Voor de komende tijd DM ik de Time Campaign.

Aangezien het de gewoonte is van de Time Campaign DM's om van elke sessie een korte samenvatting te schrijven, en het mijn gewoonte is om van elke sessie die ik DM hier een korte samenvatting te plaatsen, bij deze een combinatie.

Ik zal trachten zo snel mogelijk na elke sessie hier een recap te geven. Nadat de recap af is zal ik iedereen in de Time Campaign een berichtje sturen.

Gelieve (eventueel) commentaar in de aparte thread 'Time Campaign recaps: commentaar' te plaatsen.
Let Op: Daarvoor dien je wel geregistreerd en ingelogd te zijn....

Jasper

Met het opdrogen van de tinmijnen wordt het brons steeds schaarser. Nederland was al niet rijk bedeeld in brons, maar nu de eens aan brons rijke gebieden het schaarse brons voor zichzelf houden, zien de smids in de lage landen zich genoodzaakt uit te wijken naar andere grondstoffen, zoals ijzer.

Hoewel ruim voorradig in de moerassen van het zompige gebied aan de noordzee in de vorm van zogenaamd 'bog-iron', is het smeltpunt van ijzer aanzienlijk hoger, en het metaal is harder en vaak ook brozer dan brons.
(spel gevolg: iedereen mag 1 tweehandig, 2 eenhandige of 3 'light' wapens van brons. deze zijn masterwork. alle andere wapens zijn van ijzer, en NIET masterwork. bogen zijn evt masterwork, er zijn loden slingbullets, harnassen zijn van ijzer of met ijzer bezet. )

De eenvoudige gemeenschappen die ons landje bevolken houden zich bezig met landbouw, schapenteelt, en gebruiken paarden als last en trekdier, maar niet om te rijden.
Er wonen vaak meerdere gezinnen, tezamen met vee, in een boerderij, en daar waar tussen meerdere boerderijen een gevoel van saamhorigheid ontstaat, is sprake van 'clanvorming'.
Dit heeft als keerzijde dat er soms sprake is van schermutselingen tussen verschillende clans, hoewel je niet kunt spreken van oorlog.

Reuzen (en lopende stenen....) komen alleen voor in de verhalen van 'vroeger' (NB: meer dan 100 jaar geleden). Met het wegvallen van Shaah om de verhalen vorm te geven is het exacte verhaal niet doorverteld.

De 'tuathe de dana', de orde van de stenen, is een belangrijke orde, samengesteld uit Hoeders en Wakers, de Hoeders voornamelijk Druiden, de Wakers hun beschermers.
De opleiding tot Druide is lang en intensief, en duurt ongeveer 20 jaar. De opleiding tot Waker eveneens. Individuen beginnen over het algemeen rond hun 15e jaar aan de opleiding, maar als ze heel graag willen mogen ze al op hun 12e beginnen.
De oorsprong van de orde is, net als de verhalen over de reuzen, in de vergetelheid geraakt. Wat nog bekend is is dat de stenen belangrijk zijn, en dat de hoeders en wakers de stenen 'hoeden' en er over 'waken'. Verder wordt de omgeving van de stenen gebruikt om belangrijke rituelen te houden, omdat magie daar beter werkt.
(spel gevolg: binnen 150 voet van de stenen werkt magie 'normaal'. Daarbuiten hebben spreuken van alle scholen een extra -1 op caster level gekregen. scholen die een -2 hadden hebben dus nu een -3)

Mak en Ghez zijn Druiden in opleiding, Oeba, Khalas en Glok zijn Wakers in opleiding.
(?character van ronald?) is een Waker in opleiding.
(NB: wegens afwezigheid van marijn is de positie van Ano nog niet bepaald)

Addendum: Character Classes, Prestige Classes, Skills en Feats.

In tegenstelling tot de vorige DM's is mijn insteek op het selecteren van Classes en Feats iets anders:
Zolang de class, prestige class of feat enigszins in historische context te verantwoorden is, is het wat mij betreft toegestaan.
Dit betekend dus dat Ronald levels in Monk heeft kunnen nemen. Zolang hij niet begint over oosterse mystiek, maar speciale vaardigheden toeschrijft aan het zich hebben toegelegd op het verbeteren van zichzelf zonder hulpmiddelen als zwaarden en of harnas, is er dus geen probleem.

Wat betreft skills is het nemen van 'Decipher Script' nog steeds enigszins onzinnig aangezien er geen schrift is. Het zou echter, naar mijn mening, ook gebruikt kunnen worden voor het eventueel ontcijferen van runen.

Voor wat betreft de magie discussie zullen we even moeten wachten totdat Marijn daar zijn zegje over heeft kunnen doen.

Introductie

Het is een warme zomer. Warmer dan de meesten zich kunnen herinneren. Bovendien hangt er een steeds maar toenemende dreiging van onweer in de lucht, die maar niet weg lijkt te gaan. Het heeft in de tussentijd al enkele keren geregend, en ook wel geonweerd, maar de vreemde statische lading die in de lucht lijkt te hangen wil maar niet weggaan.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, heeft de orde van de stenen besloten jullie een opdracht te geven tijdens de midzomernachtsviering. In plaats van aanwezig te mogen zijn bij de belangrijke rituelen die bij de steen uitgevoerd worden, moeten jullie de gewenste riten uitvoeren bij een dorp op twee dagreizen van de dichtsbijzijnde steen. Enerzijds is het wel de gewoonte om Druiden in opleiding zulke taken toe te vertrouwen, anderzijds vermoeden jullie dat de spanning die in de lucht hangt de aanleiding is zo'n grote groep in dit dorp te stationeren.

De sessie
Er wordt gemopperd, er wordt gepraat over het stiekem verzaken van de opdracht en alsnog naar de bijeenkomst gaan, maar uiteindelijk wint de reden (en de angst dat dit een test zou kunnen zijn) het van het verlangen bij de hoofdrituelen aanwezig te kunnen zijn.

Bovendien, zo redeneren enkele van de wakers in opleiding, zijn er in het dorp ook genoeg mogelijkheden om feest te vieren!

De dagen voorafgaand aan de midzomernacht worden doorgebracht met het voorbereiden van de drank, het eten, en de rituele handelingen die plaats moeten vinden worden geoefend door mak en ghez, met hulp van glok en oeba waar meer dan twee ritualisten nodig zijn.

Uiteindelijk breekt de feestdag aan, en terwijl er al enkele feestvierders vroeg aan de mede en het gerstennat begonnen zijn, stellen tegen zonsondergang de ritualisten zich op om het ritueel van het vuur uit te voeren. Ghez, Oeba en Mak voelen hoe de spanning in de atmosfeer met het aansteken van het vuur zo mogelijk nog een tandje hoger wordt.

Dan begint het feest pas goed. Ghez houdt zich gedurende de nacht bezig met het op de juiste momenten voltrekken van de rituele handelingen, maar een opmerkzame blik leert dat de meeste mensen zich vooral met elkaar en de drank bezig houden. Ghez merkt hoe met elke rituele handeling die zij, of wellicht de ritualisten bij de steen, die vergelijkbare rituelen uit aan het voeren zijn op vrijwel dezelfde momenten, de spanning stijgt. Ook de Wakers merken op hoe de onweersdreiging toe lijkt te nemen, en enkelen besluiten alvast beschutting te zoeken onder een afdakje..

Dan nadert middernacht. Ghez trommelt de ritualisten op voor het breken van de band, en met elke handeling voelt ze de spanning toenemen. Dan, luttele seconden voordat Oeba de band zal breken, voelen de Hoeders hoe in een keer de spanning wegvalt, en alle magie in de richting lijkt te worden gezogen waar de dichtsbijzijnde steen zich moet bevinden.

En dan breekt Oeba de band.

De ruimte binnen de band, die om het vuur heen gelegd was, lijkt zich binnenstebuiten te keren, en een stuk nachtelijk bos wordt zichtbaar daar waar het vuur zou moeten zijn. Voordat iemand iets heeft kunnen zeggen, vliegt er iets omhoog uit dit struikgewas, waarna het binnenstebuiten keren zich herhaalt, en het vuur weer zichtbaar wordt. In het licht van het vuur is een kleine gestalte zichtbaar.
menselijk, maar met vleugels als van een libelle, en slechts een halve meter groot.

Het vliegt enige tijd rond, als een nieuwschierige vlinder boven een nieuw bloemenveld.

Pogingen in contact te komen blijven onbeantwoord, hoewel de aandacht trekken tot op zekere hoogte success lijkt te hebben.

Glok besluit op het dak van de boerderij te klimmen, om dichter bij het wezen te kunnen komen, en tracht van daar af het wezen te lokken met fruit. Met tegenvallend resultaat.

Dan lijkt het wezen een doel te hebben gekozen. Het vliegt in de richting van het vuur, blijft er boven hangen, en wijst er dan op.

Het daaropvolgende spektakel brengt de toch al nerveuze bevolking in totale paniek. Grote knipperende, felle lichten, stralen van vuur, en rondtollende vuurballen spatten alle kanten op vanuit het vuur. Meer dan de helft van de bevolking, inclusief Glok, raakt verblind door de felle lichten. Bovendien gaat het vuur vervolgens uit.

Ghez laat zich door dit alles niet van de wijs brengen. Snel roept ze een vuurbal op, die ze in het midden plaatst van waar het vuur was, teneinde het weer op gang te brengen en te zorgen voor voldoende licht.
Dit heeft echter niet het effect waar ze op gehoopt had.

In plaats van een bal van vuur, ontstaat er een plek waar opnieuw planten en bomen door te zien zijn. Het vliegende figuurtje vliegt snel weer naar binnen, en de plek verdwijnt weer....

Enkele groepsleden ontfermen zich over de bevolking en probeert ze te kalmeren.
Mak nadert nieuwschierig de plek waar zo net nog een bos zichtbaar was, waar er geen hoort te zijn.
Hij besluit te zien of er sprake is of was van magie, en zo ja, welke.
Hij wordt echter verrast door een nieuwe plek, die vlak bij hem verschijnt, langzaam lijkt te groeien, en hem begint te volgen. Door de plek heen zijn hagedissen te zien ter groote van een kat. Slechts door te gaan bewegen weet hij te voorkomen dat ze door de opening heen komen.
Pas als hij zijn magie-detectie uit zet stopt de plek.

Ook Ghez experimenteerd nog even met het casten van magie, en ook voor haar ontstaat een plek die haar volgt. De plek van Mak heeft een nieuw doel gevonden, en begint nu richting Ghez te bewegen.
Als ook zij uiteindelijk al haar magie uit zet stopt te plek, en begint langzaam te verdwijnen. Maar niet voordat ze in de verte door de plek heen een grotere hagedis heeft gezien. Een van wellicht zo'n vijf meter hoog.......

De groep besluit dat, als ze ergens antwoord kunnen vinden over wat er aan de hand is, dat bij de steen zal zijn, waar alle belangrijke Druiden zich deze nacht bevinden.

Maar hun gemoed is bezwaard. Want als er al zulke rare dingen gebeuren in dit dorp, waar de rituelen minimaal zijn en de magie zwak, wat zal er dan wel niet bij de steen aan de hand zijn?

Met wisselende aandacht voor zichzelf en de dorpsbewoners maken de Hoeders en Wakers in opleiding zich op voor de resterende nacht.

Een nacht die niet zonder meer voorbijgaat. Iedereen heeft de volgende droom:
Je bevind je in een bos, maar niet een bos wat je eerder hebt gezien. De bomen zijn groot, en zien er oud uit. De struiken zijn grootbladig, en wilder dan je gewend bent. De kleur van de planten is donkergroen, donkerder dan het groen van de lokale loofbomen.
Je merkt dat je niets aan hebt. <sommigen proberen zich te bedekken met bladeren die ze van de bomen afhalen. Glok is een vrouw...>
Je kijkt om je heen, maar je bent alleen. Verderop tussen de bomen zie je een vogel vliegen, maar je kunt geen inschatting maken hoe ver het is, en dus ook niet hoe groot de vogel is.
Dan zie je tussen de bomen door een figuur op je af komen. Het lijkt een mens, maar als hij dichterbij komt zie je een aantal verschillen.
In de eerste plaats is hij zo'n twee en een half tot drie meter groot. Verder heeft hij bond, lang haar, tot over zijn schouders, en heeft hij aan de bovenkant in punten uitlopende oren. Zijn gezicht is lang en smal. Hij draagt een eenvoudige, pij-achtig gewaad, en hij heeft een licht getinte huidskleur.
Hij kijkt je aan met een enigszins arrogante blik.
Dan hoor je een stem. Je hebt het idee dat de figuur voor je het zegt, maar je ziet zijn mond niet bewegen. Hij zegt: 'Wij zijn de eersten. Wij zijn eeuwig. Wij zijn terug.'
Iemand tracht iets te vragen of te zeggen...
en iedereen wordt wakker.

Versuft kijken enkelen wat rond, maar aangezien er verder niets aan de hand is, draait iedereen zich om en gaat weer slapen.

De volgende ochtend hebben enkelen wat moeite met wakker worden. Dat wordt nog lastiger doordat diegenen die een gat in de dag slapen zich byzonder goed hebben weten te verstoppen....

Uiteindelijk is iedereen wakker, en het besluit wordt genomen poolshoogte te nemen bij de steen. Kalas biedt zich aan om achter te blijven als Bewaker van het dorp. Hoewel dat hier en daar wat gegniffel opleverd, denken de twee Hoeders dat ze het met twee Wakers wel zullen redden.

De trip naar de steen kost een volle dag, en aangezien er van deze dag al een groot deel voorbij is, wordt aan het eind van de dag een kleine omweg gemaakt om te kunnen overnachten in een nabij gelegen boerderij. Het geluk wil dat er bewoners aanwezig zijn, aangezien de vrouw in questie hoogzwanger is, en de familie het niet aandurfde in dit stadium te reizen. Ghez controleert de baby, en alles lijkt in orde te zijn. Navraag over het gebeurde van afgelopen nacht levert niet veel op, behalve de bevesting dat er in de buurt van de steen waarschijnlijk ook het een en ander gebeurd is (een op een donderslag lijkend geluid uit die richting, zo verteld de man).

Met een groot deel van de bewoners van de boerderij elders is er ruim voldoende plek om te slapen. Desalniettemin brengt Ghez de nacht door op een tak, in uilvorm.

Die nacht wordt er alweer gedroomt....
Je bevind je in hetzelfde bos als gisternacht, zo te zien op dezelfde plek
Je merkt dat je niets aan hebt. <sommigen proberen zich te bedekken met bladeren die ze van de bomen afhalen. Glok is een vrouw...>
Je kijkt om je heen, maar je bent alleen. Sommigen trachten bewijs te vinden van dieren, en de meer oplettenden zien iets bewegen in de struiken verderop, maar wat het is is niet duidelijk.
Dan zie je tussen de bomen door een enkele figuren op je af komen.
Het is de lange man van gisteren, met schuinachter hem (links en rechts) nog twee figuren.
Degene linksachter is een vrouw, met lang zwart haar, dezelfde mediterrane huidskleur, en dezelfde gepunte oren. Degene rechtsachter is een man, met lang, spierwit haar, de kleur haar van een hoogbejaard iemand, hoewel hij er verder niet oud uit ziet, en zijn haar ook niet dun is zoals je van een bejaard iemand zou verwachten.
Allen kijken je aan met een arrogante blik.
Dan hoor je een drietal stemmen. En weer zie je de monden niet bewegen.
Ze zeggen: 'Wij zijn de eersten. Wij zijn eeuwig. Wij zijn terug.'
Iemand tracht iets te vragen of te zeggen...
en iedereen wordt wakker.

Ghez kijkt versuft om zich heen, en ziet dan een grote vogel voor de maan langs vliegen.
Een eerste inschatting leert dat de vogel groter is dan ze kent, maar ze besluit verder niet op onderzoek te gaan.

De volgende dag brengt de Wakers en Hoeders bij de rivier, die gelukkig laag staat, en zonder veel problemen over te steken is.
Ghez gaat vooruit scouten, en weet te vertellen dat er vanaf de plek van de steen een vreemd soort 'uitlopers' te zien zijn. 'Scheuren in de wereld', zoals Mak het uitlegt.

Als de Hoeders en Wakers uiteindelijk bij de rand van dit fenomeen aangekomen zijn, ontdekken ze een aantal dingen:
Een, er lijkt een vrij scherpe scheiding tussen de twee 'werelden' te bestaan: takken verdwijnen en verschijnen in het niets, en er zijn half-doorgesneden bomen zichtbaar.
Twee, er lijkt verschil te zijn tussen de richting waarin de grens overschreden wordt. Een veldmuis of iets dergelijks die van binnen naar buiten loopt, verdwijnt in het niets. Een veldmuid die van buiten naar binnen loopt, blijft zichtbaar totdat hij in het struikgewas verdwijnt.
Drie, het gebied wordt langzaam, maar zeker, groter.

Als uiteindelijk het moment is aangekomen waar het niet meer mogelijk is dichter bij de steen te komen dan door het gebied in te lopen, houdt iedereen stil. Behalve Glok. Zonder verder te aarzelen stapt hij naar binnen.
Wat hem als eerste opvalt, is dat hij alle spullen, harnas en wapens die hij bij zich draagt en waar geen ijzer in verwerkt is, kwijt is. Dit is inclusief zijn broek.
Het eerste wat hij vervolgens controleerd, is of hij wellicht in een vrouw is verandert. Dit is niet het geval. Als hij vervolgens weer terug springt, verschijnen alle verdwenen onderdelen opnieuw.

Besloten wordt het er op te wagen, en terwijl sommigen een poging doen kleding te vervaardigen van de locale begroeiing, vraagt Ghez zich af waar al die heisa voor nodig is, en loopt vrolijk, en poedelnaakt, verder.

Voorzichtig vordert de groep Hoeders en Wakers door het vreemde bos, totdat ze uiteindelijk bij de steen aankomen.
Aldaar bemerken de magie-gebruikers iets vreemds op. Daar waar de omgeving van de steen hen normaal gesproken krachtiger doet voelen, blijft deze ervaring nu uit. Na een initiele schrikreactie, beseffen ze echter vervolgens dat dit komt omdat ze dit gevoel van verhoogde magie al hebben sinds ze dit vreemde bos in gestapt zijn!
Na onderzoek rondom de steen vindt Oeba de sporen van het ritueel dat uitgevoerd is, en uiteindelijk ook twee van de druiden die daarbij aanwezig waren: beide dood. Een is er volledig verkoold, en een is er omgekomen door een haal van een klauw met 5 nagels. Deze druide is in het bezit van kleding en bronzen sikkels.....
Terwijl Glok aanstalte maakt de druide van zijn kleding te ontdoen teneinde zichzelf te kunnen bedekken, ontdekt Ghez dat het aanraken van de steen er voor zorgt dat ze haar kleding terug krijgt. Snel volgt de rest haar voorbeeld, en nadat Mak, Oeba en Glok de resten van hun bladeren rokjes uit hun kleding hebben gepeuterd, wordt de steen verder onderzocht.
Het aanraken van de steen heeft nog een tweede gevolg gehad: De wakers en hoeders beseffen dat de platte steen die tegen de steen aan ligt het graf is van Shaah! Maar wie Shaah dan is.....
Ook wordt geconstateerd dat er een extra rune op de steen verschenen is.
Echter, aangezien niemand weet hoe met de stenen en hun runen om te gaan (dit stond nog te gebeuren in hun opleiding) wordt er uiteindelijk besloten om maar te beginnen met de crematie van de twee druiden die hier bij de steen omgekomen zijn.
Er worden woorden van afscheid en overgang gesproken, en als het vuur zich in de lichamen bijt en een kolom van rook zich naar boven werkt, wordt er een figuur zichtbaar in de rook.
Een figuur die leidt tot een verward moment van herkenning: Het is Shaah!

De verschijning van Shaah zorgt voor mogelijk nog meer verwarring dan uberhaupt het verschijnen van een gestalte in een kolom van rook kan doen oproepen.
De verschillende Hoeders en Wakers beseffen dat ze deze persoon kennen, en dat het dezelfde persoon is die in het graf bij de steen ligt, maar wie dat dan precies is is niet duidelijk.

De rook-shaah spreekt hen dan aan. Ook zij geeft blijk van herkenning. Maar blijkbaar weet ze meer dan de Hoeders en Wakers, en als dit tot de rook-shaah doordringt gebruikt ze spreuken die lichtbeelden oproepen bij hen die zich er aan overgeven.

Met de lichtbeelden komen de herinneringen van de eerdere levens terug.

Niet iedereen is in een keer overtuigd, maar uiteindelijk weet iedereen weer wie hij of zij is, en, wie hij of zij was.

Shaah blijft enigszins in raadselen spreken. Op de vraag waar ze vandaan komt antwoord ze : 1 plus 1 plus 1 is drie.

Ook verteld ze dat ze drie antwoorden mag geven.
Ze verteld op verzoek van wat er gebeurd is in het heden:
Er was een ritueel van de Hoeders, en een ritueel van 'de Wandelaars op de Paden'.
Dit gezamelijke ritueel heeft de wereld gebroken.
Dit was opzet van de Wandelaars, maar geen opzet van de Hoeders.

Op de vraag hoe ze de wereld kunnen repareren verwijst de rook-shaah naar 'hen die de wereld eerder gerepareerd hebben'. Wie dat dan zijn is niet helemaal duidelijk.

Op de vraag wie de Wandelaars nu precies zijn verteld de rook-shaah dat zij 'de eersten' waren, samen met Bok, Mara, Creobhan, Horn, etc. Dat zij het niet eens waren over hoe de Moeder met haar kinderen omging, en dat de reuzen hen uiteindelijk verdreven hebben, naar waar jullie nu zijn.

Ondertussen blijkt dat er een overlevende is van het ritueel: een Waker.
Deze Waker weet de Hoeders en Wakers te vertellen dat er tijdens het ritueel ineens grote figuren verschenen, en dat deze figuren dieren hoofden en klauwen kregen en de Hoeders met enkele slagen wisten te doden, dat andere Hoeders in vlammenzeeen neergingen, en dat de slagen van de Hoeders niets uit leken te halen.

Nader onderzoek aan de rituele plek wijst uit dat de grote figuren waarschijnlijk een aantal van de Hoeders hebben weggedragen, en wel naar de steen toe, waar hun voetsporen verdwijnen, net zoals hun voetsporen ook uit het niets op de rituele plek lijken te zijn verschenen.

Er zijn nog enkele sporen, waarvan twee er van Hoeders of Wakers lijken te zijn die van de rituele plek weglopen. Ze worden wel achtervolgt door een mens/dier achtig spoor.

De groep besluit dit spoor te volgen in de hoop nog meer overlevenden te vinden.
Wat ze echter tegenkomen is een grote groep kat-grote hagedis achtigen, die zich als een groep bovenop enkele ongelukkigen storten.
Gelukkig weten de wakers en hoeders genoeg schade te doen om te hagedissen zwerm uiteen te drijven.

Als vervolgens het einde van het spoor ontdekt wordt, en blijkt dat ook dit spoor dood loopt en de ene ongelukkige waker of hoeder is meegenomen en de andere een maaltijd was voor de hagedis-zwerm, zakt de moed de groep enigszins in de schoenen.
Zeker als ze beseffen dat ze veel verder gelopen zijn dan waar de rand van de wereldbreuk zou moeten zijn. Het lijkt er op alsof ze vast zitten....

De groep besluit kamp op te slaan in een kom die beschutting en enige bescherming biedt, en de volgende dag het spoor verder te volgen, naar ze vermoeden terug naar de steen....

De volgende ochtend wordt doorgebracht met mediteren, jagen op klein wild en het terugvinden van het spoor. Het spoor buigt langzaam weer terug in de richting van de steen, en als er een flinke periode gelopen is wordt er tussen de bomen door teken van leven ontdekt.

Het lijkt een kleine zwerm vreemde vogels te zijn. Ze hebben bruine lichaampjes met een gele onderbuik, vleugels als van een vleermuis, en acht poten met nare weerhaken er aan!

Zodra enkelen zich hebben vastgezet aan de groepsleden blijken ze bovendien een naar soort zuigmond te hebben, die ze in een kwetsbare plek steken om daar vervolgens bloed door te zuigen.

Zodra Ghez door heeft dat ze zwakker wordt verandert ze in een grote neushoorn, maar de hoeveelheid bloedverlies zorgt er voor dat de zwak op de poten staat.

Uiteindelijk weet iedereen zich van de nare beestjes te ontdoen, en de reis wordt voortgezet.

Het pad leidt uiteindelijk weer naar de steen, om en nabij de plek waar het nieuwe teken op de steen is verschenen.

Ghez bedenkt zich dat ze in een vorig leven de krachten van de steen konden activeren met amuletten. Het doorzoeken van de resten van de druiden die verbrand zijn bij de steen levert inderdaad twee amuletten op, die onder de Hoeders van de groep verdeeld worden. Iedereen zoekt contact met elkaar, en Ghez tracht het vreemde nieuwe teken te activeren.

Dan ziet iedereen iets bijzonders:
Er lijken een soort illusies van paden naar de vier windrichtingen te verdwijnen. Het blijkt niet mogelijk sporen te volgen op de paden, en besloten wordt te kijken of het pad naar het zuiden hen ergens kan brengen waar ze meer te weten kunnen komen.

Zodra de eerste stappen op het pad gezet zijn, verandert het beeld ietwat. Waar eerst sprake leek te zijn van een illusie van een pad dat door een bos loopt, is er nu sprake van een illusie van een bos dat over een pad heen ligt.

Na ongeveer een half uur lopen zien enkelen van de groep plotseling een lichtje, zo'n hondert meter naast het pad. Onzeker wat te doen, blijven sommigen het pad volgen, anderen staan stil.
Dan stapt Glok naast het pad. In een keer verandert zijn beeld. Hij ziet slechts moeras om zich heen, het is donker, en nevelig. In de verte ziet hij drie lichtjes. Snel doet hij een stap terug, en hij staat weer op het pad.

Dan worden ze geroepen door de lichtjes. Ze roepen om hulp....

Besloten wordt dat de lichtjes hen het moeras in willen lokken, en zelfs als een van de lichtjes met een ijselijke kreet plotseling verdwijnt worden de lichtjes verder genegeerd, en de reis voortgezet.

Na nog een half uur lopen komen ze uit bij een steen, en zodra de steen aangeraakt wordt bevinden ze zich weer in een 'enkelvoudige' wereld, hoewel het nog wel de 'wilde' wereld is....

De groep bedenkt zich dat de dichtstbijzijnde steen op minstens een dag reizen afstand van de steen van Shaah ligt. Blijkbaar zijn deze 'paden' een manier om snel van de ene naar de andere steen te reizen.

Zou er bij deze steen hetzelfde gebeurd zijn als bij de vorige? Liggen hier wellicht ook nog ergens lichamen van Hoeders of Wakers? Is er wellicht een levende, gevluchtte Hoeder of Waker in de buurt, net als bij de vorige steen? Of zijn de Wandelaars op de Paden hier in de buurt te vinden?

De groep gaat op onderzoek uit.......

Onderzoek van de plek rondom de steen laat een patroon zien dat lijkt op dat van de vorige steen.
Een ritueel, onderbroken door plotseling verscheinende figuren met grote voeten, voeten die als het spoor gevolgt wordt een soort halve klauwen lijken te worden. Sporen die uiteindelijk eindigen bij de steen. Bij deze steen worden echter geen sporen gevonden van wegvluchtende hoeders of jagers, en besloten wordt de reis over de paden voort te zetten.

Bij deze steen lopen de paden naar het noorden (waar de groep vandaan komt), het zuidoostten en het zuidwesten. Met geen enkele aanwijzing welke richting de voorkeur zou moeten hebben wordt na kort overleg de zuidoostelijke richting gekozen.

De reis over de paden blijkt dermate eentonig te zijn dat sommigen zich beginnen af te vragen of ze misschien toch van de paden af moeten gaan om hun doel te bereiken.

Voordat daar echter toe besloten wordt blijkt het pad te eindigen.
Dit keer niet bij een open plek met een steen, maar in een eniszins idillisch aandoend meertje met waterval.
Als Oeba plompverloren het water in stapt, blijkt het toch een soort kruispunt te zijn.
Ze wordt doorzichtig voor de rest, en het meer en de omgeving nemen voor haar hun vaste vorm aan.

Dan rijst er uit het water een vrouwelijke gestalte op. Twee van de groep worden met blindheid geslagen puur van de aanblik van dit schitterende wezen.

Ze ziet er uit als een mens, iets kleiner, met puntige oren en een waas van water over haar huid. Mahk trekt een terechte vergelijking met de Dryaden, maar dan lijkt dit wezen een band met water te hebben in plaats van een boom.
Ze ziet er nogal verbolgen uit, en werpt de groep boze kreten toe, die helaas niemand kan verstaan.

Oink en Kirr lopen blij op het water af, alle instructies van Mahk en Ghez negerend, tot ook zij in het water staan, doorzichtig voor de rest, ondoorzichtig voor Oeba.
Haar aandacht op de dieren richtend, gebruikt het wezen magie, om vervolgens met de dieren te gaan praten. Als Ghez en Mahk hetzelfde trukje uithalen weten ze uiteindelijk een soort van gesprek op gang te krijgen, waarin ze hun verontschuldiging maken dat ze de plek van dit wezen (dat zich een van de 'Fay' of 'Fey' noemt) verstoord hebben.

Als de Fey duidelijk is gemaakt dat de wereld stuk is, weet ze de groep te vertellen dat de mensen die eerder de wereld gerepareerd hebben ver, ver in het westen wonen. Dit verontrust de groep nogal, aangezien er in het westen slechts water is....

Toch besluiten ze dat, om verder te kunnen, ze toch die kant op zullen moeten, en na toestemming te hebben gevraagd Oeba en de dieren weer mee te nemen op het pad vertrekken ze. In eerste instantie terug naar het noordwesten, waar ze vandaan komen, aangezien er op het oog geen pad hiervandaan naar het westen loopt.

Terug bij de steen besluit de groep dat het tijd is om eens rust te gaan houden.
De blindheid blijkt gelukkig op te heffen met behulp van de magie van de steen, en als iedereen weer kan zien wordt er kamp opgeslagen. Het loopt tenslotte inmiddels tegen de avond....
Het kamp wordt naast de rituele plek opgeslagen, en er worden wachten uitgezet.
De nachtrust wordt echter verstoord door iets wat niet echt in de rij der verwachting lag: muziek!

Als er op onderzoek uitgegaan wordt, waarbij sommigen beter zijn in sluipen dan anderen, blijkt er een groep mannen feest aan het vieren te zijn! Nou ja, mannen. Ze hebben bokkenpoten en bokkenkoppen, maar dragen wel bovenkleren en lopen rechtop!
Een van hen speelt op een panfluit, en weet daarmee de sympathy van Oeba op te wekken.
Oeba wordt meegenomen in een wilde dans.
Mahk probeert vriendschappelijk drank uit te wisselen, en als de bokkenmeneer zijn water uitspuwd, besluit hij op gelijke wijze de aangeboden wijn uit te spugen.
Intussen tracht een van de bokkenmannen Oeba weg te leiden voor een prive-feestje, maar dat gaat haar net even te ver.

Even dreigt het gevaarlijk te worden, maar als er ineens een vijfde bokkenman tussen de bokkenmannen opduikt die ze niet kennen, en dan vervolgens een sabeltandtijger in de bosjes ontwaren, kiezen ze eieren voor hun geld en zetten het op een lopen. Of eigenlijk: springen. met korte bokkensprongen verdwijnen ze uit het zicht.
Dat is natuurlijk te veel voor Kirr, en die zet kort de achtervolging in.
Als ze echter het spoor kwijt raakt, zet ze een korte jank in, om vervolgens te bedenken dat ze alleen is in een bos waar wellicht ook grotere roofdieren zijn, en stil keert ze terug naar de groep.
Die hebben zich ontfermd over de wijn en het eten dat is achtergelaten door de bokkenmannen.

Tijd om nog een paar uurtjes slaap te pakken.....

De volgende ochtend werkt iedereen zijn ochtendrituelen af.
Het buitgemaakte eten en drinken is een welkome aanwinst, maar Brom begint zich enigszins zorgen te maken over de voorraden, en besteedt gedurende de dag regelmatig tijd aan het zoeken naar water.

Dat water is zeker nodig, aangezien een onderonsje met Oeba geeindigd is met het met urine doordrenken van de kleren van Brom. (NB: hoe zat dit ook al weer exact?)

De reis over de paden wordt voortgezet in ZuidWestelijke richting, en opnieuw komt de groep aan bij een steen.

Dit keer echter is er een afwijkend patroon van de eerdere plekken:
Het lijkt er op alsof iemand nadat degenen die de slachtpartij hebben aangericht gevolgd is.
Ook wordt er in de omgeving van de rituele plek een bloederig, in doeken gewikkeld ijzeren zwaard gevonden.

Bij deze steen vandaan loopt een pad direct naar het westen, en als de groep een uur die kant op is gelopen eindigt het pad bij een oude eik.
Met de vorige ontmoeting bij een plek die geen steen had nog vers in het geheugen nadert de groep de boom voorzichtig, maar er lijken dit keer geen knappe naakte vrouwen uit het water, de grond, de lucht of de boom op te duiken.

Nader onderzoek wijst uit dat dit het eindpunt is geweest waar de moordenaars heen zijn gegaan. Ook het spoor dat hen volgt loopt hier bij de eik vandaan, duidelijk in noordelijke richting.

Het spoor volgend komt de groep uiteindelijk aan bij een wat opener stuk van het bos. Daar liggen de ontzielde lichamen van de Hoeders en Wakers.
De omgeving blijkt verder voorzien te zijn van een soort magische cirkel, maar die lijkt behalve Oink en Kirr onrustig maken niets te doen.

Hoog boven de groep blijkt in de bomen een plateau te zijn, en besloten wordt daar voorzichtig te gaan kijken.

Met moeite weet iedereen boven te komen, alhoewel het daadwerkelijk op het plateau komen nog een tweede opgaaf gaat worden.

Hier boven moeten degenen te vinden zijn die verantwoordelijk zijn voor de dood van al die Hoeders en Wakers. Die op een of andere manier de wereld hebben stukgemaakt.

De groep bereidt zich voor op een stevig onderonsje......

Voorzichtig beweegt Glok zich in een positie van waaruit hij het platform kan overzien, geholpen door het feit dat hij over lucht kan lopen.

Ook Makh en Gez verplaatsen zich naar een andere positie, waarbij Gez iets voorzichtiger te werk gaat dan Makh.....

Al snel zijn een aantal dingen duidelijk:
Er is nog een overlevende die jullie kennen van eerdere levens, Ano! Hij zit hier gevangen...
De 'Fae' die hier wonen kunnen van vorm veranderen zoals sommige Hoeders kunnen, maar ook naar een soort van tussenvorm. Bovendien beheersen ze magie die hen groter kan maken en meer armen kan geven.
Verder lijken ze niet onder de indruk van de klappen die de groep uitdeelt, behalve dan die van Makh.

Zodra Ano losgemaakt is door Gez begint hij de moeder aan te roepen om hem te beschermen.
Oeba is in de tussentijd met veel moeite ook op het platform gearriveerd, en is daar net op tijd om een van een hoger gelegen platform afkomende 'Fae' te onderscheppen.

Uiteindelijk weet de groep 6 van de 7 Fae uit te schakelen. De laatste is in een vogel verandert, en naar een nabijgelegen platform gevlogen.

Wellicht dat het tijd wordt om het hazenpad te kiezen....

Snel worden de voorwerpen van de Hoeders en Wakers, die van de gesneuvelde hoeders en wakers waren afgenomen, bijeengeraapt, en wordt de aftocht ingezet.

De achtervolgers moeten het laten afweten als de groep doelbewust wat dichter struikgewas opzoekt om de vogels af te schudden, maar als ze bij de boom aankomen waar ze de paden weer opkunnen blijken enkele vogels de directe route te hebben genomen....

Brom weet in ieder geval 1 van hen tijdelijk in de war te brengen door een gelijkende vorm aan te namen, maar uiteindelijk zit er niet veel anders op dan de confrontatie aan te gaan.

De directe achtervolgers worden gehinderd door een Entangle, maar als iedereen uiteindelijk op de paden is beland wordt toch maar snel de westelijke richting ingeslagen, rennend om de achtervolgers zo ver mogelijk achter hen te laten.

Dit maal is de tocht over het pad langer dan eerder, en het landschap wat vaag te zien is verandert op een gegeven moment in water.....

Dan, uiteindelijk, doemt een eindpunt op. Een grote cirkel van stenen....

De cirkel van stenen is anders dan de eerdere plekken. In de eerste plaats lijken er geen andere paden van te vertrekken. Is dit het eindpunt?

Ook blijkt deze plek 'bewoond' te zijn. Onzichtbare deugnieten proberen grapjes met de groep uit te halen.

Dat valt vooral bij Ano slecht, en als Makh er een te pakken krijgt neemt hij die over, en begint het wezen te bedreigen.

Makh probeert weer met dieren te praten, in de hoop dat deze wezens dat ook kunnen.
Hij wordt echter hartelijk uitgelachen, en als een van hen een spreuk gebruikt om zijn gedachten te lezen, duurt het nog lang voordat Makh daar achter is......

De communicatie van Glok en van Gez loopt voorspoediger, aangezien ze allebei een dubbelganger krijgen. Veel informatie komt daar echter niet uit.

Uiteindelijk weet Makh te achterhalen dat er verschillende soorten wezens hier wonen, zoals waternimfen, boomdryaden, bokkenmensen, en ook een soort lopende bomen. Ook wordt duidelijk dat deze wezentjes niet verwachten dat de Fae deze kant op komen.

Er is enige onduidlijkheid over de weg naar het westen, maar uiteindelijk blijkt dat deze plek iets anders werkt dan de eerdere kruispunten. Er is maar een weg tegelijk, en nadat de weg naar het westen 'geactiveerd' is wordt een zeer breed, lichtend pad duidelijk. Besloten wordt niet hier, maar verder naar het westen te overnachten.

Dat blijkt op het pad te worden, aangezien er na enkele uren lopen nog steeds geen nieuw kruispunt is opgedoken. Ook loopt het pad zo te zien weer over water.....

Die nacht komt Kir bij Makh langs, enigszins hongerig, en probeert te achterhalen of hij nou een gans is of Makh.....

De reis wordt voortgezet, maar het blijkt dat dit pad toch wel erg anders is dan de vorige paden.
Zo zijn er inmiddels twee volle dagen verstreken, en nog is het einde niet in zicht.
Waar zou dit pad heen gaan?

Ook de derde dag lijkt zonder byzonderheden te verlopen. Oeba en Brom rakelen hun urine geschil nog eens op, en Oeba besluit de kleren van Brom te gaan wassen in het water dat onder hen zichtbaar is. Als ze het bundeltje kleren echter over de rand van de weg gooit, verdwijnt het uit zicht en hoort ze een zachte, doffe plons.

Glok weet haar uit te leggen dat naast de weg een soort moeras ligt, dat je vanaf de weg niet kan zien, net zoals je de weg niet kan zien vanuit dat moeras.

Water is water, denkt Oeba, en sleept het bundeltje kleren door het moeras heen terwijl ze verder lopen.

Dan blijft het bundeltje haken....

En niet aan een tak of boom, maar, zoals al snel blijkt, aan een of andere monsterachtige kreeft, die Oeba probeert vast te grijpen, en op haar begint te sabbelen met een stel nare mond-tentakels. Als de groep terug begint te meppen, grijpt het wat het grijpen kan en trekt zich terug naar het moeras....

Bijna loopt het geheel slecht af, temeer daar Mhak en Gez iets vooruitgelopen zijn en het geroep om hulp niet horen, maar uiteindelijk weet iedereen de weg terug te vinden, geholpen door het touw wat Ano daarvoor heeft uitgegooid.

Het laatste wat Oeba ziet is een tweede gestalte die aanstalte maakt de weg op te komen.
Snel maakt ze zich uit de voeten.....

Dan komt het einde van de weg in zicht.
Echter niet het einde wat verwacht was: de weg lijkt op te breken, en dan op te houden met bestaan, zonder dat er een echt einde is.
Ano neemt het voortouw, en loopt naar voren. Plot is hij verdwenen!
Oeba probeert een touw achter hem aan te gooien zodat hij de weg terug kan vinden, en verdwijnt dan ook!

Niet wetende wat er gebeurt, maar toch angstig om van de rest van de groep gescheiden te worden, loopt uiteindelijk iedereen de weg af..

Daar staan ze, aan de rand van een heuvelachtige vallei. Op een enkele heuveltop is een soort van grote boom zonder takken te zien. Ano vind een schedel van een mens. Het is niet het enige menselijk overblijfsel wat hier ligt, zo te zien.

En dan, plotseling, als een wind die hen door het hoofd blaast, horen ze:
Ga Heen!

Ghez tracht te scouten in de vallei, maar wordt tegengehouden door muren van wind.

Ano besluit te trachten informatie uit een van de lichamen te halen, door een poging te doen met hem te spreken.

Uiteindelijk besluit de groep een begrafenisritueel uit te voeren, en met de daaruit vrij komende geesten te spreken.

Dit werkt.

De geesten weten de kracht die deze vallei beschermd te overtuigen dat de groep doorgelaten moet worden. Ook weten ze te vertellen dat uit het zuidoosten een groep mensen is gekomen met hetzelfde doel als zij, en dat die wel in staat waren de gebruikte tekens te achterhalen, de tekens die nu inmiddels vergaan zijn door de tand des tijds.

En wederom worden de paden begaan, dit keer in zuidoostelijke richting. Waar zullen ze nu weer uitkomen?

En weer lijkt er geen einde te komen aan de tocht over dit pad.

Brom en Oeba pakken hun oude geschil weer op, en over en weer wordt er gekibbeld over hoe het verder moet en wat er nu eigenlijk aan de hand is.

Volgens Ano is het allemaal heel makkelijk: niets is echt, alles is schaduw, en uiteindelijk komt alles goed.

Dan begint het pad zich vreemd te gedragen: het wordt wat zanderiger, in plaats van de harde ondergrond die de groep gewend is geraakt, en er groeit zelfs een boom doorheen!

niet zo maar een boom, hetgeen blijkt als Glok tracht er in te klimmen. Het lijkt een soort los zand, of water, te zijn in de vorm van een boom. Toch weet hij er uiteindelijk in te klimmen, en kan wat meer van de omgeving te bekijken.

Het pad loopt ten einde, op een wat minder abrubte manier dan het vorige pad, maar desalniettemin ten einde.

Uiteindelijk komt de groep aan in een soort van vallei, dit keer met een groot meer in het midden. Mhak gebruikt magie om de omgeving af te tasten, en weet te melden dat in het meer een soort driehoekig gebouw staat, en de restanten van een stad.

Ook worden ze aangesproken door iemand die om hun hulp vraagd, ene Jonar, een priester van een god waar ze nog nooit van gehoord hebben. Hij verteld hen dat hij een van de genen is die hier de poort tussen deze wereld en zijn wereld moest sluiten, maar dat hij in een tijdval is terechtgekomen, waar hij slechts recent uit is weten te komen.

Hij wil hulp om te zien of de verbinding echt dicht is, en zo niet, dan wil hij graag terugkeren naar zijn eigen volk, en daarna de boel alsnog dichten.
Mocht de boel wel dicht zijn, dan neemt hij daar genoegen mee.

Glok gaat iets van het pad af zich ontlasten, maar wordt opgeschrikt door gekrijs. Er blijken enkele paddestoelen te zijn die zich aggresief gedragen. Er wordt korte metten mee gemaakt.

Ano maakt gebruik van de afleiding om Jonar te intimideren, wat tot een verbijsterende ontdekking leidt: hij stapt achteruit door een boom heen.....

Jonar verteld dat hij dit wist, maar denkt dat het komt door de tijdval.
Hij hoopt dat ze hem nog steeds vertrouwen, en helpt ze met het achterhalen van een kristal, wat zou moeten kunnen helpen bij de tijdvallen in de piramide en bij het openen van enkele deuren.

Het verkrijgen van dat kristal gaat niet zonder slag of stoot, aangezien enkele reuzen-uilen nabij het kristal hun nest blijken te hebben gebouwd, en hoewel Mhak uiteindelijk een van de twee weet te redden, ziet het er slecht uit voor de eieren die in het nest achterblijven....

De andere uil is in het meer gevallen, een meer waar zo te zien iets groots in leeft....

Met het bemachtigde kristal in de hand wordt aanstalten gemaakt het meer in te trekken.

Met in het achterhoofd datgene wat in het meer leeft worden voorbereidingen getroffen, zoals het minder zichtbaar maken van de groep, en om onder water te kunnen ademhalen wordt ook de kracht van de natuur aangeroepen.

Kir en Oink stribbelen enigszins tegen, maar worden uiteindelijk ook het meer mee ingenomen.

Het wordt langzaam steeds donkerder, naarmate de hoeveelheid licht die door weet te dringen afneemt, en dan....

Wordt de groep aangevallen door een 30 voet lange vis! Die bovendien nog eens zijn maatje er bij roept!

Ze blijken echter geen partij te zijn voor de goed voorbereide groep, en na een korte slachtpartij wordt de reis voortgezet.

Dan blijkt dat Jonar eerst doorzichtig wordt, en uiteindlijk verdwijnt!
Wat is dit nu weer. Heeft hij de groep dan toch belazerd?

De reis wordt zonder Jonar voortgezet, en de ruines van de stad komen in zicht.
Glok kijkt rond op zoek naar meer kristallen, en vindt uiteindelijk een ring met een edelsteen er in.
Uiteindelijk komt de groep aan bij de piramide.
Ghez zwemt omhoog, maar kan daar geen ingang ontdekken.
Tegen de klok in wordt de omtrekkende beweging ingezet, en al snel vinden ze een deur.
Glok zoekt naar vallen, maar vind niets.
Het kristal blijkt een boven en onderkant te hebben, en weet uiteindelijk de deur te openen.
De gang achter de deur blijkt vol water te staan, en iets verderop ligt iets op de grond. Een menselijk lichaam? Oeba gaat op onderzoek uit.... en komt vast te zitten in een soort van tijd-bol.
Als Glok verderop tracht meer vallen te ontdekken komt hij ook vast te zitten.

Verschillende pogingen om de gestrikte groepsleden te ontzetten worden gepoogd, inclusief het kristal, maar ja, hoe moet je dat kristal eigenlijk gebruiken?