Rana, de Moeder, was.

Zo begon Lesa, de wijsvrouw van de stam het verhaal dat zij al vele malen eerder verteld had. Het licht van het vuur flakkerde en wierp grillige shaduwen tegen de donkeren leren wanden van de grote tent. Een voor een keek ze haar stamgenoten aan, die zich om haar heen verzameld hadden om haar verhaal aan te horen.

Lesa wachte totdat Nitia haar zuigeling aan de borst gelegd had en de jongste kinderen zich vooraan bij haar voeten geinstaleerd hadden voordat ze verder ging met haar verhaal.

Rana was het begin. Nesa gebaarde om zich heen duidend op de wereld die zich achter de dikke wanden van de tenten bevond. Zij was voordat dit alles begon. Zij is onze Moeder.

Rana was, maar zij was alleen, want naast haar was er niets.

Zij nam haar haar in dikke stregen. Trok het los, en begon het te vlechten en te knopen. Zij werkt lang en onafgebroken. Langer dan iemand kon weten, aangezien er nog geen dagen waren om het verstijken van de tijd aan af te meten. En terwijl zij zo werkte zwelde haar lichaam.
Zij knoopte een mat, een bakermat, van haar eigen haar, om zo haar kinderen een eigen plek te kunnen geven waar zij zouden kunnen leven. En toen zij klaar was en haar lichaam zwaar was rolde zij de mat uit en knielde erop neer.

Met de eerste wee kwam het water.
Met de tweede wee kwamen de zaden en de dieren.
Met de derde wee kwamen de mensen, die haar dochters en zonen zijn.

Het vruchtwater stroomde uit en vulde de geulen en plooien en dalen van de bakermat waar zij tot rivieren en meren verwerden.

Het zaad viel neer op de mat waar het ontkiemde, zodat de planten de mat met hun kleuren bedekten en ook de dieren verspreidde zich over de wereld die zij geschapen had.

Haar kinderen kwamen in de wereld die zij hen geschonken had.

Ze zuchtte zodat zij lucht hadden om te ademen. Haar adem is de wind, die ons koelte brengt.
Ze maakte een vuur voor haar borelingen. Haar vuur is de zon, die ons warmte brengt.

Zo schepte zij het al.

Zij leerde haar kinderen hoe zij konden leven. Zij gaf hen vuur zodat zij zich konden warmen. Kleedde hen en leerde hen hoe zij gereedschappen konden maken en gebruiken. Leerde hen de gewoonten der dieren zodat zij konden jagen.
Maar de grootste gave was die van het leven, die van het baren, want zij gaf haar dochters de kracht om net als haar leven te geven. Zo eren wij haar.

De Moeder schenkt haar kinderen leven.
De Moeder waakt over haar kinderen.
De Moeder onderwijst hen in de kennis.

<mmm. geen recaps?>