Terwijl de groep buiten wacht totdat Valerius klaar is voor zijn duel met Ano ariveert er een ruiter in het romeinse kamp. Het is een boodschapper die het nieuw brengt dat een groep Menapi (?) een romeinse karavaan hebben overvallen. Blij met een goed excuus om niet met Ano te hoeven vechten verlaat Valerius samen met zo'n 300 soldaten in allereil het kamp.

De groep laat het daar echter niet bij zitten. Actie, waar zij niet bij betrokken zouden zijn!?! Dacht het niet! Dus al snel worden er paarden geregeld, met de aanvullende informatie dat er een korte route is naar de plek van de overval dan die Valerius neemt.

De reis naar het gebied van de Menapi duurt een dag of wat. Glock scoort onderweg nog een schaap en een goed gesprek met een huurling. Zonder veel verdere problemen berijken ze de plaats van de overval ruim voordat Valerius en zijn mannen daar aankomen. Onderzoek op plaats delict toont aan dat er ook Batavieren bij de overval betrokken waren.

Oeba volgt het spoor van de weggevoerde wagens naar een Menapi dorp. Daar worden ze eerst vol wantrouwen ontvangen, maar als het de dorpelingen duidelijk wordt welk gevaar ze lopen worden ze toch binnen gelaten. De wagens blijken niet in het dorp te zijn. De stamleider verzoekt onze helden om namens de Menapi met de romeinen te onderhandelen in een poging zijn dorp veilig te stellen. Zo geschied.

Wat zat de Menapi adviseur naar Ghez te gebaren?
Zal Mhak zijn zuster nog terugvinden, die 'te gast' is bij de overvallers?
Wat is onze eenhandige vriend aan het uitspoken?
En natuurlijk: Wordt valerius mantel niet vies op zo'n ruige buitenrit???

placeholder voor sessies waar ik niet bij was en die nog niet zijn opgeschreven.....

Ondertussen, elders maar niet eens zo heel ver hier vandaan:

Na haar 'ontmoeting' met Shaah is Sisgard vertrokken, in eerste instantie met het doel naar haar dorp terug te keren om daar raad te vragen hoe ze met deze byzondere situatie zou moeten omgaan.

Maar nog voordat Sisgard een dag gereisd heeft komt ze tot bezinning.
Ze beseft dat de mensen uit haar dorp haar niet zullen kunnen helpen. Sterker nog, de mensen die het meest van de situatie zullen snappen zijn degenen die ze net heeft achtergelaten. Enkelen van hen hebben ook herinneringen van eerdere levens, en hoewel het bij haar anders lijkt te zijn gegaan, zijn ook de terugkeer van de herinneringen van Oeba en Mhak niet op exact gelijke wijze verlopen.

Shaah beseft dat ze zich in een moeilijke positie bevindt. Het kristal waar ze al die eeuwen ingezeten heeft is stuk, en als haar verbintenis met Sisgard niet lukt vreest ze dat haar geest voor eeuwig rond zal dwalen. Ze heeft zelf geen historie in deze periode, en de enige houvast die ze heeft is bij Sisgard. Ze besluit dan ook om Sisgards leven het hare te maken, om zo te proberen de verbintenis te verstevigen. Een onderdeel daar van is het oppakken van de verantwoordelijkheden die Sisgard op zich heeft genomen. Dat betekend terug naar de romeinen, de batavieren, en wellicht de groep.
Een ander onderdeel daarvan is het vrede hebben met haar identiteit. Ze besluit zich dan ook voortaan Sisgard te laten noemen.

Haar reis terug naar de romeinen voert haar langs een romeins kamp, nabij een dorp. Navraag leert dat het kamp onder bedreiging van de romeinen staat, aangezien een transport overvallen zou zijn door de Menapi die in dit dorp wonen. Er blijken al enkele mensen zich bezig te houden met het terugbrengen van de karavaan om de vrede met de romeinen in stand te kunnen houden. De omschrijving van de groep komt Sisgard bekend voor....
Ze besluit het karavaanspoor te volgen, en na een byzondere kampplek te hebben gepasseerd met geperforeerde stropoppen en een zeer dode man, ziet Sisgard uiteindelijk licht in de verte.
Ze bindt haar ezeltje aan een boom, en gaat met getrokken boog voorzichtig op onderzoek uit.

Dan wordt ze verrast door een stem uit het donker. Het is Jano!
Het licht blijkt uit een gebouw te komen, alwaar Sisgard, nu vergezeld door Jano, de rest van de groep vindt.
Ze blijken het gros van de 'boeven' te hebben overmeesterd, maar de prijs dreigt hen te ontgaan. De twee karren met spullen zijn door het handjevol gevluchte overvallers meegenomen.

De achtervolging wordt ingezet. De overvallers rijden in het donker, terwijl de groep licht gebruikt. Dat dat een misrekening is van de kant van de overvallers blijkt al snel, als langs de kant van de weg een van de wagens wordt aangetroffen met gebroken as. Een snelle blik leert dat het paard dood is, evenals de man die naast de kar ligt. Snel wordt de achtervolging op de andere kar voortgezet. Gez gaat vooruit in wolfvorm, en als ze de kar heeft ingehaald maakt ze de paarden aan het schrikken om de kar tegen te houden. De rest van de groep volgt zo snel als ze kunnen.

Als de kar eindelijk in zicht is, rent iedereen naar voren. Dat is ook het moment dat de overvallers besluiten toch maar licht te maken. Te laat natuurlijk. Gez valt aan in beervorm, terwijl Mhak en Glok de zichtbare tegenstanders uitschakelen.

Wat aan de late kant bedenkt Sisgard zich dat ze de groep kan bijstaan door het bloed sneller in hun aderen te doen stromen, en na een bemoedigende strijdkreet snellen Oeba, Sisgard en Jano naar voren. Oeba klimt op de kar, terwijl Sisgard de paarden in slaap brengt teneinde ze tot kalmte te brengen. De nabijheid van Gez in beervorm heeft ze behoorlijk onrustig gemaakt, maar de slaapbetovering werkt.

Dan blijkt dat er zich in de duistere bossen, net buiten de lichtcirkel, nog meer mensen bevinden, die met akelig nauwkeurige precisie pijlen in de groep beginnen te schieten.
Niet voor lang echter, aangezien de kar in handen van de groep is, richt iedereen zich nu op de overgebleven tegenstanders, en met uitzondering van 1 die het op een lopen zet is al snel iedereen uitgeschakeld.

Nu nog al die spullen naar het Menapi dorp terug krijgen op 1 kar....

Terwijl iedereen zich in de boerderijen opmaakt om nog een laatste paar uurtjes slaap te kunnen pakken, ondervraagt Sisgard een van de gevangenen.
Ze komt er achter dat deze jonge Menapi zich voornamelijk willen afzetten tegen de romeinen, of meer precies de oudere Menapi die met de romeinen heulen, en dat ook deze mensen door dezelfde man aangestuurd werden om ruzie te veroorzaken tussen romeinen en germanen. Ook hoort ze dat er hier druiden zijn die terug willen naar de oude gebruiken.... Wat dat dan ook mag betekenen.

Na een discussie van Mhak met zijn zus, die Mhak beschuldigd van vormveranderij, laat Mhak zien aan iedereen dat zijn voet is veranderd in een ganzenvoet. Een vloek van de vormverandering godin waar hij het beeld van mishandeld heeft.

De volgende ochtend worden de gevangen achter de wagen gebonden, en de gestorven Menapi op de beschikbare paarden gelegd. Tijdens de reis spiegelt Sisgard ze nog even voor wat ze nu exact aan het doen zijn: de germanen die zich afzetten tegen de romeinen overdragen aan de met de romeinen heulende germanen, onder druk van de romeinen.

Bij de Menapi aangekomen worden de gevangen genomen Menapi door de Menapi zelf ter dood veroordeeld. De Menapi willen niet verantwoordelijk zijn voor de niet-menapi, en deze worden op voordracht van de groep tot slavernij veroordeeld.
Bij protest tegen de wel zeer zware straf voor de Menapi wordt uiteindelijk toegestaan 1 van hen als slaaf te maken, onder voorwaarde dat deze berouw toond. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan....

Terwijl de romeinen het kamp, klaarblijkelijk tevreden gesteld (en enigszins gechockeerd door de barbaarse gewoonten) verlaten, wordt de groep uitgenodigd het avondmaal te delen met de hoofdman. Hongerig en moe nemen ze het graag aan.

Dat hadden ze beter niet kunnen doen. Het eten blijkt vergiftigd te zijn, en nader onderzoek, hier en daar zelfs subtiel, wijst uit dat de dader een klein jongetje is.
Hij blijkt het gedaan te hebben om zijn zusje te redden, in opdracht van.... jawel, alweer dezelfde man! (naam?)

Moe van het steeds maar weer achter de feiten aanlopen zet de groep de achtervolging in. Er wordt een zeer brede rivier overgestoken, er wordt door moerassen getrokken, een vreemde vissende kluizenaar gesproken, en uiteindelijk een lang(?) niet geziene 'vriend' ontmoet: Brom!

Hoewel ze nog niet van plan zijn de achtervolging te staken, komt het uitrusten in het dorpje waar Brom zich bevindt gelegen en welkom.

De gesprekken met Brom en de locale vissersbevolking leert dat de groep van Detlev waarschijnlijk anderhalve dag voor ligt, en een boot heeft.
Dit is dan ook het punt dat de groep het eindelijk op geeft. Tegen de tijd dat ze Detlev zouden kunnen inhalen zit hij waarschijnlijk al bij zijn eigen volk, met alle verdere complicaties die dat met zich mee brengt.
De weg wordt verder voortgezet richting Valerius, maar niet voordat Brom een gesprekje met Mhak heeft geregeld, en Mhak vervolgens een geheimzinnig onderonsje met Ghez houdt. Zo geheimzinnig, dat Glok besluit poolshoogte te nemen en een deel van het gesprek kan opvangen. En dat dan vervolgens weer doorbrieft aan Sisgard. Zo kun je natuurlijk ook een 'rondje waarheid' houden.
De slaaf van Ghez weet op aansturen van Ghez hier en daar wat verdedigingsmiddelen te vergaren (een net!) en wordt door haar weggestuurd. De meer alerte leden van de groep merken echter dat hij de groep lange tijd blijft volgen, totdat hij uit Batavierengebied is...

Bij Valerius aangekomen volgt weer een van de onnavolgbare gesprekken onder het genot van een lichte maaltijd, die over en weer verpest wordt doordat Oeba de zegening van de moeder over het eten uitroept, en Valerius de 'zegening' van de vader. Een unheimlich gevoel maakt zich meester van de groep, en hoewel Valerius nog steeds een heel mooie mantel aan heeft, straalt er ook een soort duistere indruk van hem uit.

Valerius tracht te achterhalen wat er nu allemaal gebeurd is, en waar zijn uitgeleende paarden zijn gebleven. De politieke verhoudingen van de Germanen worden besproken, alsmede de vermoedens over degenen die achter alle opstokingen zit, waarbij Oeba steeds maar Franco blijft oprakelen, tot woede en wanhoop van Sisgard, die bij hoog en laag volhoudt dat er geen Franco is!

Valerius sluit de avond af met het aanbieden van een waar feestmaal, waar de discussie nog eens dunnetjes wordt overgedaan. De spanjaard schuift ook aan, en over en weer worden op subtiele of minder subtiele wijze de verdachtmakingen of vermoedens over tafel geschoven. Allen voelen zich aan het eind van de maaltijd bovengemeen verkwikt, met uitzondering van Sisgard, die halverwege van tafel is gelopen na een zoveelste opmerking over Franco, en de bovennatuurlijke gaven van het feestmaal daardoor misloopt.

Jano is gedurende de gehele avond buiten het kamp gebleven, niet zeker of hij welkom is.

Uiteindelijk wordt besloten dat Ghez, Oeba en Mhak in de richting van de Succambri zullen trekken om meer informatie te verkrijgen over Detlev en zijn positie binnen die stam. Glok zal de volgende dag nog een gesprek met Valerius hebben om wat zaken af te handelen, en vertrekt daarna hoogstwaarschijnlijk naar huis. Sisgard besluit met de scribe van Valerius en Jano naar Ano's tempel te reizen, in een poging de raadselen van het 'schrijven' te ontsluiten en zo een manier te hebben om verhalen beter te bewaren dan nu, via mondelinge overlevering, blijkbaar gebeurd.

De winter staat voor de deur. Het is tijd om de ervaringen van het afgelopen jaar mee naar binnen te nemen, en ze te overpeinzen bij het knapperend haardvuur.

Oeba, Ghez en Mhak maken zich op de achtervolging in te zetten op Detlev, daarbij Jano, Sisgard en Glok achterlatend.

De reis in oostelijke richting wordt bemoeilijkt door een brede rivier, maar na een boot 'bevrijd' te hebben wordt de reis voortgezet.

In het bos aan de andere kant van de rivier treft de groep een stel figuren die te kennen geven Succambri te zijn, en niet al te zeer gesteld zijn op de aanwezigheid van Oeba.

Na een kort gesprek, waarin over en weer verborgen en minder verborgen bedreigingen geuit worden, bemerken Oeba en Mhak dat er iets bekends is aan twee van hen.
Ze trekken de conclusies dat dit de reincaraties zijn van Kalas en Huggie. Referenties naar vorige levens maakt de twee echter alleen maar in de war, en ze blijven hevig ontkennen een relatie met Oeba te hebben gehad en/of kinderen bij haar te hebben verwekt.
De groep wordt voor de keuze gesteld: begeleid naar het dorp van een van hen (niet naar het andere dorp!) of terug keren en om succambri gebied heen trekken.

Aangezien ze de boel niet vertrouwen, en de twee aangeven niet de bevoegdheid te hebben het gastrecht te verlenen, kiest de groep voor terugtrekken.

Na een stuk op hun schreden te zijn teruggekeerd, besluiten ze dat ze toch de succambri willen volgen, aangezien ze vermoeden dat het hulpje van Oeba door de succambri gevangen genomen is.
De succambri zijn echter ook niet gek, en hebben een van hen achter de groep aangestuurd om te controleren of ze inderdaad terug keren naar de rivier.

Als er opnieuw contact wordt gemaakt, volgt een achtervolging te paard, maar uiteindelijk weet de groep aan het blikveld van de succambri te ontsnappen.

Ghez maakt verkenningsvluchten en bespioneerd de succambri. Ze hoort dat er extra gelet wordt op uilen, waarvan de succambri denken dat ze voor de groep werken. Er wordt besloten die avond het kamp van de succambri te besluipen om de hulp van Oeba te bevrijden.
Er wordt een driepuntsmeting uitgevoerd om zijn locatie te bepalen, waarna Mhak een gang begint te graven die in de betreffende hut uitkomt.

In de hut is het donker. Door het enigszins zwakke strodak komt spaarzaam sterrenlicht naar binnen, waardoor nog net het hangende lichaam van Oeba's hulp te zien is.
Als Oeba uit de grond omhoog klimt, hoort ze een stem van een vrouw:
"Welkom. Willen jullie van het gastrecht gebruik maken?"

Terwijl Oeba, blijkbaar in de vooronderstelling dat ze een onderhandelingspositie heeft, een woordenwisseling begint over het al dan niet accepteren van het gastrecht, en haar hulp wil gaan losmaken, komt Ghez tot de conclusie dat ze het huis niet kan betreden....
De 'Kalas' en 'Huggie' komen ook binnen, en als op herhaaldelijk aandringen Oeba haar pogingen niet wil staken, roept Kalev: 'Accepteer je het gastrecht nu of niet?'
'Niet dus!' roept Oeba, en Kalev en Huggie trekken hun wapens.....

(Door Lingrid:)

Maar Oeba laat zich niet zomaar afschrikken en beent richting het touw waar haar hulpje aan opgehangen is. Huggie is haar echter voor en springt ertussen.

"Ik accepteer het gastrecht" roept Ghez, en klimt uit het gat. Ook Mahk accepteert het aanbod van gastvrijheid. Even lijkt het erop te hangen of Oeba met Huggie op de vuist zal gaan, maar dan laat ze zich overtuigen door Ghez aansporingen zich te beroepen op de wijsheid van de Moeder. Aldus zet Oeba haar beste diplomatieke beente voor en eist de vrijlaating van haar hulpje. De toonzetting lijkt niet helemaal juist, maar Ghez, die de vrouw die hen het gastrecht aanbood blijkt te kennen, geeft een diplomatieke toelichting/vertaling van oeba's woorden. Dat helpt, en de vrouw geeft Huggie opdracht de gevangenne vrij te laten.

Dat laat Huggie zich niet tweemaal zeggen. Met een snel beweging snijdt hij het touw waaran oeba's hulpje hangt door zodat deze op de grond dreigt te vallen. Oeba springt op het touw af, om het af te remmen en Mahk duikt naar voren om de gevangenne op te vangen. Samen zijn ze op tijd en het onvoortuinlijke hulpje bereikt veilig de grond van de hut.

Oeba en Huggie worstellen even (ze kunnen echt niet van elkaar afblijven) voordat het gesprek zich vervolgt. Detlef wordt erbij gehaald om vragen te beantwoorden. Er volgt een gesprek waarin Oebe en Mahk op zijn geweten proberen in te spelen. Het is tevergeefs, Detlef heeft geen spijt van zijn daden. Ook de dood van het meisje houdt hem s'nachts niet wakker. Wel blijkt uit de woorden van Detlef en de vrouw het een en ander uit een verbond wat de succambri met een aantal andere volkeren hebben afgesloten.

Dan is het tijd voor het duel tussen Oeba en Huggie, die al veel langer op de vuist hadden willen gaan (oegaboega?). Op het dorpsplein, omringt door de toegestoomde succambri gaan zij op de vuist. Het is een spannend gevecht, maar Oeba heeft de hulp van de Moeder en van Mahk, en dat gaaft haar net de voorsrpong die zij nodig heeft om Huggie in het stof te doen bijten. Ghez smiespelt tijdens het gevecht wat met de vrouw. Deze geeft hen het advies om niet al te lang van het gastrecht gebruik te maken, en beloft hen Oeba's paarden terug. Zo gezegd zo gedaan, en alras vertrekt het gezeldschap weer het dorp uit, met hulpje en paarden. De volgende stop: Oeba's dorp.

Eenmaal thuis doet Oeba verslag van haar heldendaden. Mahk probeert in de tussentijd zijn zus aan de man te brengen. Zijn huwelijksplanen lijken echter niet erg aan te slaan. Ghez lijkt niet erg enthousiast, en geeft duidelijk aan wat de zwakke punten in de overeenkomst zijn. Mahk krijgt de toezegging dat ze het zullen overwegen, maar er worden geen duidleijke afspraken gemaakt.

Mahk en Ghez nemen afscheid van Oeba en reizen af naar het gebied van de Kaninefaten.

Ghez en Mhak reizen af naar de geheime druide bijeenkomst, alwaar Mhak het een en ander te wachten staat.

Allereerst, een ontmoeting met Franco! (jawel, hij bestaat!)
Franco vraagt Mhak hem te benaderen, en na een kort gesprek over en weer geeft hij Mhak een 'gift': Een snee in zijn hoofd, en een paar maden die zich daar aan tegoed gaan doen. Daarbij komt ook de bovenkant van het hoofd van Franco in zicht: een nare krioelende massa maden. Niet helemaal de kant van de natuur die Mhak en Ghez over het algemeen voorstaan....

Een van de andere hoge druides spreekt Franco even vermanend toe, dat dit niet de tijd is voor de recrutering. Franco wimpelt de bezwaren weg, maar neemt vervolgens afstand van Mhak.

Over het algemeen lijken er verschillende druiden te zijn, die er niet allemaal dezelfde agenda op na houden, maar elkaar wel lijken te respecteren en hun diverse agenda's hier op zijn hoogst politiek uitvoeren in plaats van met geweld.

Er wordt gepraat over Mhak, hoe hij aan zijn kennis komt, dat hij verschillende wetten van de Druiden heeft overtreden, en dat het feit dat hij daar niet van op de hoogte was zijn leermeester verweten wordt.

Hij zal enkele testen moeten doorstaan om lid te kunnen worden van de druiden. Als hij slaagt, zal hij toegelaten zijn. Als hij faalt, zal de natuur hem tot zich nemen....

De eerste test begint als hem een gouden sikkel wordt overhandigd. De druide die hem dit geeft, prikt hem vervolgens in zijn pols met zijn nagel, en verteld hem dat hij nog slechts een paar minuten te leven heeft, tenzij hij het juiste anti-gif kan vinden.

Snel gaat Mhak op zoek. Na even zoeken vindt hij in een boom een vreemd groeisel, ook wel 'maretak' genoemd. Met in zijn herinnering de beschimping die hij ontving voor in het openbaar van vorm veranderen, vliegt hij de boom in met behulp van magie in plaats van van vorm te veranderen. Op de tak aangeland heeft hij moeite zijn evenwicht te bewaren, maar uiteindelijk zit hij toch. De maretak moet op een byzondere wijze afgesneden worden, herinnert hij zich.... O ja! de sikkel natuurlijk!
Hij snijdt de tak af, maar kan zich vervolgens niet herinneren hoe het antigif toe te dienen.
Eerst probeert hij het door het afgesneden uiteinde tegen de wond aan te drukken. Dit werkt niet. Dan begint hij te kauwen op het takje, en de pulp in zijn wond te smeren. Dit werkt wel, maar zorgt er ook voor dat zijn tong helemaal gevoelloos wordt, en dat hij uit de boom valt.
Uiteindelijk weet hij op de grond de laatste pulp in de wond te spugen, en zijn eerste test is voorbij....

De druide vraagt aan enkele van de anderen of ze al klaar zijn met de testen voorbereiden. Enkele ontkenningen volgen, iets met 'geiten melken' en andere excuses volgen, waarna Franco naar voren stapt.

Hij neemt Mhak mee naar een plek waar de grond wat vochtig is, en ook wat losser lijkt dan er om heen. Op aanwijzing van Franco begint Mhak te graven.

Al vrij snel ontdekt Mhak onder de aarde een lange stok. Als hij deze uit de grond trekt, blijkt het een schop te zijn. Na een vragende blik naar Franco, die hem bemoedigend toeknikt, graaft Mhak verder tot hij een mooie kuil heeft. Dan stuit hij op een voorwerp...

Het blijkt een hol rietje te zijn. Langzaam dringt het besef tot Mhak door. Hij gaat in de kuil liggen, met het rietje in zijn mond, en laat wat komen gaat over zich heen komen.
Wat komt is aarde. Eerst wat losse handjes, van de verschillende druiden, maar al snel ligt hij bedolven onder de aarde, en de druk op zijn borstkas neemt toe. Toch weet hij nog net genoeg ruimte te houden om te kunnen blijven ademhalen....

Enkele uren later, wat voor Mhak een eeuwigheid lijkt te zijn geweest, vindt hij het genoeg. Hij verandert zich in een das, en graaft zich uit. Hoestend en proestend komt hij boven de grond, en verandert weer terug. Dan komt de grote witte wolf aanlopen. Hij pakt het rietje (dat nog steeds uit de grond steekt) in zijn bek, en neemt het mee......

Uitgeput ligt Mhak op zijn rug op de grond op adem te komen. De grond is vochtig, en het is koud. Een koude grondmist trekt langzaam op, en wordt steeds dikker.....
Mhak voelt dat hij al lange tijd niets gegeten of gedronken heeft. Terwijl de kou steeds meer op hem inslaat, drogen zijn lippen uit! Als eerste spreekt hij maar eens een bescherming tegen de kou over zichzelf uit. Dat helpt iets. Maar als hij probeert water te maken in een uitgegraven kommetje, bevriest het onder zijn ogen. Dat wordt niets.

Met een steeds toenemende honger en dorst gaat Mhak op zoek naar een hut of iets dergelijks waar hij voedsel zou kunnen krijgen. Hij volgt een spoor van geiten en wolven, totdat hij langs een struik met besjes komt: hulst! Opnieuw roept Mhak de krachten van de natuur aan hem te helpen, en de besjes stillen zijn honger. De dorst echter blijft.

Dan merkt hij dat hij in de buurt komt van de geitjes. Tussen hem en de geitjes in hoort hij echter iets snuiven. Bang dat dat de wolven zijn, maakt hij een omtrekkende beweging, en benaderd de geitjes voorzichtig. De krachten van de natuur helpen hem te praten met de geitjes, maar dit gesprek wordt gehoord! Plots hoort Mhak een groot dier naderen. Het is niet de wolf, maar de bok, die Mhak als bedreiging ziet, en hem wegjaagt bij de geitjes.

Uiteindelijk weet Mhak een deal te sluiten met de bok. Als hij het hoofd van een wolf brengt, mag hij drinken bij de geitjes.
Mhak zoekt verder, maar de sporen van de wolven die hij ziet zijn al een dag oud. Dan ziet hij een vers spoor! Blij zet hij de achtervolging in, en verslaat zonder al te veel problemen de wolf. De natuur neemt het lichaam van de wolf terug, maar het hoofd blijft achter.
Als Mhak dit aanbied aan de bok, verdwijnt ook het wolvenhoofd, en de bok stapt opzij.
Eerst probeert Mhak nog de geitenmelk in een kommetje op te vangen, maar het is zo koud dat ook de geitenmelk onder zijn ogen bevriest. Dan maar direct uit de tepel....

Niet meer hongerig of dorstig begeeft Mhak zich terug naar de centrale boom, alwaar de druiden in een langzaam optrekkende mist op hem staan te wachten. Nog 1 test te gaan....

Maar voordat het zo is wordt Mhak eerst op de hoogte gesteld van zijn straf. De straf die hem opgelegd wordt vanwege het overtreden van de druide regels. Hij dient of zijn metgezel, de adelaar, af te staan, of zijn leermeester, die hij tot nu toe beschermd heeft, over te dragen aan de genade van de druiden. Hem wordt medegedeeld dat hij, welke keus hij ook maakt, de gekozene nooit meer zal zien. Hem wordt de rest van de nacht gegund om te rusten en hier over na te denken.

Mhak blijkt de volgende dag meer aan zijn gezel te hechten dan aan zijn familie: Hij geeft zijn leermeester, of eigenlijk, meesteres, op: zijn tante!
Er wordt nog wel van hem verwacht dat hij haar bij de Druiden afleverd. Dat gaat nog lastig worden met zijn beschuldigingen van vrouwenontvoering boven zijn hoofd hangend....

Nog een test te gaan. Deze test mag door Ghez gegeven worden. Ze draagt hem op haar roedel te leren jagen.
Hoewel de roedel uitkijkt op een herten of konijnenjacht, leidt Mhak hen naar een stel everzwijnen. Een aanzienlijk minder makkelijke prooi, maar hij weet de everzwijnen te verslaan.

Heeft Mhak de testen met goed gevolg doorstaan?
Wat zijn de druiden van plan met zijn tante?
En wat voor plek neemt Franco nu eigenlijk in in de druidengroep?

Met de testen van Mhak achter de rug maakt iedereen zich op voor het ritueel van die avond. Ghez en Mhak krijgen beiden een belangrijke rol toebedeeld, Mhak omdat hij nieuw is en Ghez omdat ze Mhak aangebracht heeft.

Daarna is het tijd voor feest. Iets wat echter door sommigen aangegrepen wordt om de nieuwe, beinvloedbare Mhak nog maar eens te indoctrineren.
Quinn, de 'baas' van Franco, tracht Mhak er van te overtuigen dat de romeinen het begin van het einde zijn, en dat slechts totale uitroeiing van de romeinen de natuur kan behoeden.
Dat zit Era niet helemaal lekker.
De discussie tussen Era en Quinn laait meerdere keren hoog op, totdat de hoge druide er zelfs aan te pas moet komen om ze tot bedaren te brengen. Tenslotte zijn we hier druiden onder elkaar, zoals hij zegt. De discussie tussen de uiteenlopende standpunten van de groep van Quinn en die van Era zal nooit ophouden, maar zo hoort het ook.

Mhak heeft een bepaalde waarschuwing goed in zijn oren geknoopt. Hij vermoedt dat er die nacht iets te gebeuren staat, en besluit niet te gaan slapen.
Dat valt nog niet mee! Hij heeft tenslotte net een nacht en een dag vol met testen achter de rug, en heeft niet al te veel slaap kunnen meepakken.

Dan, uiteindelijk, breekt de ochtend aan. Een grote raaf vliegt over en krast naar Mhak.

En dan gebeurd het. In de verte klinkt het geluid van marcherende voeten, en galopperende paarden.

Het zijn de romeinen en de batavieren, die verhaal komen halen.
Mhak tracht ze te overtuigen dat het niet nodig is om te vechten, maar de romeinen lijken vastberaden. Bovendien hebben de batavieren Tante Olga meegenomen, die Mhak opdraagt met hen mee te gaan.
Een gevecht blijkt onvermijdelijk. Hoewel er over en weer goden en natuur aangeroepen worden, zijn het de romeinen die het eerste slachtoffer maken: een van de druiden wordt tegen de heilige eik vastgepind door een dozijn speren!
Quinn beschuldigd Mhak er van dit over de druiden uitgeroepen te hebben, en lijkt de romeinen te willen helpen een snel einde aan Mhak te maken!

Een voor een verdwijnen de druiden, Mhak en Ghez aan hun lot overlatend, met uitzondering van Veleda. Die heeft de gehele uitwisseling geinteresseerd bekeken, en heeft niet deelgenomen. Dan is Mhak het zat. 'Wanneer maak je een einde aan deze droom?' Zo vraagt hij Veleda direct. Ze kijkt hem even aan, en knikt dan.
En Mhak wordt wakker.
Het is vlak na zonsopgang, en alles is rustig. Hier en daar staan druiden op, soms nog wankelend vanwege de vele mede van de de avond daarvoor.

Dan vliegt er een grote raaf over, die naar Mhak krast.....

placeholder. samenvatting volgt nog.

Het is lente....

Er is ruim een jaar gepasseerd sinds de verschillende groepsgenoten bij elkaar waren.
Elk heeft het afgelopen jaar op zijn of haar eigen wijze gespendeerd, al dan niet zoekende naar antwoorden op vragen.

Uiteindelijk komen ze allemaal samen bij Ano's tempel.
Behalve Ano zelf dan, die zit met zijn kersverse kennis van lezen met zijn neus in de boeken, en is niet aanspreekbaar.

Asha begroet Glok met een verrassing: een klein jongetje genaamd Orix.
Mhak en Ghez zijn hier voornamelijk heen gekomen om de rest te verzoeken te helpen bij het oplossen van het 'probleem' van Ghez. Een probleem wat alleen maar dringender lijkt te worden, zeker als Glok opmerkt dat Ghez 'dood' is.
(hij ziet dooie mensen!)

Volgens Mhak dient de gehele groep te helpen bij het terughalen van de herinneringen van Ghez, en dat zal ook het probleem van Ghez oplossen. Deze informatie blijkt echter bij Veloe vandaan te komen, een op zijn minst dubieuze bron van informatie, zo weet Sisgard te vertellen.

Desalniettemin zijn de meesten het er over eens dat het een goed idee is te trachten Ghez haar geheugen terug te geven. Een aangewezen plaats lijkt te zijn de oudst bekende plek van geheugens, de 'horg-pang'. Daar zijn ze al heel lang niet geweest, maar Sisgard denkt te weten waar het ongeveer zou moeten zijn. Ten oosten van de tempel van Ano, in een gebied dat tussen de gebieden van een aantal volken in ligt.

De reis wordt ingezet, in eerste instantie ten noorden van de rivier, totdat de Isla overgestoken moet worden. Ghez haar humeur, slecht om te beginnen, wordt al slechter, en ze besluit om eerst te gaan jagen alvorens de rivier over te steken.
Als ze dan uiteindelijk de rivier over steekt, bijt ze Mhak, die haar draagt, in zijn been!
Volgens Mhak een teken dat ze echt haast moeten maken....

Het landschap gaat langzamerhand over in zandgrond. Hoewel de lente inmiddels flink van start is, is de omgeving hier kaal en dor.
Er loopt een pad door het gebied, en nadat Sisgard enkele keren gokkend links en rechtsaf geslagen is op kruisingen die ze tegenkomen, willen plots de wolven uit de roedel van Ghez niet meer verder.

Al snel blijkt waarom: het zand wordt heet onder de voeten!
Terwijl Oeba langs het pad loopt, en er achter komt dat ze er niet meer op terug 'wil' stappen, en Sisgard hoofdschuddend tracht er voor te zorgen dat Oeba niet in haar eentje rondloopt, besluit Glok om eens te gaan graven in het pad.

Dat had hij beter niet kunnen doen.
Er verschijnt een wervelwind die hem van het pad af gooit (hoewel hij lenig op zijn voeten land), gevolgt door een vrouw die uit zand lijkt te zijn gemaakt. 'Wie vernielt hier mijn pad!' roept ze.

Mhak, die geen keus heeft kunnen maken welke van de vrouwen te beschermen, bevindt zich halverwege tussen enerzijds Oeba en Sisgard en anderzijds Ghez, niet in staat ook maar een van hen te helpen.

Oeba trekt de onwillige Sisgard van het pad af, in de vooronderstelling dat het naast het pad veiliger is.

Wie is deze vrouw?
Valt ze voor de charmes van Glok, zoals zo veel andere vrouwen voor haar?
Of zullen ze op andere wijze het vege lijf moeten proberen te redden?

De vrouw blijkt niet alleen

Langzaam maar zeker verschijnen er in totaal 6 vrouwen, die allen beweren Ghez te zijn, en Ghez verwelkomen in hun midden.

De situatie is nogal gespannen, en er hoeft niet lang gewacht te worden totdat de eerste klap valt.

Sisgard begint een verhaal te vertellen over het eerste leven van Ghez, waar door een van de vrouwen (de eerte Ghez?) gereageerd wordt: 'Leugens!' beweert ze.
Wel is haar aandacht daardoor geheel gericht op Sisgard.

Glok ligt door de wervelstorm half ingegraven, en nadat hij Sisgard heeft weten te vertellen dat de vrouwen net zo dood zijn als Ghez kiest hij eieren voor zijn geld, graaft zich uit en maakt zich uit de voeten.

Oeba, Ghez en Mhak weten niet zo goed of ze met de vrouwen moeten onderhandelen of vechten, en de vrouwen lijken daar zelf ook niet helemaal over uit te zijn.
Afwisselend wordt er gepraat en gevochten, wat er voor zorgt dat 2 van de 6 vrouwen tot stof uiteen spatten, en 1 van de vrouwen wordt heengestuurd door Oeba met de kracht van de moeder.

Uiteindelijk staat Ghez toch toe dat de overgebleven 3 vrouwen haar benaderen, en onder de ogen van de rest verdwijnen de drie vrouwen tezamen met Ghez, slechts opwaaiend zand en stof achterlatend.

Enigszins verdwaasd kijkt de rest om zich heen. Mhak heeft het in zijn hoofd gehaald dat Ghez 'zo terug komt' en blijft, wat de rest ook aandraagt en voorsteld, vastbesloten hier op haar te wachten.

Glok constateerd dat iemand hen bespiedt. Het blijkt Henk te zijn, de grote Gooth, samen met een paar romeinen, waarvan een dood en een gewond. Glok bespreekt iets met hem bij de rest vandaan, en komt dan nonchalant terug lopen.

Niet nonchalant genoeg. Sisgard vermoed dat er iets mis is, maar kan uiteindelijk niet uit Glok krijgen wat dan.

Sisgard is er verder van overtuigd dat Ghez 'echt' dood is, en dat ze meegenomen is door haar vorige levens.
Na wat heen en weer gepraat besluit de groep toch door te gaan naar de grot. Aldaar is het wellicht mogelijk om Ghez uit het dodenrijk terug te halen, iets wat eerder al een aantal keer gedaan is voor Glok, aldus Sisgard. Ghez of Mhak heeft dat de vorige keer gedaan, en daarvoor, tijdens het leven dat Oeba zich kan herinneren, is het ook al een keer gebeurd.

Terwijl de groep op weg gaat, verteld Sisgard het verhaal van de eerste Ghez, ten tijde van de Neandertalers. Als ze op een gegeven moment het pad moeten oversteken, merkt Sisgard dat dat haar niet lukt. Pas als ze het hele verhaal verteld heeft, merkt ze dat ze verder 'mag'. Ook merkt ze dat ze er iets aan overgehouden heeft: Haar boog heeft een kristallijn uiterlijk gekregen, en later merkt ze ook dat hij zuiverder schiet.

De weg naar de grot is verder zonder byzonderheden, totdat plots ook de rest van de groep constateerd dat ze gevolgd worden door Henk en zijn romeinen. De germanen vinden het maar niets dat de romeinen naar een voor hen heilige plek geleid worden, en hebben liever niet dat ze volgen. Henk echter beweerd dat hij de romeinen moet beschermen, en dat hij Glok in de gaten moet houden om te zien of hij zijn afspraken met Valerius nakomt. Welke afspraken dat dan zijn, dat weet hij dan weer niet.....

Dit lokt weer een lange discussie uit over wie er aan de kant van de romeinen staat, wie nou eigenlijk 'de vijand' is. Uiteindelijk mag Henk mee als hij zijn romeinen achterlaat.

Uiteindelijk komt de groep aan bij de plek waar ze verwachten waar de horg pang heeft gelegen.

En zowaar, er bevind zich een grot!

En in de grot lijken mensen te zitten. Althans, dat vermoedt de groep aangezien er licht vanuit de grot komt.

Een vriendelijke groet wordt vrij ongeloofwaardig vriendelijk beantwoord, en voordat iedereen door heeft wat er gebeurd gaat het licht in de grot uit en zitten ze midden in een gevecht.

Sisgard beweegt haar handen, en laat daar vuurvliegjes of iets dergelijks uit ontsnappen. Vier lichtende puntjes bewegen zich de grot in, de weg voor de groep verlichtend. Henk staat vertwijfeld voor de ingang, en Oeba, die naar binnen snelt, wordt de weg afgesneden door twee barbaren. Gelukkig weet Sisgard de twee naar buiten gesprongen barbaren angst aan te jagen door een veer te verbranden, en hoewel Oeba ook even last lijkt te hebben van de stank vermand ze zich en zet de achtervolging in.

Binnengekomen staat daar een derde figuur, waar Oeba en Glok zich op concentreren, terwijl Sisgard met haar boog de twee barbaren van afstand neer schiet.
Deze proberen nog steeds zo snel mogelijk weg te komen, en halen om dit te bereiken een aantal hendels over die aan de verste muur van de grot bevestigd zijn.
Dat blijft niet zonder gevolgen. De eerste hendel veroorzaakt een vuurzee, die ook Oeba weet te treffen. De tweede hendel blijkt een straal van ijs te veroorzaken, en dit keer treft deze naast de barbaar die hem overhaalt ook Sisgard. Deze weet zich echter beschermd tegen koude door het amulet dat ze draagt, en ontspringt daardoor de dans.
Nog enkele keren halen de barbaren in paniek hendels over, waardoor Glok nog een keer giftige wolken moet happen, en dan vallen ze neer.
De derde persoon in de grot geeft zich over. Hij heeft opdracht gekregen hier op Oeba en Glok te wachten en te verhinderen dat ze verder de grot in kwamen. <door wie ook al weer?>

Buiten komt ondertussen een romein aanzetten. Henk, die het meest bij de ingang de aftocht heeft gedekt, loopt hem tegemoed. Als hij dichterbij komt, ziet het dat het de romein is die dood was.... Daar is iets niet helemaal in de haak!
De romein loopt echter zonder acht te slaan op Henk naar de groep toe, en begint hen aan te vallen!
Niet lang echter, en met enkele welgemikte slagen wordt hij uitgeschakeld.

Tijd om de muur te onderzoeken! Op de muur staat een raadsel geschreven, maar Sisgard weet dit zonder problemen te ontcijferen, en zonder dat er verder iemand gif, bliksem, vuur of ijs hoeft te verduren ontstaat er een opening!

De man die zich heeft overgegeven wordt vastgebonden achtergelaten, en de groep trekt verder de grot in.

Allereerst zien ze een kamer met daarin een standbeeld. De kamer is verder leeg, maar als Sisgard het standbeeld van nabij gaat bekijken, barst ze plotseling in lachen uit.
Niet, omdat ze iets leuks heeft gezien, maar blijkbaar door de een of andere vloek die van het standbeeld uit gaat! Bovendien wordt ze doorboord door vele kleine naaldjes die van alle kanten uit de kamer op haar af schieten!
Snel wordt ze weggehaald uit de kamer, en Glok, die de kamer vanuit de deuropening bestudeerd, concludeerd dat hier verder niets is. Ze gaan verder.

De tweede kamer bevat twee edelstenen. Glok dient te raden welk van de twee echt is, en welke nep. Hoewel hij niet vertrouwd op zijn eigen kunnen op het gebied van waardeschatten, en wil gokken, gaat hij uiteindelijk toch op zijn geschatte waarde in, omdat Sisgard hem verteld dat hij in zichzelf moet geloven. Dat dit ook kan betekenen dat hij moet doen wat hij ZELF denkt dat het beste is, realiseerd hij zich pas nadat blijkt dat hij inderdaad de verkeerde steen heeft uitgezocht.

Een illusie rijker, en een vermogen armer, trekken ze door naar de volgende kamer.
Daar staat een standbeeld van de moeder, althans, dat beweert Sisgard. Dit is volgens haar een afbeelding van de moeder zoals ze lang geleden wel eens werd afgebeeld.
Dit beeld stelt een vraag, maar het duurt vrij lang voordat men door heeft dat het een soort rebus betreft, en zelfs dan wordt het antwoord per ongeluk gegeven tijdens het hardop denken.....

De beloning blijkt heel speciaal: ieder mag een vraag stellen die beantwoord zal worden, voor ieder persoonlijk. (in hun hoofd, dus de rest heeft het niet gehoord)
Oeba wil graag weten hoe ze zich haar andere levens kan herinneren. Niet tijdens dit leven, is haar antwoord.
Glok vraagt naar de locatie van Ambiorix. Dichterbij dan hij denkt, zo krijgt hij te horen.
En Sisgard denkt lang na. Sisgard heeft vragen, over Diede, en haar plaats in de stam nu ze al zo lang weg is. Shaah heeft ook vragen. Over de rol van Veloe, over het al dan niet bestaan van Franco, etc. Maar Sisgard heeft ook een opdracht gekregen. Een vraag, waar ze bij de meest voor de hand liggende personen, de Batavieren, geen bevredigend antwoord op heeft gekregen. En ze krijgt het gevoel dat dit wel eens belangrijk zou kunnen zijn.....

'Waarom hebben de Batavieren zich afgescheiden van de Chatti?' vraagt ze aan de moeder.
Om vervolgens een zeer lange geschiedenis te horen te krijgen. Van de tijd na de vereniging tussen de Reen en de Shretni. Van nadat Oeba gestorven was.
Een kleine groep was het niet eens met hoe het nieuwe volk aangevoerd werd. Zowel enkele Reen als enkele Shretni besloten de stam te verlaten, en trokken naar het noorden om daar een nieuwe stam te stichten.

Maar al na een paar generaties is het raak. Er zijn twee potentiele stamleiders, en beide vertegenwoordigd een groep met een heel andere mening.
De een vindt dat de Chatti terug moeten keren naar het land van de toekomst, het land van hun voorvaderen!
De ander vindt dat het land van de voorvaderen vervloekt is, en dat daar terugkeren een teken van lafheid is voor de problemen die ze hier hebben met de buurstammen.

Uiteindelijk wordt degenen die terug willen keren gegeven wat ze willen: ze worden verbannen van de Chatti, en keren terug naar het land van de voorvaderen, als de Batavieren.

Terwijl Glok, Oeba en Sisgard de woorden van de moeder aanhoren, verkeerd Mhak in tweestrijd.

Hij heeft het lichaam van Ghez, maar ze beweegt niet. Een stem in zijn hoofd verteld hem dat hij haar moet kussen, wat hij uiteindelijk ook doet.

Of dat is waar Ghez wakker van wordt weet hij niet, maar op prijs stellen doet ze het niet.
Ze verteld dat ze haar herinneringen terug heeft, alhoewel er nog wel wat gaten lijken te zijn. Maar goed, daar is ze niet de enige mee. De vloek is echter nog niet opgeheven, en met de moed enigszins in de schoenen stelt Mhak voor dan maar achter de rest aan te gaan.
Die lijken achtervolgt te zijn door romeinen! Als het spoor zich opsplitst twijfelen ze even, maar gaan dan toch maar achter het spoor van hun vrienden aan. Enkele romeinen in de bosjes halen opgelucht adem.....

Als ze bij de grot aankomen, waarvan ze vermoeden dat het de horg pang is, zien ze voor de grot een grote romein staan! Deze verteld ze dat hun vrienden binnen zijn.
Binnen vinden ze ook nog een vastgebonden man, die hen helpt de gang die verder de grot in leidt te openen met gevaar voor zijn eigen leven, op voorwaarde dat ze hem laten gaan. Ze denken er zelfs aan Henk, die nog steeds voor de grot op wacht staat, hiervan op de hoogte te stellen zodat hij niet alsnog neergeslagen wordt!

Als ze verder de grot in lopen lopen ze bijna in een hinderlaag die de rest heeft opgesteld toen ze de gang hoorden opengaan. Gelukkig wordt alles snel opgehelderd, alhoewel niet iedereen even blij is te horen dat de gevangene is vrijgelaten. Ook blijkt nu dat Glok wat gaten in zijn geheugen heeft. Want wie is toch die Ano waar de rest het de hele tijd over heeft?

Ghez en Mhak wordt aangeraden ook te raden te gaan bij de moeder om antwoorden op hun vragen te krijgen. Volgens de moeder kan Ghez geholpen worden met de kennis van de moeder, zoals die aanwezig is bij Ano en Oeba, en zelfs met de hulp van Glok. Het is toch wat.

Niet goed wetende wat er verder van te maken lopen ze de rest van de grot af. Er worden meerder interessante kamers ontdekt, waarbij een spiegel een blik op de toekomst lijkt te geven, een schelp geluiden te horen geeft die te denken geven, en een tas gevonden wordt waar vreemde dingen uit komen.

Wat is dit eigenlijk voor grot? Hij lijkt in ieder geval niet op de horg pang zoals ze die zich herinneren. Maar ja, dat kan ook eigenlijk niet na al die duizenden jaren.....