huggie....
Als Oeba poolshoogte komt nemen lijkt Sisgard zich wat te schamen, om het hele voorval vervolgens af te doen als een nachtmerrie.
De volgende dag komt een monnik van de kerk van Arno in het dorp aan, met het bericht dat hij een visioen van de moeder heeft gehad, en dat ze zo snel mogelijk naar de tempel van Arno moeten komen. Vooral Glokkiorix ziet dat niet zitten, aangezien hij zo dicht bij zijn doel is, en nu weer moet terugkeren.....
Gelukkig wordt hij afgeleid door Sisgard, die moeilijk loopt te doen met het stuk kristal wat ze gevonden heeft, en wulpse blikken afgewisseld met blikken van verwarring naar hem werpt. Dan geeft Glok aan dat hij ook zo'n stukje steen heeft, en leent dat aan Sisgard.
Die begint te experimenteren. Eerst houdt ze de twee stukken tegen elkaar aan. Ze passen precies, maar ze lijkt wat teleurgesteld. Dan pakt ze een mes, en prikt zich in haar vinger. Een druppel bloed valt op het breukvlak van een van de stukken, en ze houdt ze nu weer tegen elkaar aan. Even lijkt ze tevreden, dan kijkt ze weer teleurgesteld. Ze denkt even na, en loopt dan met het mes op Glok af, met de vraag: mag ik van jou ook wat bloed?
Glokkiorix ziet dat niet zitten, en Sisgard staat weer nadenkend stil.
Vragen van Oeba en Ghez over wat ze aan het doen is legt ze naast zich neer of hoort ze niet. Dan loopt ze naar een van de huizen toe.
Binnen in dit huis is een smidse.
Sisgard even negerend om de discussie over het teruggaan naar Arno's tempel voort te zetten, zien ze niet wat er vervolgens gebeurd: Sisgard maakt het smidsevuur aan, druppelt dan bloed op het breukvlak, drukt de stukken tegen elkaar aan, en legt dan het geheel in het vuur. Auw, dat was niet zo handig. Ze brandt haar handen!
Om zich heen zoekend naar een tang om de steen weer uit het vuur te halen, ziet ze plotseling uit haar ooghoek de vlammen oplaaien, en terwijl ze opzijduikt voelt ze plotseling herinneringen die niet de hare zijn in haar hoofd druppelen.....
Opgeschrikt door de plotseling oplaaiende brand in de smidse schiet iedereen te hulp, terwijl Mhak zich bezorgt afvraagd of hij ook hier de schuld van zal krijgen...
Als de ergste vlammen neergeslagen zijn, en Sisgard in veiligheid is gebracht, trekt ze snel haar bloedhete chain shirt uit. Terwijl ze verbaasd naar haar kijken, aangezien ze ineens bruine strepen door haar eerst blonde haar heeft lopen....
Ook begint ze zichzelf tegen te spreken. Ze is Shaa. En ook niet Shaa. Ze is Sisgard. Maar ook iemand anders.....
In de tussentijd heeft Mhak last van tintelende voeten. Wat is daar eigenlijk mee aan de hand?
De groep besluit om inderdaad terug te gaan naar de tempel van Arno, en daarna wellicht uit elkaar te gaan om eens goed na te denken over wat er allemaal aan de hand is.
Sisgard blijft wisselen tussen de enigszins verlegen Sisgard die ze hebben leren kennen in de afgelopen tijd, en de voorlijke persoonlijkheid die hen doet denken aan Asha en, voor diegenen die hun herinneringen terughebben, Shaa. Uit gesprekken met Sisgard lijkt dat ze haar geheugen terugheeft, tenminste, dat van Shaa, maar er lijkt toch iets anders aan de hand te zijn dan wat er met Oeba en Mhak is gebeurd. Zowiezo lijkt Sisgard herinneringen te hebben aan een tijd na diegene die Oeba en Mhak zich kunnen herinneren....
Sisgard weet bij het vissersdorp een bootoverzetting te regelen, waarbij haar gelijkenis met Asha haar duidelijk helpt. Terwijl Shaa wel waardering kan opbrengen voor deze Asha, heeft Sisgard haar bedenkingen bij de handelswijze van Asha.
In de tussentijd heeft Ghez, die samen met Mhak in vogelvorm onderweg is, problemen met over de rivier heen komen. Als ze dit aan Mhak vertelt, schrikt hij. Hij herinnert zich van de 'koude' Mhak dat die ook problemen had met over stromend water heen gaan. Na wat heen en weer gesteggel wordt het probleem tot nader orde uitgesteld, en tilt Mhak Ghez over de rivier heen.
Als iedereen bij de tempel van Arno aankomt, is daar net een dienst begonnen. De groep wordt opnieuw uitgenodigd deel te nemen, en moet opnieuw de verstoorde versie van de moeder aanhoren die Onateinki uitdraagt. Sisgard zoekt Asha op, en meldt haar dat deze een afspraakje heeft met de visser. Asha kijkt verbaasd op, en vraagt Sisgard op de banken plaats te nemen. 'Doe het zelf!' werpt Shaa/Sisgard terug..... Beiden blijven staan, en wisselen hatelijke blikken uit.
Dan gebeurt datgene waar de groep een beetje op zat te wachten: uit het altaar komt de figuur van Jano omhoog! Hij drukt de dolk omhoog met zijn hand, en stapt uit het altaar, zich eerst richtend op de zaal, en dan op Onateinki. Hij roept:
'Jullie hebben 10 tellen. En dan nog tien, en nog tien.'
Dan draait hij zich om naar Onateinki, die niet bereid lijkt zonder slag of stoot zijn positie af te staan....
Sisgard staat nog wat geinteresseert naar het vreemde voorwerp te kijken. Het lijkt wel een bloedrode steen waar een deel van mist.
Glok maakt van de gelegenheid gebruik om in de zijkamer een van de 'vrouwen van Mhak' in de fik te zetten, maar komt er dan achter dat hij indirect de hele tombe in de fik aan het zetten is.... Snel haalt hij Sisgard op, en trekt haar mee naar buiten.
Daar wordt tante Olga bedreigd door een roedel wolven.
Als aansporingen van Mhak (in wolvengebrul) hen er niet van weerhouden tante Olga te zien als een maaltijd, komt er plotseling een extra wolf bij. Deze begint een stoeipartij met een andere, grote wolf, en uiteindelijk druipen de wolven af.
Tante Olga blijft Mhak verwijten toegooien, ook al moet ze toegeven dat ook zij twee Mhaks heeft gezien, en niet echt kan zeggen welke van de twee haar heeft pijngedaan.
Als Glok en Sisgard de tombe uit komen, slaan de deuren daarvan achter ze dicht, een laatste wolk rook en vonken opwerpend. Een silouet van een ganzenvoet licht even op, dan wordt het stil en donker.
Mhak wil terug de tombe in om de daar aanwezige vrouwen te redden, maar laat zich overtuigen dat de deuren dicht zijn en niet meer open gaan. Besloten wordt terug te gaan naar het dorp van Mhak, om daar nog een paar uurtjes slaap te kunnen pakken.
Bij het dorp aangekomen blijft Mhak staan. Hij durft niet naar binnen, ook al is zijn naam nu gezuiverd, aangezien ze daar in het dorp nog niet van op de hoogte zijn.
Als de rest hun verhaal doen, wordt Mhak uiteindelijk door zijn vader naar het dorp gehaald.
Als die enkele keren tegen Mhak heeft geschreeuwd, en Mhak blijft volhouden dat hij onschuldig is, is hij overtuigd. (rare jongens, die Batavieren). De rest van het dorp mort nog wat, maar legt zich er ogenschijnlijk bij neer.
Er laait nog een discussie op over het bij de groep blijven, het steunen van anderen, en het eventueel verlaten van de groep, maar uiteindelijk wordt besloten dit toch nog even te laten rusten, en er op zijn minst een nachtje over te slapen.
Die nacht heeft Sisgard een onrustige droom. Als ze badend in het zweet wakker wordt en rechtop gaat zitten, roept ze, terwijl ze verwilderd om zich heen kijkt verschillende namen, waaronder de naam van Huggie....
Als Oeba poolshoogte komt nemen lijkt Sisgard zich wat te schamen, om het hele voorval vervolgens af te doen als een nachtmerrie.
De volgende dag komt een monnik van de kerk van Arno in het dorp aan, met het bericht dat hij een visioen van de moeder heeft gehad, en dat ze zo snel mogelijk naar de tempel van Arno moeten komen. Vooral Glokkiorix ziet dat niet zitten, aangezien hij zo dicht bij zijn doel is, en nu weer moet terugkeren.....
Gelukkig wordt hij afgeleid door Sisgard, die moeilijk loopt te doen met het stuk kristal wat ze gevonden heeft, en wulpse blikken afgewisseld met blikken van verwarring naar hem werpt. Dan geeft Glok aan dat hij ook zo'n stukje steen heeft, en leent dat aan Sisgard.
Die begint te experimenteren. Eerst houdt ze de twee stukken tegen elkaar aan. Ze passen precies, maar ze lijkt wat teleurgesteld. Dan pakt ze een mes, en prikt zich in haar vinger. Een druppel bloed valt op het breukvlak van een van de stukken, en ze houdt ze nu weer tegen elkaar aan. Even lijkt ze tevreden, dan kijkt ze weer teleurgesteld. Ze denkt even na, en loopt dan met het mes op Glok af, met de vraag: mag ik van jou ook wat bloed?
Glokkiorix ziet dat niet zitten, en Sisgard staat weer nadenkend stil.
Vragen van Oeba en Ghez over wat ze aan het doen is legt ze naast zich neer of hoort ze niet. Dan loopt ze naar een van de huizen toe.
Binnen in dit huis is een smidse.
Sisgard even negerend om de discussie over het teruggaan naar Arno's tempel voort te zetten, zien ze niet wat er vervolgens gebeurd: Sisgard maakt het smidsevuur aan, druppelt dan bloed op het breukvlak, drukt de stukken tegen elkaar aan, en legt dan het geheel in het vuur. Auw, dat was niet zo handig. Ze brandt haar handen!
Om zich heen zoekend naar een tang om de steen weer uit het vuur te halen, ziet ze plotseling uit haar ooghoek de vlammen oplaaien, en terwijl ze opzijduikt voelt ze plotseling herinneringen die niet de hare zijn in haar hoofd druppelen.....
Opgeschrikt door de plotseling oplaaiende brand in de smidse schiet iedereen te hulp, terwijl Mhak zich bezorgt afvraagd of hij ook hier de schuld van zal krijgen...
Als de ergste vlammen neergeslagen zijn, en Sisgard in veiligheid is gebracht, trekt ze snel haar bloedhete chain shirt uit. Terwijl ze verbaasd naar haar kijken, aangezien ze ineens bruine strepen door haar eerst blonde haar heeft lopen....
Ook begint ze zichzelf tegen te spreken. Ze is Shaa. En ook niet Shaa. Ze is Sisgard. Maar ook iemand anders.....
In de tussentijd heeft Mhak last van tintelende voeten. Wat is daar eigenlijk mee aan de hand?
De groep besluit om inderdaad terug te gaan naar de tempel van Arno, en daarna wellicht uit elkaar te gaan om eens goed na te denken over wat er allemaal aan de hand is.
Sisgard blijft wisselen tussen de enigszins verlegen Sisgard die ze hebben leren kennen in de afgelopen tijd, en de voorlijke persoonlijkheid die hen doet denken aan Asha en, voor diegenen die hun herinneringen terughebben, Shaa. Uit gesprekken met Sisgard lijkt dat ze haar geheugen terugheeft, tenminste, dat van Shaa, maar er lijkt toch iets anders aan de hand te zijn dan wat er met Oeba en Mhak is gebeurd. Zowiezo lijkt Sisgard herinneringen te hebben aan een tijd na diegene die Oeba en Mhak zich kunnen herinneren....
Sisgard weet bij het vissersdorp een bootoverzetting te regelen, waarbij haar gelijkenis met Asha haar duidelijk helpt. Terwijl Shaa wel waardering kan opbrengen voor deze Asha, heeft Sisgard haar bedenkingen bij de handelswijze van Asha.
In de tussentijd heeft Ghez, die samen met Mhak in vogelvorm onderweg is, problemen met over de rivier heen komen. Als ze dit aan Mhak vertelt, schrikt hij. Hij herinnert zich van de 'koude' Mhak dat die ook problemen had met over stromend water heen gaan. Na wat heen en weer gesteggel wordt het probleem tot nader orde uitgesteld, en tilt Mhak Ghez over de rivier heen.
Als iedereen bij de tempel van Arno aankomt, is daar net een dienst begonnen. De groep wordt opnieuw uitgenodigd deel te nemen, en moet opnieuw de verstoorde versie van de moeder aanhoren die Onateinki uitdraagt. Sisgard zoekt Asha op, en meldt haar dat deze een afspraakje heeft met de visser. Asha kijkt verbaasd op, en vraagt Sisgard op de banken plaats te nemen. 'Doe het zelf!' werpt Shaa/Sisgard terug..... Beiden blijven staan, en wisselen hatelijke blikken uit.
Dan gebeurt datgene waar de groep een beetje op zat te wachten: uit het altaar komt de figuur van Jano omhoog! Hij drukt de dolk omhoog met zijn hand, en stapt uit het altaar, zich eerst richtend op de zaal, en dan op Onateinki. Hij roept:
'Jullie hebben 10 tellen. En dan nog tien, en nog tien.'
Dan draait hij zich om naar Onateinki, die niet bereid lijkt zonder slag of stoot zijn positie af te staan....
Level 25: Achievement unlocked!
Nadat Jano uit het altaar omhoog gekomen is en de aanwezige wil toe spreken, Ontsteek Onateinki in een tirade. Wauwelend over het lopen door valeien van de dood en het nemen van wraak, stort hij zich met zijn discipelen op de groep.
Ano heeft geleerd van zijn impulsieve karakter en realissert zich dat hij totaal uit positie staat, omringt door vijanden. heft hij zijn armen in een dramatisch gebaar, spreekt de moeeder toe hem bij te staan, en zoef als een haas gaat hij er vandoor ergens eindigent halverwege de kerk. De rest ook doordrongen van het gevaar waarin Jano ze weer heeft gebracht trekken strategisch samen, om zo een front te vormen tegen wat komen gaat...
Even slaan de harten van de groep een slag over, als Glok door de op zich afstormende vijanden heen glipt en zo omringt door vijanden en afgesneden van zijn bondgenoten in gevaar lijkt. Maar al snel stormen Uba en Mak in de opengevallen ruimte die Glok verlaten heeft en schakelen in enkele slagen 3 discipelen van Onateinki uit. Dit is voor Onateinki en Igguh het signaal om zich terug te trekken in de kelder van de kerk.
In de kelders sluipt de groep onder de dekking van een dichte mist voorzichtig naar voren. Dan spreekt een sinistere stem "Pak ze!" En uit een gangetje komen een aantal ondode hoeders die zich op Glok storten. Glok verlamt en op het randje van de dood wordt ternauwernood door de rest van de groep ontzet.
Waarna iedereen zich verder in de spelonken van de kelders begeeft. Weer spreekt de stem "Kom binnen en ontmoet de echte Ano" In een knusse zitkamer met aan een kant een stalen kooi en aan de zijkant een kamer met in de muur een grote hoeveelheid vierkante gaten, waarin skeletten liggen opgeslagen, staan Onateinki, Igguh en de ondode Ano de groep op te wachten. In een kort hevig gevecht verslaat de groep hun tegenstanders. Waarna Jano het boek van Ano claimt dat een of andere in de kelder aanwezige schrijver hem aanbiedt.
Heeft Ano zijn geheugen terug (in boekvorm)?
Wat was het zwarte gat waar we langs liepen?
Wat spookte Ahsa uit met onze schizofrene vriendin achter de kerk?
En waar zijn die verdomde wolven?
Ano heeft geleerd van zijn impulsieve karakter en realissert zich dat hij totaal uit positie staat, omringt door vijanden. heft hij zijn armen in een dramatisch gebaar, spreekt de moeeder toe hem bij te staan, en zoef als een haas gaat hij er vandoor ergens eindigent halverwege de kerk. De rest ook doordrongen van het gevaar waarin Jano ze weer heeft gebracht trekken strategisch samen, om zo een front te vormen tegen wat komen gaat...
Even slaan de harten van de groep een slag over, als Glok door de op zich afstormende vijanden heen glipt en zo omringt door vijanden en afgesneden van zijn bondgenoten in gevaar lijkt. Maar al snel stormen Uba en Mak in de opengevallen ruimte die Glok verlaten heeft en schakelen in enkele slagen 3 discipelen van Onateinki uit. Dit is voor Onateinki en Igguh het signaal om zich terug te trekken in de kelder van de kerk.
In de kelders sluipt de groep onder de dekking van een dichte mist voorzichtig naar voren. Dan spreekt een sinistere stem "Pak ze!" En uit een gangetje komen een aantal ondode hoeders die zich op Glok storten. Glok verlamt en op het randje van de dood wordt ternauwernood door de rest van de groep ontzet.
Waarna iedereen zich verder in de spelonken van de kelders begeeft. Weer spreekt de stem "Kom binnen en ontmoet de echte Ano" In een knusse zitkamer met aan een kant een stalen kooi en aan de zijkant een kamer met in de muur een grote hoeveelheid vierkante gaten, waarin skeletten liggen opgeslagen, staan Onateinki, Igguh en de ondode Ano de groep op te wachten. In een kort hevig gevecht verslaat de groep hun tegenstanders. Waarna Jano het boek van Ano claimt dat een of andere in de kelder aanwezige schrijver hem aanbiedt.
Heeft Ano zijn geheugen terug (in boekvorm)?
Wat was het zwarte gat waar we langs liepen?
Wat spookte Ahsa uit met onze schizofrene vriendin achter de kerk?
En waar zijn die verdomde wolven?
Level 25: Achievement unlocked!
Het gevecht was over. Terwijl Ghez het gangetje in de gaten hield om te kijken of er niet meer gevilden uit zouden komen ontvermdde Anno zich over de lichamen van Onateinki en de ondode Ano. Zij worden in kisten gelegd om later ter aarde gebracht te worden.
Eenmaal boven aangekomen wordt de gemeente door Ano toegesproken. Enkele van de disipelen wordne aangewezen als hoeders van de tempel en er wordt met goede moed begonnen met het zuiveren (zowel fisiek als spiritueel) van de tempel. Sisgard blijkt zonder afscheid te hebben genomen vertrokken te zijn, vermoedelijk terug naar haar volk.
Ano morst in een onhandige bui water over Ghez die het altaar aan het boenen is. het lijkt haar niets te deren. Is dit onhandigheid of komt dit doordat Mhak zich zorgen maakt over Ghez haar 'aandoening'? Ghez is niet overtuigd van de ernst. Zij vind het slechts hindelijk, maar Mhak die zich zijn andere leve als ondode Mhak herinnerd maakt zich er nogal druk over.
De volgende ochtend ondergaat Ghez gelaten de behandeling door Ano, die de krachten van de Moeder over haar uitstrooit om haar te bevrijden van haar vloek. terwijl zij zo bezig zijn ariveert er een Romeinse patroeille. "Te wapen!" roept Obe entousiast, maar gelukkig herinnert iedereen zich nog tijdig dat we een samenwerkingsverband met de romeinen hebben lopen. Het wordt niet gevochten, maar gepraat. Het blijkt dat de romeinen er door valerius op uitgestuurd zijn om te informeren waar wij blijven.
De groep besluit naar het romeinse kamp te vertrekken. Ano spreekt de gemeenschap nog eenmaal toe, en na een zoveelste "Oh ja, en ook wil ik dit nog zeggen..." neemt hij eindelijk afscheid van zijn bewonderende volgelingen.
Dankzij de inmenning van de romeinen weet de groep, met Mhak(!), zonder veel problemen door het gebied van de Batavieren te trekken. Alleen de rivieren veroorzaken nog wat oponthoudt. Eenmaal aangekomen in het romeinse kamp wordt de groep gastvrij ontvangen door Valerius, die uitgebreid pronkt met mantel en kennis, maar zelf weinig los laat. Wel neemt hij het amulet dat Glok van Oeba hed gekregen in ontvangst. Ano neemt de uitdaging aan om met Valerius een duel te houden (first blood). Glok en Valerius hebben een onderonsje, terwijl de rest van de groep zich over de gespleten steen buigt die in het kamp ligt.
Waarom heeft Hans de tekening van Glok weer in het boek van Ano gebonden?
Wat staat er in het boek? En zal Ano zich kunnen handhaven in het duel tegen
Valerius?
Wodt vervolgt!
Eenmaal boven aangekomen wordt de gemeente door Ano toegesproken. Enkele van de disipelen wordne aangewezen als hoeders van de tempel en er wordt met goede moed begonnen met het zuiveren (zowel fisiek als spiritueel) van de tempel. Sisgard blijkt zonder afscheid te hebben genomen vertrokken te zijn, vermoedelijk terug naar haar volk.
Ano morst in een onhandige bui water over Ghez die het altaar aan het boenen is. het lijkt haar niets te deren. Is dit onhandigheid of komt dit doordat Mhak zich zorgen maakt over Ghez haar 'aandoening'? Ghez is niet overtuigd van de ernst. Zij vind het slechts hindelijk, maar Mhak die zich zijn andere leve als ondode Mhak herinnerd maakt zich er nogal druk over.
De volgende ochtend ondergaat Ghez gelaten de behandeling door Ano, die de krachten van de Moeder over haar uitstrooit om haar te bevrijden van haar vloek. terwijl zij zo bezig zijn ariveert er een Romeinse patroeille. "Te wapen!" roept Obe entousiast, maar gelukkig herinnert iedereen zich nog tijdig dat we een samenwerkingsverband met de romeinen hebben lopen. Het wordt niet gevochten, maar gepraat. Het blijkt dat de romeinen er door valerius op uitgestuurd zijn om te informeren waar wij blijven.
De groep besluit naar het romeinse kamp te vertrekken. Ano spreekt de gemeenschap nog eenmaal toe, en na een zoveelste "Oh ja, en ook wil ik dit nog zeggen..." neemt hij eindelijk afscheid van zijn bewonderende volgelingen.
Dankzij de inmenning van de romeinen weet de groep, met Mhak(!), zonder veel problemen door het gebied van de Batavieren te trekken. Alleen de rivieren veroorzaken nog wat oponthoudt. Eenmaal aangekomen in het romeinse kamp wordt de groep gastvrij ontvangen door Valerius, die uitgebreid pronkt met mantel en kennis, maar zelf weinig los laat. Wel neemt hij het amulet dat Glok van Oeba hed gekregen in ontvangst. Ano neemt de uitdaging aan om met Valerius een duel te houden (first blood). Glok en Valerius hebben een onderonsje, terwijl de rest van de groep zich over de gespleten steen buigt die in het kamp ligt.
Waarom heeft Hans de tekening van Glok weer in het boek van Ano gebonden?
Wat staat er in het boek? En zal Ano zich kunnen handhaven in het duel tegen
Valerius?
Wodt vervolgt!
Information
Moderators