Intro

Voorzichtig kruip je naar de bemoste oever. Een kille wind waait je tegemoet, laat de grashalmen buigen; slierten grijzige woken pakken zich boven de verre heuvels samen. Een enkele zonnestraal doorklieft het zwerk en weerkaatst van het trage ijs.
De kleine kudde beweegt zich langzaam over de vlakte, drie, vier handen tel je, en twee met grote geweien. Een ogenblik verstrijkt, de zon verwarmt je zwaar behaarde arm, de knuist die je werpspies omklemt, de donkere bisonvacht op je schouders...

Dan, plots, draait de wind en houdt de kudde halt, de hoofden geheven, snuivend, zoekend. Een onhoorbaar sein jaagt de kudde in galop, en even later zijn de rendieren niet meer dan stipjes in de verte. Als je ze met je ogen volgt trekt een kleine beweging in je ooghoek je aandacht, en het lijkt of je zonlicht weerkaatst ziet. Je verstijft, durft nauwelijks adem te halen. Je weet vrijwel zeker dat jullie de enige volgers van de kudde waren...?

-gespietst hoofd Murgh gevonden
-eerste gevecht met Kuurah
-verschijning van vrouwelijke geest

De vrouwenschim volgt een opgetogen Keeeh en Ghez naar de grot, en - het gespiesde hoofd van Murg bekijkend - wijst zij na enig nadenken Ghez, Oeba, Hoedja, Glok, Mhak en Huggi aan om haar te volgen naar een tweede, dieper gelegen grot, waar eigenlijk alleen volwassen stamleden mogen komen. De wanden van die grot blijken met tekeningen van allerlei dieren beschilderd, die door bloederige handen omringd zijn. Door maanlicht te weerspiegelen wijst ze op de tekening van een mammoet, en daar staan nog geen handen bij. Tijdens het waterballet slaagt Hoedja er in van de offers op het altaar te snoepen. Keeeh voorspelt dat het doden van de mammoet de Horg zal redden van de Kuurah, en Meghta besluit dat de zes aangewezen stamleden zullen worden uitgezonden om deze mammoet te vinden te te doden.

Maar voor ze gaan moeten ze eerste een leider hebben, en worden hen drie proven afgenomen: een van wijsheid, waarbij ze dieren aan hun sporen moeten herkennen en te laten zien dat ze weten hoe het te bejagen; een van kracht, waarbij ze tegen elkaar moeten schreeuwen; en een van slimheid, waarbij ze allerlei truuks moeten uithalen om bepaalde voorwerpen te verplaatsen.
Daarbij maakt Huggi indruk door midden in de beek te springen en Glok door de koelkast van de stam eens flink te ontdooien, maar uiteindelijk wint Oeba nipt en wordt beloond met een bijzondere gift: de harde, scherpe dolk van Meghta waar vreemde tekens op staan.

Na een feest, heeft iedereen een onrustige droom:
Droom nacht 2:
Het is een lange dag geweest, en al snel zak je, - genoegelijk opgerold onder je dikke bontrol - weg in een diepe slaap. Dan hoor je licht getinkel, en als je je ogen langzaam openslaat zie je licht door een grotopening schijnen. Maar het is niet de grot van de Horg die je ziet, het is een andere... Een kristalheldere beek heeft zich ooit een weg uit de grot gesleten, maar is nu niet meer dan een trage, traag schuivende laag blauw ijs in het midden van de grot... Je wil je oprichten, maar beseft dat de ijzige kou je vasthoudt, dat het ijs over je heen ligt, en dat je geen vinger kan verroeren. Het getinkel dat je hoorde is van ijspegels aan bledrode wortels boven de grotuitgang, ijspegels die tegen elkaar aan tikken in een aanzwellende wind... Een kille angst slaat om je hart, je wil schreeuwen - maar zelfs daarvoor heb je geen adem, en dan hoor je het gevreesde geluid weer... het akelige knarsen van ijs dat onder zware, zware stappen verbrijzeld wordt, een donkere schaduw trekt over - het zonlicht is weg, en je zakt opnieuw weg in een onrustige slaap..

De volgende ochten volgt een ietwat gespannen afscheid en vertrekt de groep, op weg om de mammoet te vinden. De spanning tussen Hoedja enerzijds en Oeba en Huggi anderzijds zorgt voor een paar rake klappen, maar uiteindelijk ziet Oeba in de verte een kudde rendieren, en op weg daarheen stuiten ze op een groep Kuurah die zich bij een beek in het riet en gebladerte verschanst heeft. Een ware barrage van stenen vliegt over en weer, maar uiteindelijk moeten de Kuurah het onderspit delven tegen de brute kracht van de jonge Horgt. mhak, tot razernij gebracht omdat de vijand het op Oeba lijkt te munten, stort zich roekeloos in het strijdgewoel en vermorzelt een van het tot rode pulp met de moekrslagen van zijn knuppel... en het leek zo'n aardige jongen!

Bij het onderzoeken van de lijken ontraadselen Huggi, Ghez en Glok het geheim van de strijdbijlen en speren van de Kuurah: hars en pezen. Verder vindt Hoedja een vreemde talisman en wordt de vijand gestript. De kleding van de vreemdelingen is klein, maar warm, en met wat verstelwerk moet het te dragen zijn...geen luze met de storm die op komst is...

Na een vermoeiende dag op de tundra strijkt de groep neer in het bos, maar veel rust lijkt hen niet gegund. Mhak en Ghez weten een agressieve bruine beer op afstand te houden, maar later die nacht - Glok was tijdens zijn wacht in slaap gevallen - vallen wolven aan, en onenigheid breekt daarna uit. Wie is de baas van de groep? Glok ligt gewond op de grond, maar Hoedja lijkt zich niet neer te leggen bij de behandeling die hij van Oeba krijgt. Oeba, Mhak en Huggi proberen hem te overtuigen maar krijgen dan te maken met Hoedja's immer parate vuisten...
De volgende ochtend ontwaakt de groep na een gebroken nacht en een vreemde droom, en opnieuw vallen rake klappen. Als de rust net is weergekeerd wordt de stilte door Ghez' doodskreet doorbroken... als een Horg snelt de groep haar te hulp, en slaagt er met groot gevaar voor eigen leven in het woeste wilde zwijn te verslaan... De veiligheid van Horg pang leek nooit verder weg.

De storm komt eraan... Vermoeid en gewond, maar met wolf- en zwijntrofee strompelt de groep de beschutting van Horg pang binnen. De Kuurah hebben opnieuw aangevallen, en enkele Horg zullen het niet na vertellen... Beschut tegen de sneeuw die buiten rondraast komen de Horg bij en herstellen van hun zware wonden. Oeba en Hoedja leggen hun ruzie bij, Ghez ontdekt een nieuwe vriend, en Glok hoe de Kuurah hun wapens maken. Huggi legt een laatste hand aan zijn meesterwerk: een prachtknots!
Ook die nacht volgt weer een droom:
Droom nacht 3: Je ogen vallen dicht na een lange, koude dag, en al snel zak je weg in een peilloze slaap. Als je je ogen openslaat kijk je in die van je geliefde. Als in slow-motion zie je een waterige rand onderin zijn ogen ontstaan...dan rolt een traan tergend langzaam over zijn brede kaak naar beneden. "Kalo Rama", zegt hij, "Kalo Rama." Je beseft dat het noodlot jullie ingehaald heeft, en je vingers tasten naar het gladde, maagdelijke ivoor dat als een bond rond je linkerarm ligt. Jullie vingertoppen raken elkaar, en je ziet hoe resten aarde zch onder zijn nagels verzameld hebben. Je wilt zijn hand vasthouden, hem strelen, schoonspoelen zoals het ooit was, maar met een treurig gebaar trekt hij zijn hand uit de jouwe en schudt zijn hoofd, Dan klinkt in de verte het geknars van verbrijzelend ijs, en uit de blik van je geliefde strijden angst en haat om de boventoon. Dan, terwijl een schaduw je het zonlicht ontneemt, zie je hoe de angst het wint...
Na een onrustige nacht is de buitenwereld een wit sneeuwfestijn, en terwijl Ghez zich terugtrekt ter meditatie buitelen de anderen door de sneeuw en vermaken zich door afgehakte Kuurah-hoofden op sneeuwpoppen te zetten. Dan komt er nieuws van een verkenner: een mammoetspoor door de sneeuw! Het blijkt over de toendra naar het westen te lopen, en de groep vertrekt, om na een lange dag in een nieuwe grot neer te strijken - schuilend voor een nieuwe sneeuwbui.

Een stralende dag breekt aan...de zon blikkert over de sneeuw-bedolven toendra. Ver weg, in het westen, hangt een dunne rookpluim boven een beboste helling. Het mammoetspoor is verdwenen onder de sneeuw, dus sporen Oeba en Huggi ombeurten. an hoort Ghez plots iets achter de groep door de sneeuw lopen, en wordt Mhak onverhoeds door twee enorme zwarte wolven aangevallen. Een kort, maar hevig gevecht volgt, en de een na de ander wordt op de sneeuw onderuit getrokken. Uiteindelijk wordt de strijd beslist - een wolf ontkomt, en verdwijnt met de staart tussen de benen uit het zicht.

Enkele zware, sneeuwige uren later ploft de groep neer aan de bosrand van de westelijke heuvelrij. De rook die jullie eerst zagen is verdwenen, maar een bloederig spoor leidt naar een open plek waar een vreemde verschijning - de een meter hoge Jalalabad Bikini - in een stapel stenen woont. Met horten en stoten komt een gesprek op gang en de kabouter helpt de Horg aan een slaapplek en genezing. Hij waarschuwt de groep dat ze niet verder de grot in mogen gaan, omdat daar de reusachtige Wijlur slaapt. De Horg nemen zijn waarschuwing serieus en besluiten hun veiligheid aan Glok over te later, die opnieuw snel in dromenland verzeild raakt.
Opnieuw volgt een droom:
Droom nacht 4: Na een lange, zware dag sluit je dankbaar de ogen en zakt weg in een wolk van bont en warmte. Dan overvalt je het gevoel dat je bekeken wordt, en open je je ogen voorzichtig. Je staat tot je heupen in het warme water van de bron, een hand vol droog scherp zand, de andere op je hoofd om je lange donkere haar op te houden. In de grotopening, scherp afgetekend tegen het ochtendlicht, staat de rijzige gestalte van Zijn zoon. Hij buit het hoofd licht, glimlacht naar haar zodat witte tanden de zon even weerkaatsen. Dan valt zijn oog op de witte band rond je linkerarm en verstart, verkilt dan tot een grimas van woede en teleurstelling. Je probeert de band nog te verbergen, maar daarbij sijpelt het zand tussen je vingers en een dunne straal glijdt door de lucht, eindigt in het water, vertroebelt het. "Grinni!", hoor je jezelf zeggen, "Grinni!". Maar hij lijkt zijn eigen naam niet te horen, wijst slechts op het water dat tussen je benen omhoog borrelt, spreekt een woord van macht. Je voelt hoe het onmiddelijk begint af te koelen, maar wil je naaktheid niet aan zijn boze ogen onthullen. Eigenlijk wil je alleen maar verdwijnen van hier, in het water verdwijnen en nooit meer bovenkomen...
De volgende ochten is er nog enige hardhandige onenigheid over de ontbijtbaarheid van Mhaks nieuwe vriendje, en doktert Glok van alles uit. De kabouter heeft blijkbaar een mammoet naar zijn hol gesleept, hij gebruikt stenen om iets te maken, Wijlur is het vriendje van Kalo Rama, en Jalalabad vindt het een prachtidee als Wijlur ontwaakt maar niet als hij er bij is. De kabouter vermoedt dat Wijlur ietwat teleurgesteld is omdat zij bevriend zijn met ene Grinni. Dat doet de Horg terugdenken aan een droom die zij deze nacht hadden, waarin Kalo Rama betrapt werd door een jaloerse Grinni en voor straf een heuse ijsmiep werd. .. Jalalabad maakt de groep duidelijk dat de mammoet ergens in het noorden te vinden is, net als Kalo Rama. Al snel teegt men dus op weg langs het rode spoor, dat ondanks de ingezette dooi nog terug te vinden is. het leidt naar een sombere, door steile rotswanden ingesloten vallei waarvan de vloer bedekt is met ontelbare mammoetbeenderen, en in het midden ligt inderdaad een opengesneden mammoet...

In het duistere naaldwoud bos rond het mammoetkerkhof hangt een naargeestige sfeer, en de Horg besluiten dan ook een heuvel op te klimmen om verder rond te kijken. Het mooie uitzicht houdt geen grote beesten of Smoor in, maar zoekend naar een kampeerplek komt de groep bij een grot waar smeltwater uit komt, Een vreemd flesje dat in de gang ligt bevat vuurspuw-vloeistof, en de grot blijkt bevolkt door nare, bijtende spinnen, ratten en...een ijsbeer! Oeba bsluit dat de aanval de beste...um...aanval is, en Huggi volgt. Hoedja probeert langs de ijsbeer te komen, maar die is daar niet van gediend, en graait hem van de grond. Alleen een bliksemactie van Mhak kan zijn leven nog redden! Uiteindelijk weten de Horg het gevaarlijke beest neer te maaien, maar niet voordat er met een ratelend geluid een metalen hek bij de uitgang naar beneden ratelt. Met enige krachtsinspanning krijgen de Horg het hek weer omhoog, en buiten vinden Glok en Hoedja sporen van een klein everzijn en gelaarsde kaboutervoeten...

Terwijl Ghez de ijsbeer vilt en Glok verder experimenteert met pezen en bijlen, wagen de anderen zich dieper in de grot en vinden daar te midden van vleermuizen en enorme, agressieve ratten een ijskubus, gevuld met genezende vruchten uit verschillende seizoenen.
Onderin is een rune in de rots gekerfd in de vorm van een Y met puntjes. De doorgang is geblokkeerd door ijs. Als Glok buiten zijn geluk beproeft ziet hij rode puntmutsen aan de bosrand, en beseft dat het de Smoor moeten zijn. Als hij ze wil verrassen door de helling op te rennen reageren ze vijandig en bekogelen de Horg met spiezen, pijltjes en een akelige verstijving. Dan verdwijnen ze in het bos, maar niet voordat Glok in een van hen zijn voormalige vriend Jalalabad Bikini herkent, die boos naar jullie wijst en zijn knuistjes schudt.
En dan knlinkt een laag gerommel en schudt de aarde op haar grondvesten...en aan het eind van het dal doemt een stofwolk op...

De stofwok blijkt een kude mammoeten, die zijn gekomen om de laatste eer aan hun gestorven soortgenoot te bewijzen. Terwijl de zon achter de bomen zakt en de mammoeten zich opmaken voor een koude nacht in hun kerkhof wagen de Horg zich dieper in de grot en vinden behalve meer ratten ook een drie meter lange, ingevroren vrouwengestalte, die alleen maar kalo Rama kan zijn... De Horg hakken haar gezicht uit en Glok gebruikt zijn vuurspuw-vloeistof om haar een vurige niesbui te ontlokken...

Een vurige steekvlam ontdooit Kalo Rama, en in een druipende ijsgrot laat Kalo Rama de Horg in de offerpoel zien wat er in het verleden gebeurd is, en wat de toekomst brengen kan.
Bekende droombeelden komen voorbij: het afscheid van Kalo Rama en haar geliefde Wijlur, en de wraak van de afgewezen Grinni. Die berijdt een enorme witte mammoet (Morrogund), uit wier slagtanden de liefdesbanden van Kalo Rama en Wijlur gemaakt zijn, en die een enorme groep mammoets aanvoert. Grinni heeft Kalo Rama bevroren en Grinni begraven. De kabouters die daar woonden hebben Grinni beloofd de twee geliefdes te bewaken, maar hebben daarbij buiten de hebzucht van Jalalabad Bikini gerekend, die onder Wijlur een vuursteengroeve gevonden heeft en nu een manier zoekt om Wijlur kwijt te raken. De aanvoerder van de Smoor voorziet de komst van de Horg en poogt ze te dwarsbomen door de sjamaan van de uitgehongerde Kuurah macht over de zwarte wolven te geven. Desalniettemin kan hij niet voorkomen dat de Horg Kalo Rama toch wekken, en met haar Wijlur. De toekomst is nog onzeker...zal Jalalabad erin slagen de Kuurah voor zijn karretje te spannen en ze als kompels in te zetten?
Na dit visioen besluit Kalo Rama op zoek te gaan naar Wijlur, en vertrekt. De nacht gaat snel voorbij, en de volgende ochtend breekt er rumoer uit: tientallen Smoor trekken het mammoet-kerhof binnen, op de vlucht veer een wilde Wijlur die woest een woudreus wappert, terwijl Kalo Rama hem tevergeefs probeert tegen te houden. De Horg slaan het schouwspel gade vanuit de struiken boven de grotingang, en grijpen in als een groep Smoor zich naar de grot wil terugtrekken. Ghez roept de planten op de kabouters vast te grijpen, en dan is het snel gedaan. De Horg richten zich op de andere Smoor, die net bezig zijn de mammoets naar Wijlur op te jagen... Dan verschijnt achter Kalo Rama en Wijlur een enorme gestalte, die alleen maar Grinni kan zijn, en kan het gevecht echt beginnen.

De Smoor jagen de mammoets op Kalo Rama, Wijlur en Grinni af, en laten hun aanvoerder en Jalalabad Bikini onbeschermd achter. De Horg grijpen hun kans en verslaan Mikkel Joekelille, Koning der Smoren, in een heldhaftig tweegevecht van vier Horg tot een Smoor. De kabouters zijn te laat om hun leider te redden, maar weten in een wanhoopspoging de Horg nog wel te verwonden. Terwijl de mammoets met grof geweld de reuzen omver lopen, Grinni zwaar verwondend, poogt Jalalabad te ontkomen, terwijl zijn vrienden de aftocht dekken. maar de snoodaard heeft buiten Glok en Ghez gerekend, wier heldhaftige aanval hem ten val brengt. In de titanenstrijd tussen Wijlur en Grinni moet de laatste uiteindelijk het onderspit delven, en de Horg maaien de laatste Smoor neer, ook al hadden ze zich overgegeven. Foei! Kalo Rama dankt de Horg en waarschuwt hen dat Morrogund de dood van Grinni zal komen wreken...

De Horg likken hun wonden en bespreken met Kalo Rama hoe ze Morrogund het beste kunnen bejagen. Diverse opties met katapults, knietjes, lemdansjes en spiezen komen voorbij. Uiteindelijk namen Kalo Rama en Wijlur afscheid en trekken de Horg zich terug in de grot, waar zij zich verder voorbereiden op de eindstrijd. Glok experimenteert lustig verder met botten, steen en hout, maar laat zich op eht mammoet-kerkhof verrassen door een sabeltandtijger en moet deze vergissing bijna met zijn leven bekopen. De toegesnelde Horg voorkomen dat het roofdier er met zijn prooi vandoor gaat en ontzeggen Glok zo zijn vrijwel dagelijkse theekransje met zijn voorouders...

De volgende dag verschijnt Morrogund met de kudde mammoeten op het kerkhof om hun aanvoerder Grinni te begraven. Ondanks de aanwezigheid van enkele Smoor rond de grot nemen de Horg een dag de tijd om uit te rusten voor de laaste strijd met Morrogund.
Bovendien wordt Glok tegen zijn zelf-destructieve neigingen beschermd. Tenslotte is het zo ver: na een korte verkinning van de noordelijke heuvel waar kalo Rama over sprak wordt de val wijd opengezet. Mhak lokt de witte mammoet achter zich aan, door eht bos de heuvel op. Hij ontwijkt daarbij de meeste Smoor hinderlagen, en weet zich uiteindelijk met Ghez in veiligheid te brengen terwijl Morrogund in de afgrond stort, waar Hoedja en Glok een heel bos in lichterlaaie hebben gezet. Het beest weet de val te overleven, maar wordt uiteindelijk met behulp van Mr Molotov, de duwdolk van Meghta en een laatste klap van Hoedja neergehaald.

Kalo Rama en Wijlur komen de Horg danken voor hun doodsverachting, en schenken hen twee ivoren armbanden. Ghez, teruggekeerd van de rand van de dood, geeft hen een ijsbeertand terug, en daarna ios het tijd om op pad te gaan naar Horg Pang. Een lagne dag lopen verder komen ze aan de voet van de heuvel, maar na een sneeuwbal gevecht met Wijlur blijkt daar iets niet pluis: verwrongen, mismaate en bloeddorstige beesten sluipen rond in eht verder stille woud... Dan zien de Horg een rookpluim van de heuveltop komen...en na een noodzakelijk nachtrust besluiten ze de heuveltop te gaan verkennen.